Η Ελλάδα γυρίζει ξανά τη πλάτη στην δημιουργικότητα

Την απογοήτευση του εξέφρασε μέσω του προσωπικού του προφίλ στο facebook ένας από τους συνδημιουργούς μιας χρήσιμης εφαρμογής. Ο εικοσάχρονος φοιτητής και οι συνεργάτες του δεν βρήκαν την αναμενόμενη υποστήριξη στο εγχείρημα τους, παρότι η απήχηση στο κοινό υπήρξε μεγάλη. Ακολουθεί η ανάρτηση του που περιγράφει με πικρία τις δυσκολίες που συνάντησαν:

«Θες να σου πω γιατί δε θα αλλάξει τίποτα στην Ελλάδα;
Γιατί κανένας δε θέλει να αλλάξει.
Φτιάξαμε μια εφαρμογή στον ελεύθερο μας χρόνο χωρίς καμία χρηματοδότηση για τους φοιτητές σε όλη την Ελλάδα.π
Καλώς ή κακώς, προφανώς, η εφαρμογή στηρίζεται στις πληροφορίες των ιδρυμάτων και φυσικά πρέπει να ενημερώνεται άμεσα.
Οι χρήστες έχουν ξεπεράσει τους 15.000 και οι ενεργοί χρήστες είναι το 43%.
Θες να ακούσεις τώρα το παράδοξο;
Εδώ και 3 μήνες παρακαλάμε τις σχολές να το υιοθετήσουν χωρίς καμία χρέωση.
Θες να ακούσεις το ακόμα πιο παράδοξο;
Επειδή ξέρουμε πως το να τους παραδώσουμε ένα dashboard θα ήταν πολύπλοκο γι’αυτούς, τους ζητάμε ένα email κάθε φορά που ενημερώνεται κάποια πληροφορία.
Και απ’ότι φαίνεται ούτε αυτό είναι τόσο απλό.
Μάλιστα, ακούσαμε και την έκφραση από πρύτανη “που θα βρω άτομο να κάνει αυτήν την δουλειά;”
Όλοι οι υπόλοιποι δεν μας είπαν τίποτα και μας κάνουν πάσα ο ένας στον άλλον κάθε φορά που παίρνουμε τηλέφωνο ή μας λένε να πάρουμε πάλι τον επόμενο μήνα.
Δεν αγχώνομαι, είμαι σίγουρος πως σε 5-10 χρόνια θα βγάλουν επίσημη εφαρμογή για τα πανεπιστήμια που θα έχει κοστίσει 10.000€ σε κάθε σχολή.
Και ξέρεις γιατί δεν αγχώνομαι; Γιατί εγώ -και ο κάθε εγώ- παίρνω τα μπογαλάκια μου και πάω σ’άλλη χώρα να είμαι δημιουργικός.
Αν δε θέλετε να αλλάξετε εσείς μία, εγώ δε θέλω δέκα.
Υ.Γ. Αντίστοιχη εφαρμογή στην Ολλανδία χρεώνει τα πανεπιστήμια για κάθε φοιτητή που χρησιμοποιεί την εφαρμογή.
Υ.Γ. (2) Εξαιρείται προς το παρόν μόνο ο πρύτανης από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας που μας απάντησε αμέσως και συνεργάστηκε μαζί μας μέσα σε λίγες μέρες από την επικοινωνία μας.»

Ο Νίκος Φίλης και η γενοκτονία του μικρασιατικού Ελληνισμού

Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ἄρθρα του τὸ 2014 ὁ νῦν Ὑπουργὸς (πρώην Ἐθνικῆς) Παιδείας καὶ (ἔτι) Θρησκευμάτων Νίκος Φίλης δηλώνει τὴ διαφωνία του μὲ τὴν πρόταση κάποιων βουλευτῶν γιὰ ποινικοποίηση τῆς ἀντίθεσης στὴν ἄποψη ὅτι συνέβη Γενοκτονία τῶν χριστιανικῶν Μικρασιατῶν (Ἑλλήνων, Ἀρμενίων κ.ἄ.). Τὰ ἐπιχειρήματα ποὺ παραθέτει εἶναι τὰ ἑξῆς:

1. Ἡ ἀναγνώριση ἀπὸ τὴν κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ τῆς Γενοκτονίας ἦταν μὴ ἐπιστημονική, ὀφειλόταν σὲ ἐσωτερικὲς κομματικὲς πιέσεις (λόμπυ Ποντίων ἐντὸς τοῦ παπανδρεϊκοῦ ΠΑΣΟΚ) καὶ σὲ διάχυτες ἐθνικιστικὲς φαντασιώσεις περὶ περικύκλωσης τῆς Τουρκίας.

2. Τὸ ὅτι δὲν πίστευε τὸ ἑλληνικὸ κράτος ὅτι διαπράχτηκε Γενοκτονία τῶν μικρασιατῶν Ἑλλήνων ἀλλὰ τὴν ἀναγνώρισε γιὰ κομματικοὺς λόγους ἀποδεικνύεται κατὰ τὸν Ν. Φίλη ἐπίσης ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ κράτος δὲν πρόβαλλε ποτὲ στοὺς διεθνεῖς ὀργανισμοὺς τέτοιο θέμα σὲ ἀντίθεση πρὸς τοὺς Ἀρμένιους ποὺ ἐπίμονα ζητοῦσαν τὴν διεθνὴ ἀναγνώριση τῆς δικῆς τους γενοκτονίας ἀπὸ τὴν Τουρκία. Ἀντίθετα, οἱ μεταγενέστερες ἑλληνικὲς κυβερνήσεις ὑποβάθμισαν τὸ θέμα, μετὰ μάλιστα καὶ τὴν ἀντίδραση τῆς Τουρκίας.

3. Ὑπῆρξε ἐθνοκάθαρση, αἱματηρὴ ἐκδίωξη, ὠμότητες, ἀλλὰ ὄχι γενοκτονία.

4. Ὁ ὅρος γενοκτονία ἐμφανίστηκε μετὰ τὸ 1945 (ἄρα ἕπεται τοῦ διαστήματος 1914-1922).

5. Ὁ ἴδιος ὅρος παραπέμπει σὲ «βιομηχανικὰ σχεδιασμένη κρατικὴ ἐπιδίωξη ἐξαφάνισης ἑνὸς ὁλόκληρου ἔθνους», «ὅπου κι ἂν κατοικεῖ αὐτό». Ἄρα –ἐννοεῖ ὁ ἀρθρογράφος–, ἀφοῦ δὲν ἐξοντώθηκαν ὅλοι οἱ Μικρασιάτες, δὲν ὑφίσταται γενοκτονία.

6. Στὸν ἴδιο ὅρο -τὴ γενοκτονία- «δεν εμπλέκονται εδαφικές διεκδικήσεις». Ἄρα, συμπεραίνει ὁ ἀρθρογράφος, ἀφοῦ τὸ ἑλληνικὸ κράτος διεκδίκησε τὴν Ἰωνία, δὲν τίθεται θέμα γενοκτονίας.

7. Ἐπὶ μισὸ αἰώνα μετὰ τὸ Ὁλοκαύτωμα τῶν Ἑβραίων κανεὶς δὲν χαρακτήρισε γενοκτονία ἄλλες, μεταγενέστερες σφαγές. Μετά, ἄρχισε νὰ χρησιμοποιεῖται χρησιμοθηρικὰ ὁ ὅρος, ἡ σημασία τοῦ ὁποίου διευρύνθηκε, ἀλλὰ σὲ κάθε περίπτωση ὑπῆρχε κοινὴ καὶ διεθνὴς ἀποδοχὴ τῆς χρήσης του προκειμένου νὰ γίνεται λόγος γιὰ «γενοκτονία».

8. Ποτὲ μέχρι τώρα στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία δὲν διδασκόμασταν γιὰ Γενοκτονία ἀλλὰ γιὰ Καταστροφή. Ἡ ἀλλαγὴ αὐτὴ συνεπάγεται τὴν ἐπιδίωξη γιὰ μεροληπτικὴ ἱστορία καὶ «απόπειρα μετάλλαξης της ιστορικής εμπειρίας και των γεγονότων».

9. Ὅπως καὶ παλιά, ἔτσι καὶ ἡ πρόσφατη ἀναφορὰ στὴν μικρασιατικὴ γενοκτονία εἶναι πολιτικάντικη.

Ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα εἶναι συζητήσιμα, ἂν ὄχι σαθρά.
1. & 9. Ἀκόμη κι ἂν ὀφείλεται σὲ μικροπολιτικὲς σκοπιμότητες ἡ ἀναγνώριση τῆς γενοκτονίας, δὲν σημαίνει ὅτι ὀφείλεται μόνο σὲ αὐτές. Ὑπάρχει καὶ ἡ περίπτωση στὴν ὁποία μιὰ ὁμάδα τοῦ πληθυσμοῦ (Μικρασιάτες καὶ Πόντιοι), τῆς ὁποίας ἡ ἄποψη καὶ ἡ ἐμπειρία γιὰ τὰ γεγονότα τοῦ 1914-1922 δὲν εἶχε ὣς τότε ἐνσωματωθεῖ στὴν ἰδεολογία τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους, ὄντως νὰ ἀκολούθησε ἐσωκομματικὲς τακτικὲς πίεσης ἀλλὰ μὲ σκοπὸ νὰ πετύχει ἕναν δίκαιο στόχο, νὰ τὴν εἰσακούσει ἐπιτέλους τὸ ἔθνος καὶ νὰ ἐνσωματώσει τὴν ἐμπειρία της στὴν κοινὴ νεοελληνικὴ ἀντίληψη. Αὐτό, τὰ μέσα, δὲν ἀποδεικνύει τὴν ἀνυπαρξία γενοκτονίας.

2. Τὸ ὅτι τὸ ἑλληνικὸ κράτος μετὰ τὴν ἀναγνώριση δὲν ἔκανε τίποτε γιὰ νὰ προωθήσει στὴ διεθνὴ κοινότητα τὴν ἄποψη πὼς συνέβη γενοκτονία δὲν ἀποδεικνύει οὔτε τὴν ἀνυπαρξία γενοκτονίας οὔτε ὅτι δὲν τὴν πίστευε τὸ ἴδιο. Μὲ δεδομένο τὴν ἀδυναμία κι ἐξάρτηση τῆς Ἑλλάδας, τὴν τυφλὴ προσκόλληση τῶν πολιτικῶν της στὶς συμμαχίες ἀκόμη καὶ στὶς περιπτώσεις ὅπου προτεραιότητα πρέπει νὰ ἔχει τὸ ἐθνικὸ συμφέρον κι ὄχι τὸ συμμαχικό, καί, τέλος, τὴν ἄρνηση νὰ διανοηθοῦν μιὰ πιὸ ἀνεξάρτητη ἐξωτερικὴ πολιτική, ἦταν ἀναπόφευκτο νὰ μὴν προωθήσουν τὴν ὑπόθεση τῆς διεθνοῦς ἀναγνώρισης τῆς Γενοκτονίας –ἀκόμη κι ἂν πίστευαν ὅτι συνέβη γενοκτονία– καὶ νὰ λουφάξουν μὲ τὶς πρῶτες τουρκικὲς ἀντιδράσεις. Μὲ ἄλλα λόγια, τὸ ὅτι οἱ Ἀρμένιοι πολιτικοὶ σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Ἕλληνες, στάθηκαν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων καὶ τῶν ἀπαιτήσεων τοῦ λαοῦ τους δὲν ὀφείλεται ὑποχρεωτικὰ στὸ ὅτι μόνο οἱ Ἀρμένιοι κι ὄχι κι οἱ Μικρασιάτες ὑπέστησαν Γενοκτονία. Μπορεῖ νὰ ὀφείλεται στὸ ὅτι δὲν εἶχαν νὰ χάσουν τίποτε, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἕλληνες πολιτικούς, οἱ ὁποῖοι μπορεῖ καὶ νὰ ἀντιμετωπίζονται μὲ ἐχθρικὸ τρόπο ἀπὸ τὶς ἐπικυρίαρχες δυνάμεις, νὰ πέφτουν σὲ δυσμένεια καὶ τελικὰ νὰ παύονται ἀπὸ αὐτές. Ἄλλωστε, θὰ ἦταν ἄκομψο (ἢ μεταμοντέρνο) νὰ ὑποστηρίζεται ὅτι δὲν ὑπῆρξε ἀρμενικὴ γενοκτονία προτοῦ τὴν ἀναγνωρίσει μέρος τῆς διεθνοῦς κοινότητας. Καὶ θὰ ἦταν ἀκόμη πιὸ ἀστεῖο νὰ γίνεται ἄρνηση τῆς γενοκτονίας ἐνῶ τοῦρκοι ἱστορικοὶ ἔχουν κάνει λόγο γιὰ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων.

3. Ἡ ἀντιπαραβολὴ ἐθνοκάθαρσης καὶ γενοκτονίας εἶναι λανθασμένη. Τόσο γιατὶ στὴν προνεωτερικὴ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία δὲν ὑπῆρχαν… φοῦρνοι καὶ βιομηχανικὲς ὑποδομὲς οὔτε μποροῦσε νὰ γίνει τεχνικὸς-ὀρθολογικὸς σχεδιασμὸς ἐξόντωσης, ὅσο καὶ γιατὶ στὴ γενοκτονία μπορεῖ νὰ συμπεριληφθεῖ ἡ ἐθνοκάθαρση ἀλλὰ καὶ γιατὶ οἱ Ὀθωμανοὶ δὲν εἶχαν πρόβλημα μὲ τὸν συνδυασμὸ τῶν δυὸ ἐπιδιώξεων. Ἡ διαδικασία τῶν ἐκτοπισμῶν καὶ τῶν ἐσκεμμένων κακουχιῶν, τὸ ἤξεραν ἢ τὸ φαντάζονταν οἱ Ὀθωμανοί, καὶ τὸ σχεδίασαν (π.χ. παραμονὴ στὴν ὕπαιθρο ὑπὸ χαμηλὲς θερμοκρασίες ἔπειτα ἀπὸ ὑποχρεωτικὴ λήψη λουτροῦ, μὴ σταμάτημα τῆς πορείας γιὰ περίθαλψη τῶν γυναικῶν ποὺ γεννοῦσαν κ.ἄ.), θὰ ὁδηγοῦσε τόσο στὴν ἐξόντωση σημαντικοῦ τμήματος τῶν ἐκτοπιζόμενων (γυναικόπαιδα, ἄρρωστοι), ὅσο καὶ στὴν ὁριστικὴ ἀπομάκρυνση τῶν ὑπολοίπων, ποὺ θὰ ἐπιβίωναν, ἀπὸ τὴν πατρίδα τους. Εἶναι στὴν καλύτερη περίπτωση ἀτυχὲς νὰ ὑποστηρίζεται ὅτι οἱ Ὀθωμανοὶ δὲν σκέφτηκαν τὴν ὑπόθεση τῆς ἐξόντωσης τῶν Μικρασιατῶν διὰ τοῦ παρατεταμένου καὶ μὲ προσχεδιασμένες κακουχίες ἐκτοπισμοῦ. Ἐθνοκάθαρση καὶ γενοκτονία δὲν ἀλληλοαποκλείονται.

4., 5. & 6. Τὸ ὅτι ὁ ὅρος γενοκτονία πρωτοεμφανίστηκε μετὰ τὸ 1922 δὲν σημαίνει κάτι. Γενοκτονίες καὶ ἀπόπειρες ἐξόντωσης μὲ κάθε τρόπο τῶν ἐχθρικῶν πληθυσμῶν παρατηροῦνται σὲ κάθε ἐποχή, μόνο τὰ μέσα ἀλλάζουν. Ἡ ἄποψη τοῦ Ν. Φίλη ὅτι γενοκτονία ὑφίσταται μόνο ἂν ἐπιχειρηθεῖ ἡ ἐξόντωση ὅλου τοῦ πληθυσμοῦ δείχνει (στὴν καλύτερη περίπτωση) τὴν ἄγνοιά του καὶ τὸ ὅτι μιλᾶ γιὰ γενοκτονία χωρὶς νὰ ἔχει κἂν διαβάσει τὸν ὁρισμὸ τῆς γενοκτονίας ἀπὸ τὸν ΟΗΕ (http://www.hrweb.org/legal/genocide.html ἄρθρο 2ο). Στὸν ὁρισμὸ ρητὰ χαρακτηρίζεται γενοκτονία ὄχι ἁπλῶς κάθε πράξη μὲ σκοπὸ τὴν ἐξόντωση ὅλης τῆς (ἐθνοτικῆς κ.ἄ.) ὁμάδας ἀλλά, ἐπίσης, καὶ τμήματός της. Δὲν χρειάζεται νὰ ὑπάρχουν πράξεις μὲ σκοπὸ τὴν ἐξόντωση ὅλων τῶν Μικρασιατῶν, Ἀρμενίων κ.λπ.: Τὸ ὅτι δὲν ἐξοντώθηκαν ὅλοι οἱ Μικρασιάτες δὲν ἀποδεικνύει ὅτι δὲν εἶναι ἐπιστημονικὰ ἔγκυρη ἡ ἀναγνώριση τῆς γενοκτονίας τους. Οὔτε ἡ Σύμβαση γιὰ τὴν Πρόληψη καὶ Τιμωρία τοῦ Ἐγκλήματος τῆς Γενοκτονίας θέτει ὡς προϋπόθεση γιὰ ἀναγνώριση μιᾶς γενοκτονίας τὸ ἂν αὐτὴ ἔγινε στὰ πλαίσια ἐδαφικῶν διεκδικήσεων ἢ ὄχι.

7. Ὅτι μετὰ τὸ 1945 καὶ γιὰ πολὺ καιρὸ δὲν χρησιμοποιήθηκε γιὰ ἄλλες περιπτώσεις ὁ ὅρος γενοκτονία δὲν ἀποδεικνύει ὅτι στὴν Μικρὰ Ἀσία δὲν πραγματοποιήθηκε γενοκτονία ἐκ μέρους τῶν Τούρκων ἀλλὰ ἁπλῶς ὅτι μετὰ τὸν Β’ Π.Π. ἀκολούθησε μιὰ μακρὰ σχετικὰ εἰρηνικὴ περίοδος οἱ φρικαλεότητες τῆς ὁποίας ἦταν λιγότερες σὲ σύγκριση μὲ τὶς φρικαλεότητες τοῦ Β’ Παγκοσμίου. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν λέει ἂν ἦταν ἢ ὄχι γενοκτονία ὅσα συνέβησαν κατὰ τὴ δεκαετία τοῦ 1910 καὶ πρὶν τὴν σχετικὰ μεγάλη μεταπολεμικὴ εἰρηνικὴ περίοδο. Οὔτε ἡ πιθανὴ χρησιμοθηρικὴ ἢ διευρυμένη χρήση του στὴν α, β, γ περίπτωση ἀποδεικνύει ὅτι ἡ δ περίπτωση, στὴ Μικρὰ Ἀσία, εἶναι παρόμοια καὶ ὅτι καὶ σὲ αὐτὴν δὲν εἶναι κατάλληλος ὁ ὅρος γενοκτονία. Ἄλλωστε, ἐὰν ἡ διεύρυνση τοῦ ὅρου ἔχει γίνει ἀποδεκτή, τότε ἀκόμη καὶ μὲ βάση τὰ νομικίστικα καὶ σχολαστικὰ κριτήρια τῶν ἀρνητῶν τῆς γενοκτονίας τῶν Μικρασιατῶν οἱ ἀρνητὲς πρέπει πλέον νὰ μὴν τὴν ἀρνοῦνται.

8. Τὸ ὅτι ποτὲ δὲν διδασκόμασταν ὣς τὰ 1990 τὴν Γενοκτονία ἀλλὰ μόνο τὴν Καταστροφὴ δὲν ἀποδεικνύει τὴν ἐγκυρότητα τῆς παλιᾶς ἢ τῆς νέας ἑρμηνείας. Τὴν ἀλλαγὴ αὐτὴ στὴν ἑρμηνεία μποροῦμε νὰ τὴν δοῦμε κι ἔτσι: Ὣς τὰ 1990 τὸ δόγμα τῆς ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας ἐπέβαλε τὸν ἐξαναγκασμὸ σὲ σιωπὴ τῆς ἱστορικῆς ἐμπειρίας τοῦ ἑνὸς τρίτου τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ. Τὸ δόγμα αὐτὸ ἀσπάζονταν τόσο ἡ νατοϊκὴ-φιλότουρκη Δεξιὰ ὅσο καὶ ἡ κάθε ἀπόχρωσης Ἀριστερὰ ἡ ὁποία ἀντιμετώπιζε τοὺς σφαγεῖς ὡς ἀντιιμπεριαλιστές. Μεσοπολεμικά, ὑπῆρχε ἡ ἀνάμνηση τῆς Ἥττας ἡ ὁποία χρησιμοποιεῖτο τρομοκρατικὰ πρὸς ὅσους δὲν ἀποδέχονταν τὴ σιωπή (μαζὶ μὲ τὰ ἄμεσα προβλήματα ἐπιβίωσης), ἐνῶ μεταπολεμικὰ ὑπῆρχε ἐξάρτηση τῆς χώρας ἀπὸ τὴ Δύση. Κάποια στιγμή, στὴ δεκαετία τοῦ 1990, καὶ λόγω τῶν γεγονότων τοῦ 1989-1991 παρουσιάστηκε πρόβλημα μὲ τὴ δυνατότητα τῆς Ἀριστερᾶς νὰ ἐπιβάλλει στὴν ἑλληνικὴ κοινὴ γνώμη τὶς μειοψηφικὲς μεσοπολεμικὲς καὶ σοβιετόδουλες ἀφήγησεις της γιὰ τὰ γεγονότα τοῦ 1922 ἐνῶ παράλληλα ἡ Δεξιὰ ἔβλεπε τὴν ἐχθρότητα τῶν ἐπεμβάσεων τῶν δυτικῶν Συμμάχων της στὰ Βαλκάνια. Ἔτσι, δημιουργήθηκε μιὰ ρωγμή στὴν ἑρμηνεία τοῦ 1922, τὴν ὁποία ἔκτοτε ἀνέλαβαν νὰ κλείσουν πολλοί.

Ὅσον ἀφορᾶ, τώρα, τὸ θέμα τῆς ἀπαγόρευσης τῆς ἄρνησης τῆς γενοκτονίας, πρέπει κανεὶς νὰ ἐφαρμόζει ἴδια ἀντιμετώπιση σὲ κάθε περίπτωση καὶ νὰ μὴν παριστάνει στὴν μία περίπτωση τὸν δημοκράτη ἐνῶ στὴν ἄλλη τὸν φιλελεύθερο πλουραλιστή. Εἴτε πρέπει νὰ γίνει δεκτὸ ὅτι ὁρισμένα πράγματα εἶναι ἀδιαπραγμάτευτα γιὰ μιὰ κοινωνία καὶ γιὰ ὅσους ἔχουν θέση σὲ αὐτήν, εἴτε πρέπει κανεὶς νὰ εἶναι μέχρι τελικῆς πτώσεως φιλελεύθερος καὶ μεταμοντέρνος. Καὶ τὰ δυὸ εἶναι συζητήσιμα, φυσικά, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ εἶναι ἀπαράδεκτο εἶναι ἡ ἐπιλεκτικὴ ἀποδοχὴ τῶν δυὸ αὐτῶν ἀντιλήψεων. Ἂν γιὰ ἄλλες γενοκτονίες πρέπει νὰ ὑφίσταται δίωξη σὲ περίπτωση ἄρνησής τους, τότε τὸ ἴδιο πρέπει νὰ γίνεται καὶ γιὰ τὴν μικρασιατική. Ἂν δὲν πρέπει νὰ διώκεται ἡ ἄρνηση γιὰ μία γενοκτονία, δὲν πρέπει νὰ διώκεται γιὰ καμμία ἄλλη. Μισόλογα προκειμένου νὰ ροκανίζεται ἡ ἑλληνικὴ ἐθνικὴ ταυτότητα καὶ νὰ συνεχίζεται ἡ γενοκτονία Ἀρμενίων, Ἑβραίων ἢ Ἑλλήνων στὸ ἐπίπεδο τῆς συλλογικῆς μνήμης τους δὲν ἔχουν νόημα.

Πηγή

Η απάντηση 180 επιστημόνων πρός τον Τσίπρα για τις Σκουριές

Με ανακοίνωσή του που υπογράφεται από 180 επιστήμονες το σωματείο Επιστημονικού Προσωπικού Μεταλλείων Κασσάνδρας απαντά λέξη προς λέξη σε  ό,τι είπε ο  Αλέξης Τσίπρας στην Θεσσαλονίκη για τα Μεταλλεία χρυσού στην Χαλκιδική.

Ακολουθεί η απάντηση του σωματείου απέναντι σε ό, τι ισχυρίστηκε ο κ. Τσίπρας, όπως δημοσιεύτηκε στον Ελεύθερο Τύπο:

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε: «Η κυβέρνηση πήρε απόφαση αναστολής στο 40% διότι η εταιρεία εδώ και τρία χρόνια, είχε την συμβατική υποχρέωση να κάνει επιτόπου δοκιμή για να αποδείξει ότι δεν επιβαρύνει το περιβάλλον και δεν το έκανε».

Οι επιστήμονες απαντούν: «Πρέπει να γίνει από όλους κατανοητό ότι το έργο είναι ένα και ενιαίο και οι δραστηριότητες μεταξύ τους είναι αλληλένδετες. Καμία δραστηριότητα, ακόμα και η αποκατάσταση των παλιών επιβαρυμένων περιοχών δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς την άδεια λειτουργίας των χώρων απόθεσης μεταλλευτικών καταλοίπων, την οποία άδεια η κυβέρνηση με την απόφασή της ανέστειλε».

Τσίπρας: «Δίνουμε σημασία στην ανάπτυξη. Αλλά στην ανάπτυξη με κανόνες. Με σεβασμό στο περιβάλλον. Στο εργασιακό δίκαιο».

Επιστήμονες: «Εμείς οι επιστήμονες των Μεταλλείων Κασσάνδρας δίνουμε ακόμα πιο μεγάλη σημασία στα παραπάνω, γιατί ζούμε και εργαζόμαστε στην εν λόγω περιοχή και είμαστε εμείς πρώτοι οι εγγυητές τους, κάτι που το δείχνουμε καθημερινά με το έργο μας».

Τσίπρας: «Θέλουμε τους επιχειρηματίες, όχι για να πλιατσικολογούν, αλλά για να σέβονται το περιβάλλον, τις συμβατικές τους υποχρεώσεις, το δημόσιο συμφέρον, το κοινό καλό».

Επιστήμονες: «Αν, κύριε Τσίπρα, οι σύμβουλοί σας θεωρούν πλιάτσικο μια επένδυση με 2.000 εργαζόμενους η οποία αποδίδει 42 εκατ. ευρώ σε φόρους και εισφορές σε κοινωνικά ταμεία και ξοδεύει περίπου 25-30 εκατ. ευρώ στην τοπική οικονομία ανά έτος και θα προσφέρει εργασία για 35-40 χρόνια τότε συγχωρέστε μας, αλλά μάλλον δεν έχουν ιδέα από οικονομικά και από επενδύσεις».

Τσίπρας: «Σεβόμαστε απόλυτα τους 2.000 εργαζόμενους αλλά σεβόμαστε και τους κάτοικους της Χαλκιδικής που θέλουν φυσικό περιβάλλον αλώβητο και υγιές. Αυτό το θέμα αφορά όλους τους Ελληνες».

Επιστήμονες: «Στην πορεία σας αυτούς τους μήνες, κύριε Τσίπρα, κάθε άλλο παρά σεβασμό δείξατε στους εργαζόμενους, αρνούμενος και προσωπικά να τους συναντήσετε. Δεν πιστεύετε ότι οφείλετε μια συγγνώμη προς τους εργαζόμενους για τους παραπάνω χαρακτηρισμούς; Οι κάτοικοι του Στρατωνίου και της Ολυμπιάδας θέλουν επίσης ένα φυσικό περιβάλλον αλώβητο και υγιές».

Τσίπρας: «Δεν είμαι ειδικός για να κρίνω αν οι βλάβες στο περιβάλλον είναι ανεπίστρεπτες. Η εταιρεία αποφάσισε εκβιαστικά να αναστείλει τις εργασίες στο 100%. Εμείς δεν εκβιαζόμαστε από κανέναν».

Επιστήμονες: «Η αναστολή των εργασιών της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε. δεν προκύπτει με πρωτοβουλία της εταιρείας, αλλά από την 12237/20.08.2015 επιστολή του Σώματος Επιθεωρητών Βορείου Ελλάδος».

Τσίπρας: «Συμπάσχουμε με τους εργαζόμενους, αλλά δεν μπορούν να τους βάζουν ασπίδα στα σχέδιά τους, να προκαλέσουν ζημιά στο περιβάλλον, στην οικονομία και στο κοινωνικό σύνολο».

Επιστήμονες: Σύμφωνα με την 1492/2013 απόφαση του ΣτΕ «…όπως προκύπτει από τα ως άνω δεδομένα της Μ.Π.Ε., τις γνωμοδοτήσεις της Διεύθυνσης Μεταλλευτικών και Βιομηχανικών Ορυκτών που χαρακτήρισαν τη δραστηριότητα ως ιδιαιτέρως συμφέρουσα για την εθνική οικονομία… αξιοποιεί τις βέλτιστες διαθέσιμες τεχνικές και αντιμετωπίζει κατά τρόπο ολοκληρωμένο την ορθολογική διαχείριση και προστασία των περιβαλλοντικών μέσων, αναμένεται να επιφέρει, κατά την κρίση της Διοίκησης που το ενέκρινε, πολλαπλά οφέλη τόσο στην εθνική όσο και στην τοπική οικονομία».

Τσίπρας: «Απέναντι στα συμφέροντα δεν θα λυγίσουμε».

Επιστήμονες: «Ομοίως και εμείς. Είμαστε απέναντι στα συμφέροντα τα οποία θέλουν να εκμεταλλευτούν μια κοινωνία που αγωνιά για να ζήσει έντιμα και δεν θα λυγίσουμε απέναντι σε οποιονδήποτε θέλει να μας στερήσει την νόμιμη και έντιμη εργασία μας για μικροπολιτικές σκοπιμότητες».

Τσίπρας: «Αποδείξτε ότι η μέθοδος εξόρυξης δεν προκαλεί μη αναστρέψιμες συνέπειες στο περιβάλλον και η αναστολή θα παρθεί πίσω».
Επιστήμονες: «Υπάρχουν αποφάσεις του ΣτΕ, απαιτούμε να αρθεί άμεσα με νέα υπουργική απόφαση η ανάκληση των αδειών».

Οι εκλογές ως τέχνασμα εξουσίας

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός ανακοίνωσε πρόωρες εκλογές με σκοπό να επιστρέψει στην εξουσία ισχυρότερος, βυθίζοντας τη χώρα και πάλι σε εβδομάδες πολιτικής παράλυσης, όπως ακριβώς έγινε και το καλοκαίρι με την παραλίγο χρεοκοπία, εξαιτίας των διαπραγματεύσεων...

Προχώρησε σε ένα νέο τέχνασμα, μετά το ακατανόητο δημοψήφισμα, με το οποίο προσπαθεί να εκμεταλλευτεί  την ακόμα υψηλή δημοτικότητά του και την απουσία ισχυρών αντιπάλων, χωρίς να τον ενδιαφέρει, ότι συνεχίζει το μοτίβο της ακυβερνήσιας, που ξεκίνησε την περίοδο των διαβουλεύσεων, συνεχίστηκε με το κλείσιμο των τραπεζών και παρατείνεται με την νέα εκλογική περίοδο. 

Άλλωστε, αν εξετάσει κανείς πόσοι και τι είδους νόμοι ψηφίστηκαν το τελευταίο οκτάμηνο, θα συνειδητοποιήσει πόσο ισχνό ήταν το έργο του. Παρόλα αυτά, χάρης στους ισχυρούς μηχανισμούς διαμόρφωσης τη κοινής γνώμης, που φαίνεται ότι διαθέτει, καταφέρνει μια με την οργή εις βάρος των προκατόχων του και μια καλλιεργώντας την εικόνα του καθαρού και τίμιου ηγέτη, παρά το ρεκόρ διαψεύσεων σε όσα έχει υποσχεθεί και εξαγγείλει, σε ένα μικρό χρονικό διάστημα, να παραμένει με διαφορά η πιο δημοφιλής πρόταση εξουσίας. Μολονότι, είναι μάλλον η πρώτη φορά που η πρόταση  του  είναι σαφής. Ζητά την ψήφο των Ελλήνων για να εφαρμόσει το τρίτο μνημόνιο, το οποίο πρόσφατα και υπέγραψε, παρά το έντονο στοιχείο του φανατισμού που διατηρούσε τόσο καιρό η παράταξη του  και οι οπαδοί της,  ενάντια σε οτιδήποτε σχετίζεται με τις λέξεις μνημόνιο, τρόικα, Γερμανία, ΔΝΤ κλπ.  Αυτό που φάνηκε πριν ενάμησι μήνα περίπου ήταν πως σαφώς υπήρχε η σκέψη εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά δεν εκφραζόταν ανοικτά και ξεκάθαρα σχεδόν από κανέναν μέσα στο κόμμα του. Όταν δεν υπήρχε κανένα περιθώριο αναβολής στη λήψη αποφάσεων, ο Τσίπρας που πιο πριν χρησιμοποίησε και το χαρτί του δημοψηφίσματος, αλλά δεν του βγήκε όπως θα ήθελε, αναγκάστηκε να λάβει ξεκάθαρη θέση, γνωρίζοντας ότι αυτό θα επέφερε την διάσπαση στο ΣΥΡΙΖΑ.

Η πρόσφατη συμφωνία με την Ευρώπη δεσμεύει  την Ελλάδα για μια σειρά αυστηρών οικονομικών μέτρων, συμπεριλαμβανομένων των φορολογικών αυξήσεων και περικοπών στα συνταξιοδοτικά δικαιώματα, ενέργεις που μετά βδελυγμίας κατέκρινε ο  Τσίπρας, πριν γίνει πρωθυπουργός. Είχε μάλιστε κάνει, τόσο αυτός, όσο και οι συνεργάτες του κάποιες εντυπωσιακές δηλώσεις, πέρα των σημαντικών παροχών που υποσχόταν, όπως ήταν η κατάργηση του μνημονίου με έναν νόμο ή η περίφημη ατάκα για τα νταούλια και τους ζουρνάδες.

Μετά από επτά μήνες ζητά την εξουσιοδότηση του ελληνικού λαού για να πράξει ακριβώς τα αντίθετα από όσα έλεγε τότε. Η Ελλάδα και οι διεθνείς πιστωτές της κατέληξαν  τον Ιούλιο σε μια συμφωνία  διάσωσης της χώρας,  με ένα πρόγραμμα, το οποίο εάν επικυρωθεί από τις  άλλες χώρες της ευρωζώνης θα  ξεκλειδώσει μια ροή κονδυλίων για τα επόμενα τρία χρόνια. Οι όροι είναι σκληροί,καθώς ουσιαστικά συνθηκολόγησε με την πλάτη στον τοίχο. Η αντιπαράθεση που προηγήθηκε είχε οδηγήσει την Ελλάδα στο να αθετήσει τις υποχρεώσεις της προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην επιβολή ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων,  με απώτερη συνέπεια τη περαιτέρω ύφεση της οικονομίας. Ο κ Τσίπρας έπρεπε να στηριχθεί στις ψήφους των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τα οποία όμως έχουν προειδοποιήσει ότι δεν θα τον στηρίξουν για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Στην ομιλία του, ο κ Τσίπρας παραδέχτηκε ότι οι συνομιλίες με τους πιστωτές ήταν σκληρές, και τα αποτελέσματα δεν είναι αυτά που ήλπιζε. "Έχουμε κερδίσει σημαντικό έδαφος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πετύχαμε αυτό που εμείς, και οι Έλληνες, ήθελαν», είπε. "

Οι εκλογές προκηρύχθηκαν προκειμένου να προσφέρουν στον Τσίπρα την ευκαιρία να εκδιώξει τους αντάρτες από το ΣΥΡΙΖΑ και να επιστρέψει στο Μαξίμου ως επικεφαλής σε ένα πιο συμπαγές  κόμμα.  Γίνονται, πριν τον φθείρουν τα αντιλαϊκά μέτρα που έρχονται.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τον κ Τσίπρα να είναι σε θέση να επιστρέψει ως πρωθυπουργός. Αλλά το σχήμα της επόμενης κυβέρνησης είναι αβέβαιο. Η  απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία για τον κ Τσίπρα και το  ΣΥΡΙΖΑ,  είναι δυνατή, αλλά όχι πολύ πίθανη, λένε οι αναλυτές.

Πιο πιθανή είναι μια νέα κυβέρνηση συνασπισμού με κεντρώα κόμματα που σήμερα βρίσκονται στην αντιπολίτευση. Η φθορά όμως, αργά ή γρήγορα θα έρθει, καθώς όλοι οι ηγέτες στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της  κρίσης χρέους της χώρας έχουν υποστεί μια σταθερή διάβρωση στην δημοτικότητα τους. Για να σπάσει αυτό το σερί, η Ελλάδα θα χρειαστεί μια βιώσιμη οικονομική ανάκαμψη, αφού έχει χάσει περίπου το ένα τέταρτο της οικονομικής παραγωγής της τα τελευταία χρόνια.

Β.Τ. 

Ο Φασισμός σκοτώνει τους άξιους στην αρένα του διαδικτύου

Υπάρχουν κάποιες αφηρημένες έννοιες στην καθημερινότητα μας, που χρησιμοποιούνται δίχως να ξέρουμε πραγματικά τι ακριβώς σημαίνουν. Είναι πολύ σημαντικό το περιεχόμενο τους, αλλά όχι όσο το συναισθηματικό τους φορτίο. Πολλές φορές είναι λέξεις  συνηθισμένες που όλοι τις γνωρίζουν, αλλά για τον καθένα σημαίνουν κάτι διαφορετικό. Έτσι πρόχειρα, έρχονται στο μυαλό οι λέξεις: Δημοκρατία, Πολιτισμός, Πατρίδα που έχουν θετικό πρόσημο και αντίστοιχα οι αρνητικές: Φασισμός, Ελληνάρας και Προδότης. Δεν συνιστούν ομάδες που πάνε μαζί πάντα, αλλά είναι ενδιαφέρον πως συνήθως εκεί που υπάρχει η μια εμφανίζεται και η άλλη, έστω νοερά.  

Μπορεί να πει κανείς, ότι πάντα οι παραπάνω όροι είχανε ιδιαίτερη σημασία, αλλά η αναφορά σε αυτούς δεν έχει σε κάθε φάση της ιστορίας μας την ίδια συχνότητα. Αυτό καθορίζεται μάλλον, από τον λόγο που χρησιμοποιούν οι πολιτικοι και τα ΜΜΕ. Αυτοί δίνουν τον τόνο και έτσι εδραιώνονται στην καθημερινότητα μας. Το πόσο φιλτράρονται και υιοθετούνται οι δοθείσες ερμηνείες έχει να κάνει με το γενικότερο πνευματικό επίπεδο μας ως κοινωνία και τον μέσο όρο της ικανότητας να χτίζουμε την άποψη μας, παίρνοντας την κατάλληλη ποσότητα και ποιότητα πληροφοριών και περνώντας τες από μια απαραίτητη εσωτερική διεργασία. 

Εδώ ακριβώς, είναι που υπάρχει η αίσθηση από πολλούς, πως ειδικά η νεότερη γενιά έχει ένα προβληματάκι. Και αυτό αποδεικνύει η  ενασχόληση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το ελληνόφωνο κομμάτι του Διαδίκτυου, δεν μοιάζει να είναι ο χώρος συνάντησης απόψεων, ιδεών, δημιουργικής σκέψης και δημοκρατικής ελευθερίας, που ονειρευόμασταν οι περισσότεροι όταν ξεκίνησε η εξάπλωση του. Φαίνεται  πιο πολύ σαν καταφύγιο τρελών συνωμοσιολόγων, μισαλλόδοξων λαϊκιστών,  κομπλεξικών ρατσιστών,   φασιστών χούλιγκαν και κατευθυνόμενων σχολιαστών. Ατεκμηρίωτες φήμες με μεγάλη δόση φαντασίας που σπιλώνουν  όχι μόνο απλούς αλλά και σημαντικότατους ανθρώπους, ολόκληρες ομάδες ή και πολιτικές παρατάξεις, ακόμα και ιδεολογίες που σε άλλα μέρη του κόσμου είναι ιδιαίτερα αποδεκτές, εκτοξεύονται από θιασώτες ιδεολογιών που στο μεγαλύτερο μέρος ή τουλάχιστον σίγουρα στο δυτικό κομμάτι του πλανήτη θεωρούνται ακραίες, περιθωριακές, αναχρονιστικές ως και γραφικές. Γίνονται viral και διασπείρωνται στα blog και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως οι ακρίδες σκεπάζουν τις σοδειές. 

Ερμηνείες για το παρόν που ζούμε, εύκολες, γεμάτες στερεότυπα και "κατηγορώ" επαναλαμβάνονται σαν κατάρες. Έχει στηθεί μια διαδικτυακή αρένα, όπου η βωρά είναι όσοι  ταυτίζονται ως πρόσωπα με το κατεστημένο που μας οδήγησε στην κρίση, αλλά ακόμη χειρότερα και όσοι τολμήσουν να αμφισβητήσουν αυτό το δήθεν νέο ρεύμα που υπερίσχυσε πρόσφατα και παρουσιάζεται ως αγνό, γενναίο, πατριωτικό... Δεν λείπουν ούτε οι κωμικοί που ανοίγουν το πρόγραμμα, ούτε τα σαρκοφάγα ζώα, τα οποία στο ιντερνετ ονομάζονται troll, ούτε και εκείνοι οι άμοιροι μελοθάνατοι που αντί να στραφούν μαζί  ενάντια στους υποκινητές  του όχλου που κραυγάζει βρισιές και αναμασά συνθήματα  εξουδετερώνονται συχνά μεταξύ τους. 

Οι μονομάχοι αυτοί που βρίσκονται μέσα στην αρένα, αξίζουν οι περισσότεροι όσο δέκα Ύπατοι και όλη η Σύγκλητος μαζί, αλλά δυστυχώς κάνουνε το λάθος να βγαίνουμε μέσα στο στίβο μόνοι τους εκτεθειμένοι, ενώ οι εχθροί τους κρύβονται ανάμεσα στο οργισμένο πλήθος. Προσπαθούν να φωνάξουν πως πάνω από τα πρόσωπα είναι οι πρακτικές και οι νοοτροπίες και πίσω από αυτές είναι οι άρχοντες που τώρα προσκυνούν. Κοπιάζουν να  δείξουν στον κόσμο πως η πυρκαγιά που κατατρώει την Πολιτεία τους, τώρα έχει φουντώσει σχεδόν ανεξέλεγκτα και το λάδι στην φωτιά το ρίχνουν οι νυν πατρίκιοι. Ουρλιάζουν στους πληβειούς πως τα δικά τους σπίτια θα κάουν πρώτα και τα δικά τους παιδιά θα πουληθούν σαν σκλάβοι. Θέλουν να τους δείξουν πως αυτό το παρελθόν που όλοι του ρίχνουν το ανάθεμα, είχε με όλα του τα στραβά και κάποια ευημερία. Αυτή είναι που ξεριζώνεται σήμερα, όχι τα παράδοξα της. 

Κανένας όμως δεν ακούει μέσα σε τόση βουή. Μόλις μια καινούργια φωνή από τον στίβο της μάχης φτάσει ψηλά στην κερκίδα, κάποιος βαλτός θα φωνάξει μια βρισιά και γρήγορα θα την επαναλάβουν τρεις, πέντε, είκοσι, εκατό και χίλιοι. Όσοι είπανε ή γράψανε από πιο πριν, είναι ήδη απαξιωμένοι στην κοινή γνώμη, διότι είναι προδότες, γερμανοτσολιάδες, νεοφιλελέδες, δούλοι του συστήματος, υπηρέτες του Μπόμπολα κλπ κλπ.

Κανένας δεν γλύτωσε ως εδώ. Ο Στέλιος Ράμφος είναι πια ένας ελαφρόμυαλος δήθεν φιλόσοφος. Ο Γιανναράς έχει πέσει στην παγίδα του λαϊκισμού. Η Αρβελερ περιγράφεται ως μια βολεμένη γριά που ζει εκτός ελληνικής πραγματικότητας. Ο Νανόπουλος είναι καλός στην επιστήμη του. Τον Λυγερό απλώς τον αγνοούμε.
 Οι μόνοι νομπελίστες που μετρούνε είναι ο Στίγκλιτς και ο Κρούγκμαν. Δεν μας ενδιαφέρει τι γράφει ο Πισσαρίδης. Οι συχνές αναρτήσεις του Δοξιάδη και τα άρθρα του απευθυνονται σε πιο εύπορους  αναγνώστες. Ο Αλιάγας έγινε ξαφνικά αντιπαθής, όπως και ο Καμίνης. Ο Καφετζόπουλος είναι πλέον γραφικός. Ο Στέφανος Μάνος ήταν ανέκαθεν ένας φιλελεύθερος εκφραστής της παλιάς πολιτικής σκηνής, ενώ ο Γιαννίτσης και ο Παπαδόπουλος προτιμούνε, βλέποντας τη φρενήρη κατάσταση του όχλου να μη πολυμιλάνε. Και είναι τόσοι ακόμα σαν αυτούς: ο Αλιβιζάτος, ο Βαλτινός, ο Διαμαντούρος, η Δραγώνα, η Μούσχουρη, η Τριανταφύλλου, ο Χωμενίδης, ο Χειμωνάς κλπ.

Ο φασισμός του διαδικτύου είναι αυτός που σπέρνει και εξαπλώνει το μίσος, εύκολα, σε έδαφος πρόσφορο, διότι ήταν πάντα ακαλλιέργητο και έτσι πιάνει εύκολα ο σπόρος του. Αλλά, επίσης  αυτό το κοινό είναι μαθημένο  μόνο σε εύκολες λύσεις. Τα δύσκολα του αρέσουν μόνο όταν έχουν μυστήριο και συνωμοσία. Οι  κράχτες του ίντερνετ το ξέρουν αυτό και όσοι άμοιροι, σαν εμένα θέλουν να ακουστεί η λογική αναρωτιουνται,  γιατί  οι προαναφερόμενοι αξιόλογοι και καταξιωμένοι, δεν μπορούν να σκεφτούν  λύσεις για να σπάσουν το φράγμα που έχει μπεί ανάμεσα σε αυτούς και τον κόσμο;  Τι κάνουν για να μην σκεπάζεται η φωνή τους από τον φασισμό του διαδικτύου;

Β..Τ.

Οι Υπουργοί που προειδοποίησαν την Ελλάδα πριν χρόνια, αλλά αγνοήθηκαν...

Ένα σημείωμα από τον υπουργό Οικονομικών της Ελλάδα προς τον πρωθυπουργό προειδοποιούσε πως η χώρα του χρειάζονταν δύσκολες οικονομικές διορθώσεις, ώστε η οικονομία της  να ανταποκριθεί στις ευρωπαϊκές της φιλοδοξίες.

"Μπορούμε να αναλάβουμε το καθήκον να οδηγήσουμε πραγματικά τη χώρα σε μια ευρωπαϊκή κατεύθυνση, υπό την προϋπόθεση ότι τις θυσίες θα τις κάνουν οι Έλληνες εκείνοι που ζουν καλά, όχι εκείνοι που υποφέρουν" έγραφε ο υπουργός Οικονομικών.

Αυτό ήταν το Σεπτέμβριο του 1996. Ο υπουργός Οικονομικών Αλέκος Παπαδόπουλος απευθυνόταν στον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Σημίτη, αλλά η επιστολή θα μπορούσε να έχει γραφτεί σήμερα.

Στο τελευταίο τέταρτο του αιώνα, η Ελλάδα είχε μια χούφτα  ρεφορμιστών πολιτικών που προέβλεπε τα προβλήματα που οδηγούν το έθνος τώρα σε πτώχευση.

Οι μεταρρυθμιστικές προτάσεις τους καταπολεμήθηκαν απο τους συναδέλφους τους στο Κοινοβούλιο, τα μέσα ενημέρωσης και τα εργατικά συνδικάτα. Όλοι, ανεξαιρέτως βρέθηκαν στο περιθώριο.

Οι διεθνείς πιστωτές της Ελλάδας, η ζώνη του ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, εδώ και καιρό επιμένουν η χώρα να συνεχίζει, αγνοώντας τα διαπλεκόμενα συμφέροντα  και  τις απαραίτητες «διαρθρωτικές» μεταρρυθμίσεις.

Ζητούνε βαθιές αλλαγές στους κανόνες και τις συνήθειες διακυβέρνησης, τόσο στον κρατικό μηχανισμό και στην επαφή της με τους πολίτες, όσο και τον ιδιωτικό τομέα, για παράδειγμα, μέσω της φορολογίας, των επαγγελματικών αδειών ή των συντάξεων.

Από την έκρηξη της κρίσης χρέους στην Ελλάδα το 2010, οι διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν ως προτεραιότητα τη δημοσιονομική λιτότητα που προσπαθεί να αυξήσει τα δημόσια έσοδα και να μειώσει τις δαπάνες, αντί για βαθύτερες μεταρρυθμίσεις του  συστήματος.

Πολλοί ξένοι αξιωματούχοι που εμπλέκονται στις δύσμοιρες προσπάθειες διάσωσης της Ελλάδας κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, λένε ότι έχουν μάθει πως στο παρελθόν στην Ελλάδα οι επίδοξοι μεταρρυθμιστες πολιτικοί πάντα ήξεραν πως: Στην Ελλάδα, το να πληγούν τα κατεστημένα συμφέροντα είναι πιο δύσκολο από ό, τι η φορολόγηση των πολιτών μέχρι θανάτου.Ο κ Παπαδόπουλος είχε μάθει από νωρίς.Κατείχε τρεις ανώτερες θέσεις του υπουργικού συμβουλίου μεταξύ του 1993 και του 2002 και πέρασε βασικές μεταρρυθμίσεις, ως υπουργός εσωτερικών, οικονομικών και υγείας.Ως υπουργός Οικονομικών, έφερε  μια ομάδα από την Αμερικανική Υπηρεσία Φορολογίας Εισοδήματος, η οποίο κλήθηκε στην Ελλάδα ώστε να δημιουργήσει τη δική του ομάδα καταπολέμησης οικονομικού εγκλήματος.Εισήγαγε το Taxis, τη ψηφιοποιημένη φορολογική πλατφόρμα που οι Έλληνες χρησιμοποιούν ως σήμερα. Στη θητεία του σημειώθηκαν μερικά από τα πρώτα σημαντικά βήματα προς μια σύγχρονη Ελλάδα.Τα οποία ήταν και σχεδόν τα τελευταία. Η φοροαποφυγή, η φοροδιαφυγή και η απάτη υποδεικύονται τώρα από τους διεθνείς πιστωτές της Ελλάδας ως χρόνιο πρόβλημα κρατώντας την Ελλάδα μακρία από την ανάρρωση και την ανάπτυξη.Μέχρι το 2002, ο Αλέκος  Παπαδόπουλος, ο οποίος εκλέχθηκε με το  ΠΑΣΟΚ, μπορούσε να δει πως η Ελλάδα επεδίωκε να βγει από την τροχία που είχε προσπαθήσει να τη θέσει ως υπουργός Οικονομικών. Ήταν μέρος της προσπάθειας του ΠΑΣΟΚ να οδηγήσει την Ελλάδα στη ζώνη του ευρώ και αισθάνθηκε εκείνη την εποχή,  ότι η χώρα  λειτουργούσε άπληστα εξαιτίας των φθηνών πιστώσεων που είχαν όντως έρθει με το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.Ακριβώς τότε που προκαλούσε ευφορία το ξόδεμα των ευρώ στην ελληνική κοινωνία, ο Α. Παπαδόπουλος είπε στον  Κ. Σημίτη ότι τα οικονομικά της χώρας ήταν εκτός ελέγχου. Έπεσαν έξω και ο Α Παπαδόπουλος παραιτήθηκε από το υπουργικό συμβούλιο."Η σύγκρουση μου με τον Σημίτη επήλθε γιατί το 2002 αντί να επιταχυνθούνε οι μεταρρυθμίσεις μετά το Ευρώ, σταμάτησαν εντελώς. Ο τρόπος που τα πράγματα είχαν εξελιχθεί στην οικονομία, μας οδηγούσε κατευθείαν στη χρεοκοπία », δηλώνει ο ίδιος στην Wall Street Journal.

«Μου επιτέθηκαν με τον πιο βίαιο τρόπο, ακόμη και από τους συντρόφους μου στο ΠΑΣΟΚ δέχθηκα επιθέσεις, λόγω των μεταρρυθμίσεων που πέρναγα. Είχα τεράστιο προσωπικό κόστος. "Στον Τάσο Γιαννίτση δεν είναι άγνωστο αυτό το είδος του πολέμου: Η θητεία του ως υπουργός Εργασίας ήταν βραχύβια, και οι μάχες εναντίον του ακόμη πιο έντονες. Ο κ Γιαννίτσης το 2001 ως μέλος της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, είχε υποβάλει ολοκληρωμένη πρόταση για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος.Τα συνδικάτα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ εξαπέλυσαν απειλές στον κ Γιαννίτση.

 " Ο Γιαννίτσης εκμηδενίστηκε μετά τις προτάσεις  του. Υπάρχουν ελάχιστα προηγούμενα αυτού του είδους καθολικής επίθεση σε έναν πολιτικό", δήλωσε ο Λουκάς Τσούκαλης, εξέχων καθηγητής Οικονομικών.Με τις προτάσεις του κ Γιαννίτση,  θα έπεφταν τα επίπεδα των συντάξεων, αλλά θα έκαναν το συνολικό σύστημα πιο βιώσιμο, δεδομένων των δημογραφικών και της τάσης του εργατικού δυναμικού της χώρας.  Ποτέ όμως δεν έφτασαν στο κοινοβούλιο."Από το ψυγείο στον κάδο!" ήταν το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Το Βήμα", την 28η Απριλίου του 2001, καθώς το παγωμένο συνταξιοδοτικό πρόγραμμα μεταρρύθμισης καταργήθηκε για τα καλά.΄Όταν μίλησε στους συναδέλφους του στο υπουργικό συμβούλιο για τις μεταρρυθμίσεις που  πρότεινε, η απάντηση που πήρε ήταν  ό, τι θα χαλούσε το κόμμα,"  είπε ο κ Γιαννίτσης στη συνέντευξη."Νόμιζαν πως όλα πάνε τέλεια, γιατί να ασχολούνταν λοιπόν με ένα πρόβλημα που μπορεί να εμφανιστεί μια δεκαετία μετά; '"Ο Γιαννίτσης είχε ένα υποστηρικτή στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου : τον Παπαδόπουλο, ο οποίος όχι μόνο πίστευε ότι οι μεταρρυθμίσεις  ήταν απαραίτητες, αλλά είναι γνωστό, πως πρόσθεσε ότι θα έπρεπε να είναι πιο σκληρές, με βαθύτερες περικοπές σε συντάξεις και την αναμόρφωση των παροχών, διότι αυτό που ο κ Γιαννίτσης πρότεινε ήταν "ψίχουλα" σε σύγκριση με αυτό που χρειαζόταν.Ο Στέφανος Μάνος, πολιτικός προσανατολισμένός στην οικονομία της αγοράς  και κινούμενος στο συντηρητικό άκρο του πολιτικού φάσματος, εμφανίστηκε πριν τους Παπαδόπουλο και Γιαννίτση και έχει αφήσει μια κληρονομιά με τις  ιδιωτικοποιήσεις, την αναμόρφωση στη φορολογική διοίκηση, το άνοιγμα των κλειστών αγορών, όπως η κινητή τηλεφωνία, και το Κτηματολόγιο -ένα βασικό όργανο σε κάθε σύγχρονη οικονομία που, ωστόσο εξακολουθεί να αποτελεί πρόβλημα στην Ελλάδα.Λίγοι ανώτεροι πολιτικοί στην Ελλάδα  υπήρξαν τόσο αντιδημοφιλείς, όπως ο κ Μάνος, λέει ο κ Τσούκαλης . Το 1998 ο Μάνος εκδιώχθηκε από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, διότι  υποστήριξε μια πρόταση από το ΠΑΣΟΚ."Ήταν ένα πρόσωπο κλειδί που από νωρίς μίλησε για την φουσκωμένη κατάσταση, το μη βιώσιμο συνταξιοδοτικό σύστημα, και  μπλοκαρίστηκε επανειλημμένα λόγω της αντίστασης από το δικό του κόμμα και από την κοινωνία», λέει ο κ Τσούκαλης για τον κ Μάνο."Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς τόσοι πολλοί άνθρωποι ήθελαν να έχουν τόσα πολλά, εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος»,   έγραφε ο  Μάνος στον πρόλογο του βιβλίου του. «Έκανα μια στρατιά από εχθρούς."Έκτοτε συμμετέχει στη  πολιτική σκηνή στην Ελλάδα, με τα φιλελεύθερα κόμματα που  σπάνια έχουν πάρει περισσότερο από το 1,5% της λαϊκής ψήφου.Σήμερα, περισσότερο από ό, τι στην εποχή τους στην κυβέρνηση, αυτοί οι τρεις πολιτικοί και μερικοί άλλοι έρχονται να θεωρηθούν ως μια μειονότητα  που εντόπισε και προσπάθησε να αλλάξει νωρίς μερικά από τα βασικά προβλήματα που οδήγησαν στη σχεδόν δυσεπίλυτη κρίση στην Ελλάδα σήμερα."Με  αποκαλούσαν «Κασσάνδρα» είπε ο Τ. Γιαννίτσης αναφερόμενους στους τίτλους των εφημερίδων κατά τη διάρκεια  της προσπάθειας του για μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος.Η Κασσάνδρα, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, υπήρξε πάντα διορατική, καταδικασμένη να προβλέπει πάντα σωστά, αλλά ποτέ δεν την πιστέψαν και έτσι τρελάθηκε στο τέλος.

Πηγή:Wall Street Journal

Απάντηση στην κρίση σημαίνει: Ειλικρίνεια, Δικαιοσύνη, Εξυγίανση.

Υποτέλεια! Εξάρτηση! Γερμανοτσολιάδες! Προσκυνημένοί! Πέντε χρόνια φανατισμού πέρασαν και  παρότι αυτη η προπαγάνδα είναι καταιγιστική και αδιάκοπη στην χώρα μας, εγώ συνεχίζω να μην καταλαβαίνω πως ένας δανεισμός με μόνο όρο την εξυγίανση του κράτους είναι υποτέλεια και προσκύνημα;

Υποτέλεια έχουμε και θα έχουμε όσο έχουμε ανάγκη από δανεικά.
Εξάρτηση έχουμε ήδη από τα ρουσφέτια όλων των αποχρώσεων της μεταπολίτευσης. Προσωπικά, ο μόνος μου φόβος είναι πως η τρόικα δεν θα καταφέρει ούτε αυτή τη φορά να στρέψει την ελληνική κυβέρνηση στο σωστό δρόμο και θα συνεχίσω να είμαι δούλος του κράτους. Οι περισσότεροι  Έλληνες παραμένουν εξαπατημένοι από τη συντονισμένη προπαγάνδα του συνόλου των κομάτων της βουλής. Μιλάμε για τα μνημόνια σαν να είναι ένας μύθος. Ελάχιστοι έχουν την παραμικρή ιδέα για το τι πραγματικά γράφουν και με ποια φιλοσοφία καταρτίστηκαν ως κείμενα.
Χωρίς να υπάρχει σκοπός αγιοποίησης των εταίρων μας, που ως τεχνοκράτες ορθολογιστές και χωρίς συναισθηματισμούς   σχεδιασαν ένα  πλάνο εξόδου από την κρίση (το μόνο που υπήρξε ποτέ), θα πρέπει να υπογραμιστεί- όσο περίεργο και αν φαίνεται- πως τα μνημόνια ουδέποτε ζητήσανε μειώσεις μισθών, καταργήσεις κοινωνικών παροχών και συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Ζητούσαν πολύ απλά τη μείωση του κράτους.
Όλα όσα ίσχυσαν δεν ήταν παρά  τα ελληνικής έμπνευσης ισοδύναμα, προκειμένου να μην πειραχθούν οι πελάτες του ελληνικού κομματικού συστήματος.
Αντί λοιπόν της μείωσης του αριθμού των ΔΥ μειώθηκε ο μισθός τους, αντί της κατάργησης  των  πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, μειώθηκαν όλες οι συντάξεις και πάει λέγοντας. Το ότι μερικοί εργοδότες του ιδιωτικού τομέα εκμεταλλεύθηκαν τη μείωση του βασικού μισθού για να επαναπροσλάβουν φτηνότερα χέρια είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο, το οποίο όμως θα μπορούσε να αποφευχθεί αν δεν μειωνόταν ο βασικός μισθός προκειμένου να αλλάξει ο τρόπος υπολογισμού της μισθοδοσίας του δημοσίου. 

Οι μειώσεις μισθών που αποσκοπούσαν στο να ρίξουν το κόστος ζωής στην Ελλάδα ήταν δική μας πρόταση την οποία δέχτηκε η τρόικα.  Είναι αρκετές οι συνεντεύξεις των Τόμσεν, Τρισέ κλπ που σπανίως η εγχώρια προπαγάνδα αφήνει να δουν το φως της δημοσιότητας, όπου αναφέρονται σε αυτό. 

Πρώτη και μοναδική απαίτηση των δανειστών ήταν η μείωση του κράτους και των δαπανών του. (και φυσικά άνοιγμα της αγοράς και των κλειστών επαγελμάτων).

Ποιός όμως θα μπορούσε να αναλάβει μια τόσο βαριά κοινωνική ευθύνη; Ήδη το τίμημα είναι πολύ βαρύ για τα παραδοσιακά κόμματα, χωρίς να εφαρμόσουν ούτε το ένα τέταρτο από όσα προβλεπόταν. Είναι λογικό πως για να απολύσεις δημόσιους υπαλληλους θα πρέπει καταρχήν να απαντήσεις στο δίλημμα: Να φύγουν όσοι μπήκαν από το παράθυρο ή όσοι δεν χρειάζονται;  Και μέχρι ποιό σημείο μπορείς να θεωρήσεις ότι τα κριτήρια επιλογής τους ήταν αξιοκρατικά;  Από την άλλη, ένα 20% τουλάχιστον των παρεχόμενων "υπηρεσιών" του κράτους προς τους πολίτες είναι παντελώς άχρηστο και μόνο του σκοπό έχει τη διατήρηση της θέσης του υπαλλήλου, κάνοντας ταυτόχρονα δύσκολη τη ζωή του συναλασσόμενου. 

Καθέ Έλληνας γνώριζε ότι δεχόμενοι πιέσεις οι κυβερνώντες, καλύπτοντας ημετέρους και ανταποδίδοντας εξυπηρετήσεις, θα γλυτώναν όσους δεν έπρεπε και θα την πληρώναν όσοι δεν φταίνε. Για αυτό σύσσωμη η ελληνική κοινωνία, με μια άτυπη ομερτά προστατεύει προνόμια και κάθε κοινωνική τάξη τρέμει τις συνέπειες για την ίδια.  Οι όποιες απολύσεις έγιναν τελικά, ήταν στα τυφλά, σπασμωδικά και χωρίς σχεδιασμό, παρότι τυπικά εισήχθη το μέτρο της κινητικότητας και σχεδιάστηκε ένα σύστημα αξιολόγησης πολύ αμφίβολο. Εν κατακλείδι, όλα προσέκρουσαν στην ελληνική νοοτροπία που ακόμη και αυτόν τον  ΑΣΕΠ κατάφερε και κατέστρεψε, ο οποίος όπως τροποποιήθηκε σταδιακά,  επιδέχθηκε πολλές αλλοιώσεις και αμφισβητήσεις, πλην μόνο όσων αφορούν των γραπτών εξετάσεων.

 Καταλήξαμε λοιπόν αρχικά στις μειώσεις μισθών και τη φορολόγηση, τα οποία αποτελούν τρανό παράδειγμα ότι οι κυβερνήσεις μας δεν αποφασίσαν με γνώμονα το κοινό συμφέρον, ούτε υπό την επιρροή κοινωνικών ευαισθησιών.  Οπότε, καλώς υπήρξε και η καχυποψία απέναντι στις απολύσεις. Όμως, το ότι συναποφασίσαμε τα μνημόνια, δε σημαίνει ότι επιλέχθηκαν οι προτάσεις της τρόικας. Κι ήταν μάλλον μέγιστο λάθος των δανειστών το ότι δέχτηκαν τα ελληνικά υφεσιακά ισοδύναμα.

Ο μισθός των ΔΥ όπως και οι συντάξεις και όλες οι παροχές (κρατικές δαπάνες) υπολογίζονται βάσει του κατώτατου μισθού, ο οποίος είναι κοινός και για τον δημόσιο και για τον ιδιωτικό τομέα. Έτσι λοιπόν, προκειμένου να μειώσουν τις κρατικές δαπάνες, πήρε η μπάλα και τον ιδιωτικό τομέα.

Κατά λέξη τα λεγόμενα του Τόμσεν σε εκδήλωση του Ελληνοαμερικανικού επιμελητηρίου τον Δεκέμβριο του 2010:

"δεν ζητήσαμε μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Το συζητήσαμε εκτενώς με την κυβέρνηση, αλλά συμφωνήσαμε ότι σε συνθήκες ύφεσης και πληθωρισμού δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη". Αντιθέτως, σημείωνε ότι ήταν αναγκαία η μείωση κατά 15% των μισθών στο  δημόσιο τομέα που έγινε το 2010, καθώς επρόκειτο για ένα μέτρο άμεσης  απόδοσης. Το 2012, όταν πια η τρόικα το πήρε απόφαση ότι στην Ελλάδα δεν θα πειραχτεί ποτέ το δημόσιο, δεν είχαν άλλη λύση οι δανειστές για να καταστήσουν ανταγωνιστική την οικονομία μας -απαλάσσοντάς την από το βαρίδι του κράτους- από το να την κινεζοποιήσουν μέσω της μείωσης των μισθών. Πράγμα βέβαια αδύνατον, διότι οι φόροι παρέμειναν σε αστρονομικά επίπεδα εκτοξεύοντας το κόστος των υπηρεσιών και των αγαθών στο θεό. 

Τα υψηλότοκα δάνεια του παρελθόντος συνέχισαν να αποπληρώνονται με τα νέα χαμηλότοκα που παίρναμε από την τρόικα ως τώρα μέσω του προγράμματος διάσωσης, το κράτος μέχρι πρότινος δεν έδινε ούτε ένα ευρώ για αποπληρωμή παλαιών δανείων. Ειναι μέγιστη διαστρέβλωση της πραγματικότητας  πως πληρώναμε τα μέτρα  για τους δανειστές. To σύνολο των φόρων πήγαινε  σε μισθούς και συντάξεις. Και πάλι ίσα που βγάζαμε πλεόνασμα.

Αυτοσκοπός του κράτους είναι να παρέχει υπηρεσίες προς τους φορολογούμενους με όσο το δυνατόν χαμηλότερο κόστος και όχι να σιτίζει αναξιοπαθούντες. Αν θέλουμε να φροντίσουμε ευπαθή κοινωνικά στρώματα υπάρχουν και τα επιδόματα, όπως για όλους τους Έλληνες. Παράλληλα, δεν υπάρχει κανείς που να μη συμφωνεί στο να παταχθεί η φοροαποφυγή από τα μεγάλα ψάρια και τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Είναι ύψιστης σημασίας η μείωση των δαπανών μέχρι να ορθοποδήσουμε σαν χώρα.  Το ένα δεν απαγορεύει το άλλο. Αναζητούμε τα αίτια της κρίσης, γιατί στα αίτια πρέπει να απαντήσουμε. Και η απάντηση που θα δώσουμε πρέπει να χαρακτηρίζεται από τρεις λέξεις: Ειλικρίνεια, Δικαιοσύνη, Εξυγίανση. Αυτά δεν μπορούμε να τα πετύχουμε παρά μόνο σαν κοινωνία συνολικά, όχι περιμένωντας από οποιαδήποτε κυβέρνηση, όσες και να αλλάξουν...

Β.Τ.