Η Ευρώπη σε ένα διάγραμμα: Πως οι λαοί σκέφτονται για τους γειτονές τους

Το τελευταίο επεισόδιο στην συνεχιζόμενη οικονομική κρίση στην Ευρώπη φέρνει αντιμέτωπους την Ελλάδα, το "κακό παιδί" της Ευρώπης, κατά της Γερμανίας, της "δημοσιονομικά υπεύθυνης πιστώτριας".
Αυτό μπορεί να είναι μια άγρια γενίκευση, αλλά είναι σύμφωνο, τουλάχιστον, με τα στερεότυπα στην Ευρώπη: Οι Γερμανοί θεωρούνται από κάθε μία από τις χώρες που ρωτήθηκαν σε μια μελέτη του Pew να είναι οι πιο αξιόπιστοι και οι πιο σκληρά εργαζόμενοι στην ήπειρο. Σε κάθε χώρα, εκτός από την Ελλάδα. Οι Έλληνες θεωρούν τους εαυτούς τους ότι είναι οι πιο αξιόπιστοι και εργατικοί.

Η μελέτη Pew Research Center συντάχθηκε το 2013.

Θεοδόσης Τάσιος: Η καλή Παιδεία είναι θέμα εθνικής επιβίωσης

πηγή: www.kathimerini.gr   ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΚΑΣΑΣ      Εικονογράφηση: TITINA XAΛMATZH 

 

«Ουσιαστικά είμαστε μαστροποί των παιδιών μας, διότι δανειστήκαμε αφειδώς για να περάσουμε καλά, αλλά τα δανεικά θα τα πληρώσουν οι επόμενες γενιές. Προτάξαμε μια ηθική προτεραιότητα που συγκεφαλαιωνόταν στο “εγώ, εδώ και τώρα”, ενώ η λυδία λίθος του ηθικού ενεργήματος είναι το “εσύ, αλλού και ύστερα”. Το στένεμα της αντίληψής μας για το πώς πρέπει να λειτουργεί η κοινωνία μας, συνιστά την αποτυχία μας» συνοψίζει χαρακτηριστικά ο Θεοδόσης Τάσιος.

Ο λόγος του πανεπιστημιακού ήταν πάντα καίριος στα χρόνια της μεταπολίτευσης - τόσο από τα έδρανα του ΕΜΠ όσο και από άλλα εσωτερικά και διεθνή φόρα. Εχει δημοσιεύσει 430 επιστημονικές εργασίες και συγγράψει 49 βιβλία σε διάφορες γλώσσες και είναι επίτιμος διδάκτωρ έξι πανεπιστημίων. Μετά άλλον έναν δύσκολο για την Ελλάδα χρόνο, στην κουβέντα μας ανέδειξε την πίκρα του για την πορεία της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά και τη δική του δύναμη να κοιτάζει μπροστά, συμπυκνώνοντας τη σοφία της ηλικίας και της ευρύτατης -σπάνιας-παιδείας. «Νιώθω την ίδια ταπείνωση, που ένιωθα κατά τη δικτατορία.
Εχω δώσει περί τις χίλιες διαλέξεις, στην προσπάθειά μου να συμβάλω στη βελτίωση της γνωσιακής και της ηθικοπολιτικής αυτοσυνειδησίας. Τα ίδια υποστήριζα και λίγο μετά την πτώση της Χούντας, όταν αρχίσαμε να ξεχνάμε τα ιδεώδη μας, όμως φτάσαμε σήμερα και τίποτε δεν έχει αλλάξει. Κατά έναν τρόπο απέτυχα», ήταν τα πρώτα του λόγια στο εντευκτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου συναντηθήκαμε.
«Ωστόσο...» λέει, και αφήνει μετέωρο τον λόγο του με μια μικρή παύση. «Ωστόσο, είμαι αγωνιστικά απαισιόδοξος. Επ’ αγαθώ η διάψευση της απαισιοδοξίας» προσθέτει χαμογελώντας.
Ο παράγων άνθρωπος
«Πολλοί πολιτικοί και επιστήμονες φαντάζονται ότι οι κοινωνίες είναι κουρδισμένα κουτιά, απουσία του ανθρώπου. Δεν πιστεύω ότι είναι έτσι. Ο Ινδός οικονομολόγος Αμάρτια Σεν πήρε το 1998 το Νομπέλ Οικονομικών Επιστημών για τη θεωρία της κοινωνικής επιλογής, ουσιαστικά επειδή υπέδειξε ότι η πολιτική είναι ηθική. Ο Αριστοτέλης έλεγε πως ό,τι κάνεις για τον άλλον, το κάνεις για σένα, για να εισπράττεις χαρά. Για να ενεργήσουμε με σοβαρότητα και προς όφελος όλων, δεν χρειάζεται να ζούμε επαίνους μετά θάνατον. Το κέρδος μας ως πολίτες πρέπει να το εισπράττουμε τώρα, σαν μια μπροστάντζα της χαράς που προσφέρουμε στον άλλο. Βέβαια, ο Μπέρτραντ Ράσελ είχε κατηγορήσει τον Αριστοτέλη για εγωισμό. Φαίνεται ότι και οι μεγαλοφυΐες δεν εμποδίζονται να λένε πότε-πότε και καμιά σαχλαμάρα, γιατί είναι δεσμευμένοι από τα δεσμά υψηλών θεωριών» παρατηρεί. «Αλλο αν ο Ράσελ -Βρετανός, φιλόσοφος και ειρηνιστής με Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1950- έχει αφήσει εμβληματική κληρονομιά εναντίον κάθε είδους φανατισμού, τη φράση του: “Δεν θα πέθαινα ποτέ για τις ιδέες μου, γιατί μπορεί να έκανα λάθος”» συμπληρώνει.
– Τι είναι, λοιπόν, η ηθικοπολιτική αυτοσυνειδησία;
– Η αντίληψη του πρακτέου κατά τέτοιον τρόπο ώστε να βελτιστοποιηθούν όλες οι ανάγκες του λαού για την παρούσα και κυρίως για τις επόμενες γενιές. Σε αυτόν τον στόχο, το ελληνικό κράτος και η κοινωνία απέτυχαν, και δη τις τελευταίες δεκαετίες. Τα δείγματα ότι η κοινωνία δεν πάει καλά δεν ήταν άγνωστα. Επί χρόνια όλες οι συντεχνίες κατάφερναν να παίρνουν αυξήσεις έτσι ώστε να φτάσουμε να έχουμε απολαβές 30% υψηλότερες από την Ισπανία, παρότι τα οικονομικά της χώρας χειροτέρευαν. Οι πολιτικοί έκαναν αυτό που ήθελε ο λαός, με απόλυτη ακρίβεια. Από κάτω ήταν η πίεση. Δείτε, για παράδειγμα, την κατάληξη της πρότασης Γιαννίτση για μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό σύστημα. Ο Γιαννίτσης πρότεινε «στερήσεις εδώ και τώρα για χάρη του εκεί και ύστερα». Απέτυχε, διότι ξεσηκώθηκε ο λαός που δεν μπορούσε να διανοηθεί μια τέτοια στάση.
– Είναι θέμα παιδείας μας; Μήπως την κύρια ευθύνη την έχουν οι πολιτικοί;
– Η λύση δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη. Ας θυμηθούμε τι θα πει «πολιτική λύση». Μια τέτοια λύση εκφράζει αξιακές προτεραιότητες. Π.χ. θυσιάζουμε την αύξηση των συντάξεων για χάρη της βελτίωσης του οδικού δικτύου. Καμιά επιστήμη δεν μπορεί να λάβει τέτοιες αποφάσεις. Η επιστήμη οφείλει να περιγράφει λεπτομερώς το κόστος και τις συνέπειες μιας τέτοιας προτίμησης. Από την πλευρά του, πολιτικός που «αναγγέλλει» την απόφασή του, χωρίς πλήρη περιγραφή των συνεπειών της είναι απατεών (αθελήτως βέβαια...).
Αυξήσεις στους δασκάλους και συνεχής αξιολόγηση
«Αρχίζει να ακούεται έντονα ο “ξύλινος λόγος” μόλις διαβάσεις τις πρώτες σελίδες των σχολικών βιβλίων της Αγωγής» λέει, τονίζοντας μία πρότασή του η οποία συχνά επανήλθε κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας:
«Μας χρειάζεται ένα δεκαπενταετές πλάνο ηθοπαιδείας. Η ηθοπαιδεία είναι η μύηση στο γλυκό κρασί της φιλότητας. Δεν είναι κατάλογος φρονηματισμού, ούτε μετακένωση γνώσεων, όπως επιχειρεί το σημερινό σχολείο. Αγωγή σημαίνει μαθητεία, μύηση, συμμετοχή, παράδειγμα, βίωμα. Αυτά είναι ανεπαρκή στο σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα και για να μπορέσουν να περάσουν από τη μία γενιά στην άλλη και να αποκτήσουν στέρεες βάσεις στην κοινωνία, χρειάζονται μία δεκαπενταετία παλλαϊκής προσπάθειας». Ο κ. Τάσιος προσθέτει: «Είναι μάλλον προφανές ότι χρειαζόμαστε όξυνση του ηθικού ενεργήματος για να δημιουργήσουμε καλύτερους πολίτες. Μία αίσθηση πειστικού καθήκοντος. Αλλιώτικα, δεν δομείται κοινωνία. Θα υποφέρουμε, αλλά με το παράδειγμά μας θα μειώσουμε τις δυσμενείς συνέπειες της αθλιότητας που άλλοι προκάλεσαν, και αυτό, ανακουφίζοντας την επόμενη γενιά, θα μας δώσει χαρά και ικανοποίηση. Είναι ζήτημα αξιακών, δηλαδή πολιτικών προτεραιοτήτων για τη χώρα». Εστιάζει στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση: «στα Νηπιαγωγεία διαμορφώνονται οι άνθρωποι με το πολιτικό ήθος» λέει. Του επισημαίνω ότι για να γίνουν ουσιαστικές και με θεμέλια αλλαγές στην εκπαίδευση, χρειάζονται εκτός από την πολιτική στρατηγική, και εκπαιδευτικοί που να μπορέσουν να την κάνουν πράξη. Και αυτό ίσως δεν απαιτεί μόνο επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, αλλά και αλλαγή της κουλτούρας τους.
«Είναι πράγματι εξαιρετικά δύσκολο να βρεις σήμερα τους 120.000 (όσοι δηλαδή υπηρετούν στα σχολεία) πολύ καλούς δασκάλους – δημόσιους λειτουργούς, που χρειαζόμαστε. Φοβούμαι ότι κάμποσοι απ’ αυτούς είναι ίσως βαλτωμένοι στην ήσσονα προσπάθεια, όπως και κάμποσοι από εμάς. Ωστόσο, η δουλειά τους έχει αμεσότερη συνέπεια για το μέλλον της χώρας μας. Αρα, και τους μισθούς τους οφείλουμε να αυξήσουμε και τις διαδικασίες πρόσληψης και συνεχούς αξιολόγησής τους να ουσιαστικοποιήσουμε. Οπως φαίνεται ότι έγινε στην Κύπρο πριν από λίγες δεκαετίες με λαμπρά αποτελέσματα στη στάθμη μόρφωσης σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Είναι δυσανάλογα μεγάλες οι επιπτώσεις για το μέλλον των πολιτών. Ολα τα σημερινά προβλήματα της παιδείας πάντως, είναι καθρέφτισμα των προβλημάτων του λαού».
Είναι όνειδος να θέλουμε να διοικούν το πανεπιστήμιο παιδιά λυκείου
– Πώς βλέπετε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τη σύμπλευση των Ανεξάρτητων Ελλήνων για δεύτερη φορά;
– Δεν άκουσα έναν συγκροτημένο πολιτικό λόγο, με το υπόβαθρο του Ορθού Λόγου της Κοινωνικής Αριστεράς που δεν αλληθωρίζει με ολοκληρωτισμούς. Αντ’ αυτού, ακούγοντας τις αντιφατικές φλυαρίες ορισμένων -λίγων, ευτυχώς- υπουργών, αγωνιούσα μήπως μας φέρουν πίσω στην ευδαίμονα Βενεζουέλα. Ωστόσο, αποδεικνύεται τώρα εντονότερα το ευρύτερο έλλειμμα πολιτικής αυτοσυνειδησίας μας, για το οποίο μιλούσα τον περασμένο Γενάρη στο περιοδικό Economist.
– Γιατί πιστεύετε ότι τα εκλογικά ποσοστά της Χρυσής Αυγής διατηρήθηκαν σε τέτοια επίπεδα;
– Eχω αναφερθεί στο παρελθόν στο έλλειμμα δημοκρατικότητας ενός μικρού τμήματος του λαού μας, καθώς και στην πολιτική αφέλεια της πίστης σε ολοκληρωτικές δήθεν λύσεις, τρομάρα μας. Δεν ντρέπομαι λοιπόν να παραδεχθώ ότι δεν εκπλήσσομαι από τη σταθερότητα των ποσοστών των οπαδών του ολοκληρωτισμού.
– Ο πρώην υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς ήταν συνάδελφός σας στο ΕΜΠ. Ξεκίνησε τη θητεία του με περγαμηνές αλλά γρήγορα απογοήτευσε πολλούς με τις επιλογές του.
– Ο Αριστείδης Μπαλτάς είναι προικισμένος επιστήμων και πολύ καλός δάσκαλος. Πρωτοστάτησα ως εισηγητής στη βράβευσή του με το βραβείο εξαίρετης πανεπιστημιακής διδασκαλίας Ξανθόπουλου – Πνευματικού. Oμως, πρόσφατα σχημάτισα την εντύπωση ότι ενδέχεται να υπόκειται στα δεσμά ορισμένων ιδεοληψιών. Για παράδειγμα, η πρόταση για κατάργηση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Αν θέλεις να αποκαταστήσεις τη δημοκρατία στα πανεπιστήμια, οφείλεις να έχεις το θάρρος να παραδεχθείς ότι η εκλογική διαδικασία με τις κάλπες έχει προβλήματα, έχει στοιχεία αντιδημοκρατικότητας. Oλοι γνωρίζουμε τα περιστατικά βίας από μειοψηφίες φοιτητών κατά τη διάρκεια εκλογών με κάλπη. Το τελευταίο που θα φανταζόμουν είναι να χαρακτηρίζεται η ηλεκτρονική ψηφοφορία αντιδημοκρατική στα ελληνικά ΑΕΙ!

– Θεωρείτε επικοινωνιακό του λάθος να χαρακτηρίσει ρετσινιά την αριστεία;
– Το λάθος είναι κατ’ αρχήν φιλοσοφικό. Oταν κάποιος θέλει να χτυπήσει τον ελιτισμό, δεν το κάνει επειδή υπάρχουν παιδιά με μυαλό που θέλουν να φοιτήσουν σε ένα καλύτερο σχολείο. Το κάνει επειδή επιδιώκει να περιορίσει την κοινωνική αδικία ενώπιον της παιδείας. Θα έπρεπε, λοιπόν, να στρέψει τις ενέργειές του εκεί που γεννιέται η αδικία, στο μορφωτικό και οικονομικό επίπεδο των γονέων, δηλαδή. Ο Κένεντι υποκαθιστούσε τη μορφωτική υστέρηση των γονέων με μία πολιτική παρέμβαση μορφωτικού χαρακτήρα στη ρίζα, μέσα στα σπίτια των φτωχών. Τις ίδιες παρεμβάσεις στις γειτονιές έκαναν και οι Γάλλοι σοσιαλιστές. Αντί να κάνει κάτι ανάλογο, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε να εκδικηθεί τα παιδιά που έχουν μυαλό και δεν τα αφήνει να φοιτήσουν, μέσω εξετάσεων, στα Πρότυπα σχολεία για να αναπτύξουν τις ικανότητές τους, όπως δικαιούνται ως πολίτες. Αυτό είναι αυτοκτονικό για τον λαό που περιμένει να φάει ψωμί απ’ τα καλά μυαλά του και απαράδεκτο για τα παιδιά.
Τα Συμβούλια Ιδρυμάτων
– Πώς κρίνετε την κατάργηση των Συμβουλίων στα ΑΕΙ, όπου μετείχαν Ελληνες πανεπιστημιακοί που διαπρέπουν στο εξωτερικό;
– Είναι όνειδος να θέλουμε να διοικούν το πανεπιστήμιο τα παιδιά του Λυκείου που μόλις εισήλθαν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, και όχι εκείνα τα παιδιά που βγήκαν από τα ελληνικά πανεπιστήμια και τώρα διαπρέπουν. Εξάλλου, ο εναγκαλισμός κάμποσων πρυτάνεων με τα θλιβερά, ενδοσχολικά παραρτήματα των κομμάτων, πώς αλλιώς θα παταχθεί; Αφήστε λοιπόν τον θεσμό των Συμβουλίων να δοκιμασθεί, και τότε τον ξανακρίνουμε. Εμπειρικά όμως και όχι με ιδεολογικά κριτήρια.
«Οι επιλογές αυτές μπορεί να οφείλονται στο ότι εμείς πιστεύουμε πως είμαστε καλύτεροι από τους δυτικούς που εφαρμόζουν τέτοια συστήματα, και άρα δεν τα χρειαζόμαστε. Αλλωστε, είμαστε απόγονοι του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού» παρατηρώ.

«Ας τα αφήσουν αυτά τα ελληναράδικα. Μπορεί να ήταν απαραίτητα για την τόνωση της εθνικής μας ταυτότητας το 1800, αλλά τώρα; Εκμεταλλευόμαστε ένα κλέος στο οποίο δεν συνεργήσαμε. Γιατί; Και αυτή η στάση είναι θέμα παιδείας, κουλτούρας» λέει και αφού κοντοστέκεται λίγο, τονίζει: «Ισως στο παρελθόν, το επαρκές κίνητρο για να αποκτήσει ένας νέος καλύτερη παιδεία από τους γονείς του ήταν να ξεπεράσει την άθλια κοινωνική διαστρωμάτωση. Τώρα πλέον, μετά την πολλαπλή κρίση που έχει βιώσει η χώρα, είναι και θέμα εθνικής επιβίωσης. Αλλωστε, η παιδεία είναι εισπνοή παρελθόντος και εκπνοή μέλλοντος».
Η συνάντηση
Συναντηθήκαμε προ καιρού, μεσημέρι καθημερινής, στο εντευκτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο κτίριο «Κωστής Παλαμάς» επί της οδού Ακαδημίας. Δεν ήταν δύσκολο να επιλέξει χώρο, καθώς όπως μου είπε «κινείται στο κέντρο». Πριν καθήσουμε, περπατώντας παρατηρήσαμε προσωπογραφίες πρυτάνεων και πανεπιστημιακών του ΕΚΠΑ, καθώς και τα υπόλοιπα έργα που εκτίθενται στο διώροφο κτίριο. Επιλέξαμε φιλέτο σολομού και σαλάτα και το γεύμα έκλεισε με γαλλικό καφέ για τον κ. Τάσιο, μια μπίρα χωρίς αλκοόλ για μένα. Ο λογαριασμός ήταν 23 ευρώ.
Oι σταθμοί του
1930
Γεννιέται στην Καστοριά.
1948-1954
Σπουδές Πολιτικού Μηχανικού στο ΕΜΠ και στο Παρίσι.
1955-1965
Μελετητής Γεφυροποιίας και έργων Εδαφομηχανικής.
1964-1997
Καθηγητής ΕΜΠ, πρόεδρος διεθνών επιστημονικών οργανισμών, σύμβουλος στον ΟΗΕ και στην Ευρωπαϊκή Ενωση.
1966
Γάμος με τη Ρέα Ιωαννίδου.
1985
Επίτιμος καθηγητής πανεπιστημίου Νανγκίν (Κίνα).
1986
Μετάλλιο της πόλης των Παρισίων.
2004
Επίτιμος πρόεδρος Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.
2004
Εκλογή στην Ακαδημία Επιστημών του Τορίνο.
2013
International Award of Merit in Structural Engineering.

"Ο πολιτισμός ενός λαού φαίνεται στην κουλτούρα του καθ'οδόν"

Της Σοφίας Κατσαρέλη 

Ο παλιός οδηγός αγώνων Αναστάσιος Μαρκουίζος, γνωστός ως Ιαβέρης, πριν λίγες ημέρες συγκλόνισε με τα στοιχεία που παρουσίασε στη Βουλή, για τη γενοκτονία που συντελείται με τα τροχαία στους ελληνικούς δρόμους. Λίγες μόλις ημέρες μετά, η είδηση του θανάτου του Παντελή Παντελίδη σε τροχαίο προκάλεσε σοκ στο πανελλήνιο, υπενθυμίζοντας σε όλους, πόσο τραγικό και άδικο είναι, να χάνεται ένας άνθρωπος στην άσφαλτο.

Ο Ιαβέρης μιλά στο NEWS 247 για την αναγκαία αλλαγή φιλοσοφίας και όσα τραγικά έπονται ενός τροχαίου, από τον θάνατο και τον αποχωρισμό του αγαπημένου σου ανθρώπου σε μία τελετή φρίκης μέχρι το να τον έχεις ήδη αποχωριστεί, "βλέποντας το στήθος του να ανεβοκατεβαίνει, ενώ εκείνος είναι ένας ζωντανός νεκρός".

Τι φταίει για το γεγονός ότι ενώ άλλες χώρες έχουν επιτύχει σημαντική μείωση στα τροχαία, η Ελλάδα τα τελευταία 60 χρόνια έχει 60% αύξηση; Η παιδεία, τα λανθασμένα κι επικίνδυνα πρότυπα που αντιγράφουν τα παιδιά και ο ρόλος των πολιτικών και των ΜΜΕ, που απαξιώνουν την είδηση ενός τροχαίου. "Ο πολιτισμός ενός λαού φαίνεται στην κουλτούρα του καθ'οδόν", λέει μεταξύ άλλων ο κ. Μαρκουίζος, προτείνοντας εξοντωτικές οικονομικά και ψυχολογικά ποινές και πρόστιμα, για να μην αφήσει άλλος την τελευταία του πνοή στους δρόμους...

Είναι γενοκτονία. Το 80% των νεκρών είναι κάτω των 35 ετών

Ο κ. Μαρκουίζος αναφέρεται ξανά και ξανά στα τραγικά στοιχεία, που αποδεικνύουν το έγκλημα στους ελληνικούς δρόμους, παραλληλίζοντας τον σεβασμό με τον οποίο στεκόμαστε μπροστά στη γενοκτονία των Ποντίων, με αυτόν που θα έπρεπε να επιδεικνύουμε μπροστά στη γενοκτονία του σήμερα.

"Κανείς δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος της εξόντωσης των πολιτών, καθώς τα θύματα, σε ποσοστό που ξεπερνάει το 80% είναι άνθρωποι μικρότεροι των 35 ετών, που σημαίνει ότι όσοι πεθαίνουν σε αυτές τις ηλικίες, όπως πέθανε ο Παντελής ο Παντελίδης, 33 ετών, πεθαίνουν πριν κάνουν παιδιά. Το μέγιστο πρόβλημα είναι αυτό, μιλάμε για μείωση πληθυσμού. Γιατί αυτοί που φεύγουν ή αυτοί που σακατεύονται και μένουν ανάπηροι, παθαίνουν αυτά τα τραγικά, πριν γεννήσουν. Κι αυτό λέγεται γενοκτονία. Κι όταν καθόμαστε με σεβασμό μπροστά στη Γενοκτονία των Ποντίων, πρέπει να καθόμαστε με σεβασμό και μπροστά στη γενοκτονία των Ελλήνων σήμερα".

"Αλλά αυτό δεν το αντιλαμβάνεται κανένας. Γι αυτό θα δείτε, ότι όλο το σύστημα των ΜΜΕ και το πολιτικό δεν αναπαράγει καθόλου το θέμα της ζωής και της ακεραιότητας και της οικογενειακής ευτυχίας, παρά μόνο το πορτοφόλι του Έλληνα. Ε το πορτοφόλι έχει ένα όριο. Δεν υπάρχει ούτε καν η αναφορά, ενώ θα έπρεπε η είδηση αυτή να παράγει και κοινωνικότητα. Πριν μερικές μέρες, στην Ερμιόνη Αργολίδας τρία νεαρά Ελληνόπουλα, σκοτώθηκαν σε τροχαίο δυστύχημα. Παραπέμπεις στο τι είναι αυτή η απώλεια, τι σημαίνει για τον μπαμπά, τι σημαίνει για τη μαμά, ποιος φταίει, τι παιδεία είχαν, πώς μεγάλωσαν, γιατί χάθηκαν άδικα", λέει χαρακτηριστικά.

Όπως σημειώνει, το πρόβλημα είναι επιπλέον και απαξιωτικό και οικονομικό.

"Συζητάνε, συζητάνε για το χρέος και το ασφαλιστικό. Μα ακόμα κι αυτά τα θέματα, που συζητούνται κάθε μέρα από ανόητους, δεν είναι παρά αποτέλεσμα αυτής της άθλιας κουλτούρας και συμπεριφοράς των Ελλήνων στον δρόμο. Γιατί αυτό που αποκωδικοποιείται και αποδεικνύεται περίτρανα από τη συμπεριφορά καθ'οδόν, είναι η κουλτούρα και ο πολιτισμός. Πολιτισμός δεν είναι να πας στο Μέγαρο και να υποκριθείς, ακούγοντας κλασική μουσική και μετά να μπεις στο αυτοκίνητο έχοντας πιει και να βγεις από το αυτοκίνητο και να αρπάζεσαι και να είσαι απαξιωτικός και ασεβής και λίγο πριν να υποκρίνεσαι, ότι έχεις κουλτούρα. Αυτό είναι διαπιστωμένο από το σύνολο των πολιτών άλλων χωρών της Ευρώπης, που αναρτούν και ταξιδιωτικές οδηγίες, που λένε, μην πηγαίνετε στην Ελλάδα με αυτοκίνητο, μην νοικιάζετε αυτοκίνητο στην Ελλάδα, μην οδηγείτε στους δρόμους, οι δρόμοι είναι τραγικοί, φτιαγμένοι από άθλιους κατασκευαστές και η παραλαβή έχει γίνει από άθλιους παραλήπτες, οι οδηγοί έχουν τριτοκοσμική έως υποκοσμική κουλτούρα. Γι'αυτόν τον λόγο δεν έχουμε σημαντικό τουρισμό στην ενδοχώρα, για 9 μήνες, όχι τους τρεις μήνες που έρχονται στα νησιά, όλα τα αποβράσματα που οδηγούν γουρούνες μεθυσμένα. Μιλάμε για τον τουρισμό υψηλού επιπέδου, που είναι ο αγροτουρισμός, ο αρχαιολογικός τουρισμός, ο θρησκευτικός, όπου κάποιος εύπορος πολίτης της Ευρώπης θα έρθει και θα πάει στους Δελφούς, θα δει τα αρχαία, θα πάει στο Γαλαξίδι, θα φάει και με όλα αυτά, θα αφήσει λεφτά. Αυτοί δεν έρχονται λοιπόν".

Ζόμπι, διασωληνωμένοι... μια μορφή χειρότερη από τον θάνατο

Τι είναι όμως αυτό που μας κάνει να μην φερόμαστε σαν ραλίστες στο τιμόνι; Γιατί δεν βλέπουμε την πραγματικότητα; Ο Ιαβέρης προσπαθεί, μεταφέροντας την εικόνα της δυστυχίας των ζωντανών νεκρών, να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου σε όσους τυχερούς, δεν έχουν εμπλακεί ακόμη σε τροχαίο.

"Φταίει η οδηγική παιδεία και η ανοησία, η ασυνειδησία, ο ζαμανφουτισμός. Και ο δρόμος βέβαια δεν φυτρώνει μόνος του, κάποιος τον κατασκευάζει. Δεν είναι μόνος υπεύθυνος ο οδηγός, όπως λένε οι ανόητοι των υπουργείων. Είναι ο παράγων άνθρωπος, είτε οδηγεί είτε είναι συνεπιβάτης είτε γιατρός που ανανεώνει διπλώματα σε γέρους είτε είναι δάσκαλος που δεν διδάσκει είτε είναι αυτός που φτιάχνει δρόμους ή αυτός που συντηρεί αυτοκίνητο και δεν είναι καλός μηχανικός. Το βασικό πρόβλημα πάντως είναι η ασυνειδησία και η ανοησία", λέει ο Ιαβέρης περιγράφοντας τις βασικές αιτίες πίσω από τα τροχαία στην Ελλάδα.

"Θεριεύει το έγκλημα, γιατί υπάρχει μία αδιαφορία. Κάθε μέρα πέντε άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους, άλλοι τόσοι μένουν ανάπηροι, τετραπληγικοί με μάσκα οξυγόνου, χωρίς να λειτουργεί το μυαλό τους. Ζόμπι, διασωληνωμένοι, καλωδιωμένοι, που τρέφονται με ορούς. Κι αυτή είναι μια χειρότερη, πάρα πολύ χειρότερη μορφή από τον θάνατο. Γιατί άλλο να μπεις σε μία διαδικασία, να χάσεις τον άνθρωπό σου ξαφνικά και απρόβλεπτα και να πας να τον αποχωριστείς σε μία τελετή φρίκης κι άλλο να τον έχεις αποχωριστεί ήδη και να τον έχεις κάθε μέρα και να τον βλέπεις, να ανεβοκατεβαίνει το στήθος του, αλλά αυτός να είναι ζωντανός νεκρός", λέει ο Ιαβέρης.

Ζώνη, ζώνη, ζώνη! Οι πίσω σκοτώνουν τους μπροστινούς με βάρος 5,5 τόνων

Γνωστός για το ότι δεν "φυλάει" τα λόγια του, ο Ιαβέρης σοκάρει με τις περιγραφές και τις φρικιαστικές λεπτομέρειες. Ο παλιός μπασκετμπολίστας του Πανιωνίου Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, είχε μείνει παράλυτος, χτυπώντας το κεφάλι του στην μπασκέτα, με ταχύτητα μόλις 5χλμ την ώρα.

"Έχουμε άλλους 15-20 μόνιμα ανάπηρους, σαν τον Γιάνκοβιτς, σε αναπηρικό καροτσάκι κι αναφέρθηκα στον Γιάνκοβιτς, θέλοντας να υπονοήσω, ότι η ταχύτητα με την οποία ο Γιάνκοβιτς έμεινε παραπληγικός ήταν 5χλμ την ώρα. Η ταχύτητα που χτύπησε το κεφάλι του στην μπασκέτα, ήταν 5χλμ την ώρα. Να έχουν όλοι κατά νου, ότι ζώνη φοράμε από την ώρα που μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και ιδιαίτερα αυτοί που κάθονται πίσω, γιατί έχουν επτά φορές περισσότερες πιθανότητες, να εκτοξευτούν έξω", λέει.

Σε ρεπορτάζ που προβλήθηκε πριν λίγες μέρες στην τηλεόραση για τον θάνατο του Παντελή Παντελίδη, δημοσιογράφος ανέφερε επανειλημμένα, επικαλούμενος πηγές από την Ασφάλεια, ότι θα μπορούσε να έχει σωθεί, αν δεν φορούσε ζώνη. Ο κ. Μαρκουίζος δεν μπορεί να κρύψει την οργή του.

"Είναι ηλιθιότητα και μάλιστα είναι επικίνδυνα ηλίθιο να λέει κανείς, ότι μπορεί να σωθεί κανείς, αν δεν φοράει ζώνη. Και ιδιαίτερα πίσω, αυτοί που εκτοξεύονται πρώτοι είναι αυτοί που κάθονται στα πίσω καθίσματα. Φεύγουν και σαν τη 'μακριά γαϊδούρα' φεύγουν προς τα μπρος και σκοτώνουν τους μπροστινούς με ένα βάρος 5,5 τόνων... 5.500 κιλά είναι σαν φορτηγό, που έρχεται από πίσω και λιώνει τον μπροστινό επιβάτη στη ζώνη, αν φοράει ζώνη ή στο ταμπλό αν δεν φοράει ζώνη", προσθέτει. Άλλωστε, όπως υπογραμμίζει, ο Παντελίδης δεν φορούσε ζώνη και ο θάνατός του προήλθε από τα τραύματα που του προκάλεσε στο σώμα η λαμαρίνα,  που διαπέρασε το αυτοκίνητο.
 

"Πρέπει να είσαι ηλίθιος, για να μην βλέπεις, ότι έρχεται η σειρά σου"

Γιατί απαξιώνονται τα τροχαία ως είδηση, παρά τον τρομακτικό αριθμό των ανθρώπων που χάνονται καθημερινά στους δρόμους; Όπως λέει ο κ. Μαρκουίζος, δεν είναι η αφέλεια, αλλά η έλλειψη παιδείας και η ηλιθιότητα που μας κάνουν να πιστεύουμε, ότι δεν θα συμβεί σε μας.

"Έχουμε κι άλλους 50-60 τραυματίες κι όλο αυτό σημαίνει, ότι είναι σαν να πέφτει κάθε μέρα ένα μικρό αεροσκάφος της αεροπλοΐας με 20 επιβάτες, σε κατοικημένη περιοχή. Να σκάει μέσα στη Ν.Σμύρνη, στα Λιόσια, στην Κηφισιά, στη Λάρισα, στα Γιάννενα, στη Θεσσαλονίκη. Θα ήταν είδηση για τα ΜΜΕ; Ο ίδιος αριθμός υπάρχει και στους δρόμους και απαξιώνεται.

Όταν έχεις στόχο την τσέπη σου και κοιτάς όλη μέρα τα λεφτά που δεν έχεις και είσαι μιζεριασμένος και κακομοιριασμένος και θυμωμένος και το μυαλό σου βλέπει τα προβλήματά σου και τα μάτια σου στέλνουν εικόνες από αυτά που σκέφτεσαι, δεν βλέπουμε αυτά που κοιτάνε τα μάτια μας, αλλά αυτό που σκέφτεται ο βλάκας κι αυτό λέγεται αφηρημάδα. Το να πιστεύεις, ότι δεν θα συμβεί σε σένα, δεν είναι αφέλεια, αλλά έλλειψη παιδείας και ηλιθιότητα. Όταν βλέπει κάποιος, ότι δεν υπάρχει κάποιος που να μην έχει στο περιβάλλον του κάποιον που να έχει πεθάνει ή τραυματιστεί σοβαρά ή εμπλακεί σε τροχαίο κι απλά έτυχε να τη γλιτώσει, ε τότε πρέπει να είναι ηλίθιος, για να μην καταλαβαίνει, ότι έρχεται κι η σειρά του".

Μόνοι μας  στην κορυφή της βλακείας, με 60% αύξηση των τροχαίων

Πέρα από τους αριθμούς των νεκρών και σοβαρά τραυματιών όμως, υπάρχουν και τα στοιχεία, που απεικονίζουν την οικονομική "αφαίμαξη" του κράτους, ως αποτέλεσμα των τροχαίων.

"Έχουμε 600 δισ. ευρώ τα τελευταία 60 χρόνια πεταμένα, ματωμένα στον δρόμο. Το 300% του ΑΕΠ δηλαδή, που σημαίνει ότι αν είχαμε κάνει το 50% μείωση στα τροχαία των Λετονών ή των Κυπρίων και δεν ήμασταν μόνοι μας στην κορυφή της βλακείας, θα είχαμε 300 δισ. ευρώ χρήματα εξοικονομημένα, να περισσεύουν για τα κοινωνικά ταμεία, που κοινωνικό ταμείο σημαίνει χρήματα για την υγεία, την παιδεία, την ανθρωπιστική βοήθεια, τους ανθρώπους που πεθαίνουν. Αντί όμως αυτά τα χρήματα να πηγαίνουν στα κοινωνικά ταμεία, πηγαίνουν για να διορθώσουν τις εγκληματικές αλητείες των αληταράδων στον δρόμο", τονίζει ο Ιαβέρης.

Γι' αυτό και προτείνει εξοντωτικές ποινές και πρόστιμα, που θα απαξιώνουν ακόμη και την ύπαρξη εκείνου που προκάλεσε τον θάνατο ή την παράλυση άλλου, ως απειλή, ώστε να αναγκαστεί να προσέχει στον δρόμο. Συνέβη σε άλλες χώρες και πέτυχε, όπως μας λέει. Στη Λετονία και στην Κύπρο, τα τροχαία μειώθηκαν κατά 60%, στη Σουηδία κατά 99%.

"Για να μπουν κάμερες στον δρόμο, χρειάζεται ανθρώπινο προσωπικό, για να επεξεργαστούν τις κατά χιλιάδες εισερχόμενες εικόνες αλητείας και εγκλημάτων. Θα πρέπει δηλαδή, να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Θα πρέπει να προσληφθούν και αστυνομικοί, για να ελέγχουν τους δρόμους. Πριν μερικούς μήνες, ένας υπουργός με λαϊκισμό είπε, να μειωθούν τα πρόστιμα γιατί ο κόσμος δεν έχει λεφτά. Λες και τα πρόστιμα πηγαίνουν, με βάση το ποιος έχει χρήματα κι όχι με τη βαρύτητα του εγκλήματος. Μπροστά στον νόμο, ο εφοπλιστής που είναι πάμπλουτος κι ένας άλλος που είναι φτωχός, πρέπει να αντιμετωπιστούν με τον ίδιον τρόπο. Θα πρέπει να υποστούν τις ίδιες συνέπειες του νόμου. Επειδή ο Έλληνας αγαπάει τα λεφτά του και είναι ικανός να πουλήσει και τη ζωή του ακόμα για τα λεφτά του, πρέπει να τιμωρηθεί, να φοβηθεί, με την έννοια ότι αυτό το πρόστιμο που βεβαιώθηκε από ραντάρ, και από ανθρώπους που προσλήφθηκαν γι' αυτό και θα αποστέλλεται στην Εφορία, θα μάθει ότι κάθε φορά που περνάει με κόκκινο, που παραβιάζει τα σήματα, οδηγεί μεθυσμένος, που καταστρατηγεί τον Κώδικα, θα πληρώνει τεράστια πρόστιμα γι'αυτά που έχει συνηθίσει μέχρι τώρα. Το να είναι το πρόστιμο 500, 600 ευρώ και να μπορείς να το πληρώνεις με έκπτωση 50% αν το πληρώσεις με μετρητά, δηλαδή κάνεις απόπειρα φόνου και το πληρώνεις με έκπτωση. Έτσι δεν θα έχεις ποτέ συνείδηση ότι έχεις κάνει κακουργηματική πράξη", λέει χαρακτηριστικά.

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το νεκροφίλημα παιδιού

"Εγώ λέω αυτό το 10χίλιαρο, γιατί ο κάθε ανασφάλιστος εργαζόμενος κοστίζει στον ερδοτότη 10.500 ευρώ. Όταν ο ανασφάλιστος κοστίζει 10.000 ευρώ, ο ανάπηρος πόσο κοστίζει; Έτσι, θα φοβάται ότι δεν θα μπορεί να πληρώσει, θα θέλει να διαφυλάξει το πιο πολύτιμό του, την τσέπη του και μέσα από τον φόβο αυτόν, θα προστατεύσει τη ζωή τη δική του, της γυναίκας του, των παιδιών του και δεν θα καταστρέψει και τη ζωή των άλλων. Στο εξωτερικό υπάρχει αυτό. Υπάρχουν οι διώξεις, η αστυνόμευση και η καταστολή. Αλλά η σειρά είναι, πρώτα ενημερώνω κι ευαισθητοποιώ μέσα από τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις πόσο σημαντικό είναι, και πόσο μπορεί να αλλάξει η ζωή... ή να περπατάει ο μπαμπάς δίπλα στο φέρετρο του παιδιού, το νεκροφίλημα... Αυτό στο εξωτερικό υπάρχει εδώ και 50 χρόνια, εμείς δεν έχουμε ξεκινήσει ακόμα. Μετά στο σχολείο, με ενημερωμένους και ευαισθητοποιημένους δασκάλους που θα επικοινωνούν με τα παιδιά, δεν θα τα διδάσκουν, είναι συναίσθημα αυτό, είναι τρυφεράδα. Και μετά έρχεται η Αστυνομία, η οποία κάνει πρόληψη, παρακολούθηση, νουθεσίες και τελικά για τους αμετανόητους, θα υπάρχουν τα εξοντωτικά πρόστιμα, μαζί με κοινωνικές υπηρεσίες".

"Όταν περνάς ένα κόκκινο φανάρι και κάνεις ένα έγκλημα, θα πηγαίνεις στο ΚΑΤ και στο Ασκληπιείο Βούλας, για να κάνεις για τρεις μήνες κοινωνικές υπηρεσίες. Δηλαδή, θα σφουγγαρίζεις δίπλα στους γονείς που υπογράφουν για ακρωτηριασμό, που παίρνουν τα παιδιά τους στο φέρετρο, που σπρώχνουν το αναπηρικό καροτσάκι. Για να καταλάβει αυτός ο εγκληματίας, ότι μετά το φανάρι τον περίμενε αστυνομικός, ενώ όλους αυτούς τους περίμενε ο χάρος. Τους κάνουμε αιμοδότες... είσαι σύγχρονος βρυκόλακας που χύνει το αίμα άλλων, άρα θα έρχεσαι κάθε τέσσερις μήνες και θα δίνεις αίμα και τους κάνουμε και δότες ζωτικών οργάνων, λέγοντας ότι με τον τρόπο που συμπεριφέρεσαι και επιτίθεσαι και εκτίθεσαι, θα πεθάνεις, οπότε εξουσιοδοτείς το κράτος και τα μάτια σου, την καρδιά σου και τα νεφρά σου, χωρίς καμία καθυστέρηση, γιατί είσαι ενήλικας και δεν θα μπούμε σε διαδικασία με τον μπαμπά σου, να τα πάρουμε και να τα δώσουμε σε κάποιον που αξίζει να ζει. Το αποτέλεσμα θα είναι, να εναντιωθούν στον εαυτό τους, να πουν ότι δεν είναι ανταλλακτικό, δεν είναι σκουπίδια, είναι άνθρωποι που τους αγαπάνε, τους περιμένει ο μπαμπάς τους, η κοπέλα τους, η παρέα τους. Με αυτή τη σκέψη έκαναν 60% μείωση στα τροχαία τους... στη Λετονία αυτό. Εμείς, την ίδια ακριβώς εποχή, κάναμε 60% αύξηση. Μιλάμε για χαοτικές αποστάσεις και δεν μιλάμε για τη Σουηδία, που έχει 99% μείωση στα τροχαία. Είναι μία τεράστια μάστιγα, είναι ένας πόλεμος με όπλο το αυτοκίνητο. Είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο των τελευταίων 60 ετών. Όταν είναι παρκαρισμένο όπλο δεν είναι, αλλά μετατρέπεται σε όπλο, όταν μπει μέσα το βλήμα".

Ο Έλληνας χρειάζεται σοκ διαρκείας

Όπως μας λέει ο Ιαβέρης, η συντριπτική πλειοψηφία των τροχαίων, που προκαλούν θανάτους και αναπηρίες είναι μέσα στις πόλεις, με πολύ μικρές ταχύτητες. Η ταχύτητα για να μείνει κανείς παράλυτος, αν δεν φοράει ζώνη, είναι η ταχύτητα με την οποία τραυματίστηκε ο Γιάνκοβιτς.

"Υπάρχει ένας μύθος στο μυαλό των Ελλήνων σχετικά με τα όρια ταχύτητας. Το 87% των θανάτων και αναπηριών δημιουργούνται από ταχύτητες κάτω των 40 χλμ την ώρα, μέσα στις πόλεις. Το 3% είναι στο εθνικό δίκτυο τύπου Κορίνθου - Πατρών και το 10% στο επαρχιακό δίκτυο. Τα δύο τελευταία είναι μετωπικές συγκρούσεις. Το ίδιο και σε όλους τους παράλληλους δρόμους στο εθνικό δίκτυο, που πηγαίνουμε γιατί κοστίζουν πολύ τα διόδια. Αλλά το μεγαλύτερο έγκλημα γίνεται μέσα στις γειτονιές, που παρασύρονται παιδιά, ποδηλάτες. Ακόμα κι αν συγκρουστούν δύο αυτοκίνητα, αν κάποιος δεν φοράει ζώνη, η ταχύτητα για να μείνει κάποιος ανάπηρος είναι η ταχύτητα που ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, ο μπασκετμπολίστας του Πανιωνίου, χτύπησε το κεφάλι του στην μπασκέτα".

"Με το που μπαίνεις στο αυτοκίνητο, πρέπει να φοράς αμέσως ζώνη. Δεν επιτρέπεται, οι μαμάδες να κρατάνε τα παιδιά στην αγκαλιά τους. Γιατί η μαμά, αν τρακάρει το αυτοκίνητο μέσα στην πόλη, μετατρέπεται σε μία σύνθλιψη 3 τόνων. Είναι σαν να βάζουμε το παιδί μεταξύ ενός τοίχου και ενός αυτοκινήτου κι από θέση στάσης, να ξεκινήσει ένα φορτηγό και να κάνει πίτα το μωρό. Είναι η ίδια δύναμη, η μαμά είναι σαν το φορτηγό εκείνη την ώρα. Αυτήν την εικόνα, με ένα παιδί ανάμεσα σε τοίχο και αυτοκίνητο, το κάνεις φιλμάκι και το βάζεις να παίζει στην τηλεόραση. Σκεφτείτε, ότι αν αυτό παίξει στην τηλεόραση, δεν θα υπάρξει μαμά που θα ξαναπάρει το παιδί της αγκαλιά στο αυτοκίνητο. Τα σποτάκια στο εξωτερικό, που έχουν αλλάξει τη ζωή των Ευρωπαίων, δεν είναι τόσο στη σύγκρουση, αλλά στο μετά τη σύγκρουση. Δεν με νοιάζει το πώς θα τρακάρουν, αν είναι εντυπωσιακό... γελάω, γιατί σήμερα τα παιδιά παίζουν στο διαδίκτυο... Είναι να δω, ότι μετά από αυτή τη βλακεία, θα μπει στο σπίτι το φέρετρο. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το νεκροφίλημα παιδιού. Και οι πολίτες στην Ευρώπη νιώθουν έναν τρόμο και σκέφτονται, ότι δεν θέλουν να τους συμβεί αυτό. Αυτό πρέπει να γίνει κι εδώ".

"Χρειάζεται ένα σοκ διαρκείας, σε ώρες υψηλής τηλεθέασης. Η τηλεόραση επηρεάζει τους ανθρώπους, σαν παιδεία που ξεκινάει και τελειώνει από το σπίτι. Η παιδεία δεν διδάσκεται, είναι αντιγραφή αυτού που βλέπεις στο σπίτι. Και τα σποτάκια αυτά, αυτό είχαν ως στόχο. Να αλλάξουν οι άνθρωποι τις συμπεριφορές τους και μετά είτε σαν δάσκαλοι είτε σαν αστυνομικοί είτε σαν πολιτικοί να το κάνουν με περισσότερο ενδιαφέρον. Ανεξίτιλα καταγράφεται στο μυαλό ενός παιδιού αυτό που βλέπει μέχρι τα 6 του χρόνια. Έτσι είναι και οι τοπικές διάλεκτοι, ένα κρητικόπουλο ολοκληρώνει την ομιλία της κρητικής διαλέκτου του, μέχρι τα 6 του χρόνια. Κι αν πάς να μιλήσεις μαζί του πριν πάει στο Δημοτικό, είναι ένα Κρητικόπουλο. Αν τον αφήσω και φύγω και γυρίσω μετά από 20 χρόνια και έχει τελειώσει το πανεπιστήμιο κι έχει πάρει πτυχίο κι έχει μάθει ξένες γλώσσες, αυτός θα είναι πάντα ο Μανολιός το Κρητικόπουλο, γιατί δεν μπορεί να αποβάλει τις καταγραφές σε έναν άγραφο δίσκο, από την πρώτη του μέρα μέχρι τα 6 χρόνα του".
 

Να σκεφτεί καθένας πόσο αναντικατάστατος είναι για την οικογένειά του

Ο Ιαβέρης είναι ένας μόνος, που φωνάζει χρόνια για τους κινδύνους και κυρίως για τις τραγικές συνέπειες των τροχαίων. Γιατί όμως δεν γίνεται κάτι σε συλλογικό ή εθνικό επίπεδο; Γιατί δεν κάνουν κάτι οι πολιτικοί, για να περιοριστεί η "γενοκτονία";

"Γιατί αυτοί που διαχειρίζονται τη ζωή των πολιτών από κουτοπόνηρους πολίτες που τους έχουν διαλέξει με ιδιοτέλεια, για να βολευτούν και να εξυπηρετηθούν, στερούνται του ήθους. Είναι ένα κομμάτι στρεβλής σκέψης του ανάγωγου πολίτη και θέλουν να επιστρέψουν, αυτό που ο μάγκας ψηφοφόρος τους ζητάει. Κανένας Έλληνας πολίτης δεν ζήτηση προστασία της ζωής του και των παιδιών του από τα οδικά εγκλήματα. Αντίστροφα, έχετε ακούσει κανέναν από αυτούς τους καραγκιόζηδες, ότι θα γλιτώσουν τη ζωή των ψηφοφόρων τους από το οδικό έγκλημα; Υπόσχονται μόνο κάτι που έχει να κάνει με τις συντάξεις και τα λεφτά τους. Άρα, δεν μπορεί να υπάρξει διόρθωση, γιατί αυτοί που καλούνται να πάρουν αποφάσεις για τη ζωή των ανθρώπων είναι ανίκανοι, να διαχειριστούν τον εαυτό τους. Δείτε όλους τους υπουργούς πάνω στις μοτοσικλέτες και στα αυτοκίνητα, χωρίς κράνη και χωρίς ζώνη. Και οι ίδιοι συμμετέχουν στο κομμάτι της οδικής εξόντωσης και το βοηθάνε ακόμη περισσότερο, γιατί οι ίδιοι είναι πρότυπα. Και οι ίδιοι είναι ανίκανοι να προστατεύσουν τον εαυτό τους, αν τους συμβεί κάτι, πώς θα γλιτώσει για παράδειγμα ο Βαρουφάκης χωρίς κράνος ή ο πρωθυπουργός ο νυν ή ο προηγούμενος ή ο αστυνομικός, που μπαίνει χωρίς ζώνη στο αυτοκίνητο; Τι παράδειγμα δίνουν στα παιδάκια, όταν περνάει ένα περιπολικό και είναι πίσω ο ένστολος χωρίς ζώνη ξαπλωμένος; Απλώς του ενισχύει το λάθος που βλέπει από τον μπαμπά του και τον παππού του".
 

"Πρέπει να μαζέψουν οι μεγάλοι τις μαγκιές τους, για να γλιτώσουν τα παιδιά τους. Αυτό που χρειάζεται στους Έλληνες, είναι η αυτοεκτίμηση. Να σκεφτεί ο καθένας, πόσο σημαντικοί και αναντικατάστατοι και λατρεμένοι είναι για την οικογένειά τους. Πόσο τραγικό θα είναι, αν φύγουν από τη ζωή ή σακατευτούν για τους ανθρώπους τους. Ο Παντελής σήμερα, τι έμεινε στην οικογένειά του; Μόνο μία πίκρα στη μαμά, τον μπαμπά και τα αδέλφια του. Ο καθένας πρέπει, κάθε μέρα που φεύγει από το σπίτι του, κάνοντας μία σωστή αυτοεκτίμηση, να δεσμεύεται πριν κλείσει την πόρτα πίσω του και να παίρνει την απόφαση, ότι το απόγευμα θα ξαναφέρει στην αγκαλιά των παιδιών του, τον μπαμπά τους", καταλήγει.
  

Πηγή: http://news247.gr

Ο Φασισμός σκοτώνει τους άξιους στην αρένα του διαδικτύου

Υπάρχουν κάποιες αφηρημένες έννοιες στην καθημερινότητα μας, που χρησιμοποιούνται δίχως να ξέρουμε πραγματικά τι ακριβώς σημαίνουν. Είναι πολύ σημαντικό το περιεχόμενο τους, αλλά όχι όσο το συναισθηματικό τους φορτίο. Πολλές φορές είναι λέξεις  συνηθισμένες που όλοι τις γνωρίζουν, αλλά για τον καθένα σημαίνουν κάτι διαφορετικό. Έτσι πρόχειρα, έρχονται στο μυαλό οι λέξεις: Δημοκρατία, Πολιτισμός, Πατρίδα που έχουν θετικό πρόσημο και αντίστοιχα οι αρνητικές: Φασισμός, Ελληνάρας και Προδότης. Δεν συνιστούν ομάδες που πάνε μαζί πάντα, αλλά είναι ενδιαφέρον πως συνήθως εκεί που υπάρχει η μια εμφανίζεται και η άλλη, έστω νοερά.  

Μπορεί να πει κανείς, ότι πάντα οι παραπάνω όροι είχανε ιδιαίτερη σημασία, αλλά η αναφορά σε αυτούς δεν έχει σε κάθε φάση της ιστορίας μας την ίδια συχνότητα. Αυτό καθορίζεται μάλλον, από τον λόγο που χρησιμοποιούν οι πολιτικοι και τα ΜΜΕ. Αυτοί δίνουν τον τόνο και έτσι εδραιώνονται στην καθημερινότητα μας. Το πόσο φιλτράρονται και υιοθετούνται οι δοθείσες ερμηνείες έχει να κάνει με το γενικότερο πνευματικό επίπεδο μας ως κοινωνία και τον μέσο όρο της ικανότητας να χτίζουμε την άποψη μας, παίρνοντας την κατάλληλη ποσότητα και ποιότητα πληροφοριών και περνώντας τες από μια απαραίτητη εσωτερική διεργασία. 

Εδώ ακριβώς, είναι που υπάρχει η αίσθηση από πολλούς, πως ειδικά η νεότερη γενιά έχει ένα προβληματάκι. Και αυτό αποδεικνύει η  ενασχόληση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το ελληνόφωνο κομμάτι του Διαδίκτυου, δεν μοιάζει να είναι ο χώρος συνάντησης απόψεων, ιδεών, δημιουργικής σκέψης και δημοκρατικής ελευθερίας, που ονειρευόμασταν οι περισσότεροι όταν ξεκίνησε η εξάπλωση του. Φαίνεται  πιο πολύ σαν καταφύγιο τρελών συνωμοσιολόγων, μισαλλόδοξων λαϊκιστών,  κομπλεξικών ρατσιστών,   φασιστών χούλιγκαν και κατευθυνόμενων σχολιαστών. Ατεκμηρίωτες φήμες με μεγάλη δόση φαντασίας που σπιλώνουν  όχι μόνο απλούς αλλά και σημαντικότατους ανθρώπους, ολόκληρες ομάδες ή και πολιτικές παρατάξεις, ακόμα και ιδεολογίες που σε άλλα μέρη του κόσμου είναι ιδιαίτερα αποδεκτές, εκτοξεύονται από θιασώτες ιδεολογιών που στο μεγαλύτερο μέρος ή τουλάχιστον σίγουρα στο δυτικό κομμάτι του πλανήτη θεωρούνται ακραίες, περιθωριακές, αναχρονιστικές ως και γραφικές. Γίνονται viral και διασπείρωνται στα blog και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως οι ακρίδες σκεπάζουν τις σοδειές. 

Ερμηνείες για το παρόν που ζούμε, εύκολες, γεμάτες στερεότυπα και "κατηγορώ" επαναλαμβάνονται σαν κατάρες. Έχει στηθεί μια διαδικτυακή αρένα, όπου η βωρά είναι όσοι  ταυτίζονται ως πρόσωπα με το κατεστημένο που μας οδήγησε στην κρίση, αλλά ακόμη χειρότερα και όσοι τολμήσουν να αμφισβητήσουν αυτό το δήθεν νέο ρεύμα που υπερίσχυσε πρόσφατα και παρουσιάζεται ως αγνό, γενναίο, πατριωτικό... Δεν λείπουν ούτε οι κωμικοί που ανοίγουν το πρόγραμμα, ούτε τα σαρκοφάγα ζώα, τα οποία στο ιντερνετ ονομάζονται troll, ούτε και εκείνοι οι άμοιροι μελοθάνατοι που αντί να στραφούν μαζί  ενάντια στους υποκινητές  του όχλου που κραυγάζει βρισιές και αναμασά συνθήματα  εξουδετερώνονται συχνά μεταξύ τους. 

Οι μονομάχοι αυτοί που βρίσκονται μέσα στην αρένα, αξίζουν οι περισσότεροι όσο δέκα Ύπατοι και όλη η Σύγκλητος μαζί, αλλά δυστυχώς κάνουνε το λάθος να βγαίνουμε μέσα στο στίβο μόνοι τους εκτεθειμένοι, ενώ οι εχθροί τους κρύβονται ανάμεσα στο οργισμένο πλήθος. Προσπαθούν να φωνάξουν πως πάνω από τα πρόσωπα είναι οι πρακτικές και οι νοοτροπίες και πίσω από αυτές είναι οι άρχοντες που τώρα προσκυνούν. Κοπιάζουν να  δείξουν στον κόσμο πως η πυρκαγιά που κατατρώει την Πολιτεία τους, τώρα έχει φουντώσει σχεδόν ανεξέλεγκτα και το λάδι στην φωτιά το ρίχνουν οι νυν πατρίκιοι. Ουρλιάζουν στους πληβειούς πως τα δικά τους σπίτια θα κάουν πρώτα και τα δικά τους παιδιά θα πουληθούν σαν σκλάβοι. Θέλουν να τους δείξουν πως αυτό το παρελθόν που όλοι του ρίχνουν το ανάθεμα, είχε με όλα του τα στραβά και κάποια ευημερία. Αυτή είναι που ξεριζώνεται σήμερα, όχι τα παράδοξα της. 

Κανένας όμως δεν ακούει μέσα σε τόση βουή. Μόλις μια καινούργια φωνή από τον στίβο της μάχης φτάσει ψηλά στην κερκίδα, κάποιος βαλτός θα φωνάξει μια βρισιά και γρήγορα θα την επαναλάβουν τρεις, πέντε, είκοσι, εκατό και χίλιοι. Όσοι είπανε ή γράψανε από πιο πριν, είναι ήδη απαξιωμένοι στην κοινή γνώμη, διότι είναι προδότες, γερμανοτσολιάδες, νεοφιλελέδες, δούλοι του συστήματος, υπηρέτες του Μπόμπολα κλπ κλπ.

Κανένας δεν γλύτωσε ως εδώ. Ο Στέλιος Ράμφος είναι πια ένας ελαφρόμυαλος δήθεν φιλόσοφος. Ο Γιανναράς έχει πέσει στην παγίδα του λαϊκισμού. Η Αρβελερ περιγράφεται ως μια βολεμένη γριά που ζει εκτός ελληνικής πραγματικότητας. Ο Νανόπουλος είναι καλός στην επιστήμη του. Τον Λυγερό απλώς τον αγνοούμε.
 Οι μόνοι νομπελίστες που μετρούνε είναι ο Στίγκλιτς και ο Κρούγκμαν. Δεν μας ενδιαφέρει τι γράφει ο Πισσαρίδης. Οι συχνές αναρτήσεις του Δοξιάδη και τα άρθρα του απευθυνονται σε πιο εύπορους  αναγνώστες. Ο Αλιάγας έγινε ξαφνικά αντιπαθής, όπως και ο Καμίνης. Ο Καφετζόπουλος είναι πλέον γραφικός. Ο Στέφανος Μάνος ήταν ανέκαθεν ένας φιλελεύθερος εκφραστής της παλιάς πολιτικής σκηνής, ενώ ο Γιαννίτσης και ο Παπαδόπουλος προτιμούνε, βλέποντας τη φρενήρη κατάσταση του όχλου να μη πολυμιλάνε. Και είναι τόσοι ακόμα σαν αυτούς: ο Αλιβιζάτος, ο Βαλτινός, ο Διαμαντούρος, η Δραγώνα, η Μούσχουρη, η Τριανταφύλλου, ο Χωμενίδης, ο Χειμωνάς κλπ.

Ο φασισμός του διαδικτύου είναι αυτός που σπέρνει και εξαπλώνει το μίσος, εύκολα, σε έδαφος πρόσφορο, διότι ήταν πάντα ακαλλιέργητο και έτσι πιάνει εύκολα ο σπόρος του. Αλλά, επίσης  αυτό το κοινό είναι μαθημένο  μόνο σε εύκολες λύσεις. Τα δύσκολα του αρέσουν μόνο όταν έχουν μυστήριο και συνωμοσία. Οι  κράχτες του ίντερνετ το ξέρουν αυτό και όσοι άμοιροι, σαν εμένα θέλουν να ακουστεί η λογική αναρωτιουνται,  γιατί  οι προαναφερόμενοι αξιόλογοι και καταξιωμένοι, δεν μπορούν να σκεφτούν  λύσεις για να σπάσουν το φράγμα που έχει μπεί ανάμεσα σε αυτούς και τον κόσμο;  Τι κάνουν για να μην σκεπάζεται η φωνή τους από τον φασισμό του διαδικτύου;

Β..Τ.

Οι Υπουργοί που προειδοποίησαν την Ελλάδα πριν χρόνια, αλλά αγνοήθηκαν...

Ένα σημείωμα από τον υπουργό Οικονομικών της Ελλάδα προς τον πρωθυπουργό προειδοποιούσε πως η χώρα του χρειάζονταν δύσκολες οικονομικές διορθώσεις, ώστε η οικονομία της  να ανταποκριθεί στις ευρωπαϊκές της φιλοδοξίες.

"Μπορούμε να αναλάβουμε το καθήκον να οδηγήσουμε πραγματικά τη χώρα σε μια ευρωπαϊκή κατεύθυνση, υπό την προϋπόθεση ότι τις θυσίες θα τις κάνουν οι Έλληνες εκείνοι που ζουν καλά, όχι εκείνοι που υποφέρουν" έγραφε ο υπουργός Οικονομικών.

Αυτό ήταν το Σεπτέμβριο του 1996. Ο υπουργός Οικονομικών Αλέκος Παπαδόπουλος απευθυνόταν στον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Σημίτη, αλλά η επιστολή θα μπορούσε να έχει γραφτεί σήμερα.

Στο τελευταίο τέταρτο του αιώνα, η Ελλάδα είχε μια χούφτα  ρεφορμιστών πολιτικών που προέβλεπε τα προβλήματα που οδηγούν το έθνος τώρα σε πτώχευση.

Οι μεταρρυθμιστικές προτάσεις τους καταπολεμήθηκαν απο τους συναδέλφους τους στο Κοινοβούλιο, τα μέσα ενημέρωσης και τα εργατικά συνδικάτα. Όλοι, ανεξαιρέτως βρέθηκαν στο περιθώριο.

Οι διεθνείς πιστωτές της Ελλάδας, η ζώνη του ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, εδώ και καιρό επιμένουν η χώρα να συνεχίζει, αγνοώντας τα διαπλεκόμενα συμφέροντα  και  τις απαραίτητες «διαρθρωτικές» μεταρρυθμίσεις.

Ζητούνε βαθιές αλλαγές στους κανόνες και τις συνήθειες διακυβέρνησης, τόσο στον κρατικό μηχανισμό και στην επαφή της με τους πολίτες, όσο και τον ιδιωτικό τομέα, για παράδειγμα, μέσω της φορολογίας, των επαγγελματικών αδειών ή των συντάξεων.

Από την έκρηξη της κρίσης χρέους στην Ελλάδα το 2010, οι διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν ως προτεραιότητα τη δημοσιονομική λιτότητα που προσπαθεί να αυξήσει τα δημόσια έσοδα και να μειώσει τις δαπάνες, αντί για βαθύτερες μεταρρυθμίσεις του  συστήματος.

Πολλοί ξένοι αξιωματούχοι που εμπλέκονται στις δύσμοιρες προσπάθειες διάσωσης της Ελλάδας κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, λένε ότι έχουν μάθει πως στο παρελθόν στην Ελλάδα οι επίδοξοι μεταρρυθμιστες πολιτικοί πάντα ήξεραν πως: Στην Ελλάδα, το να πληγούν τα κατεστημένα συμφέροντα είναι πιο δύσκολο από ό, τι η φορολόγηση των πολιτών μέχρι θανάτου.Ο κ Παπαδόπουλος είχε μάθει από νωρίς.Κατείχε τρεις ανώτερες θέσεις του υπουργικού συμβουλίου μεταξύ του 1993 και του 2002 και πέρασε βασικές μεταρρυθμίσεις, ως υπουργός εσωτερικών, οικονομικών και υγείας.Ως υπουργός Οικονομικών, έφερε  μια ομάδα από την Αμερικανική Υπηρεσία Φορολογίας Εισοδήματος, η οποίο κλήθηκε στην Ελλάδα ώστε να δημιουργήσει τη δική του ομάδα καταπολέμησης οικονομικού εγκλήματος.Εισήγαγε το Taxis, τη ψηφιοποιημένη φορολογική πλατφόρμα που οι Έλληνες χρησιμοποιούν ως σήμερα. Στη θητεία του σημειώθηκαν μερικά από τα πρώτα σημαντικά βήματα προς μια σύγχρονη Ελλάδα.Τα οποία ήταν και σχεδόν τα τελευταία. Η φοροαποφυγή, η φοροδιαφυγή και η απάτη υποδεικύονται τώρα από τους διεθνείς πιστωτές της Ελλάδας ως χρόνιο πρόβλημα κρατώντας την Ελλάδα μακρία από την ανάρρωση και την ανάπτυξη.Μέχρι το 2002, ο Αλέκος  Παπαδόπουλος, ο οποίος εκλέχθηκε με το  ΠΑΣΟΚ, μπορούσε να δει πως η Ελλάδα επεδίωκε να βγει από την τροχία που είχε προσπαθήσει να τη θέσει ως υπουργός Οικονομικών. Ήταν μέρος της προσπάθειας του ΠΑΣΟΚ να οδηγήσει την Ελλάδα στη ζώνη του ευρώ και αισθάνθηκε εκείνη την εποχή,  ότι η χώρα  λειτουργούσε άπληστα εξαιτίας των φθηνών πιστώσεων που είχαν όντως έρθει με το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.Ακριβώς τότε που προκαλούσε ευφορία το ξόδεμα των ευρώ στην ελληνική κοινωνία, ο Α. Παπαδόπουλος είπε στον  Κ. Σημίτη ότι τα οικονομικά της χώρας ήταν εκτός ελέγχου. Έπεσαν έξω και ο Α Παπαδόπουλος παραιτήθηκε από το υπουργικό συμβούλιο."Η σύγκρουση μου με τον Σημίτη επήλθε γιατί το 2002 αντί να επιταχυνθούνε οι μεταρρυθμίσεις μετά το Ευρώ, σταμάτησαν εντελώς. Ο τρόπος που τα πράγματα είχαν εξελιχθεί στην οικονομία, μας οδηγούσε κατευθείαν στη χρεοκοπία », δηλώνει ο ίδιος στην Wall Street Journal.

«Μου επιτέθηκαν με τον πιο βίαιο τρόπο, ακόμη και από τους συντρόφους μου στο ΠΑΣΟΚ δέχθηκα επιθέσεις, λόγω των μεταρρυθμίσεων που πέρναγα. Είχα τεράστιο προσωπικό κόστος. "Στον Τάσο Γιαννίτση δεν είναι άγνωστο αυτό το είδος του πολέμου: Η θητεία του ως υπουργός Εργασίας ήταν βραχύβια, και οι μάχες εναντίον του ακόμη πιο έντονες. Ο κ Γιαννίτσης το 2001 ως μέλος της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, είχε υποβάλει ολοκληρωμένη πρόταση για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος.Τα συνδικάτα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ εξαπέλυσαν απειλές στον κ Γιαννίτση.

 " Ο Γιαννίτσης εκμηδενίστηκε μετά τις προτάσεις  του. Υπάρχουν ελάχιστα προηγούμενα αυτού του είδους καθολικής επίθεση σε έναν πολιτικό", δήλωσε ο Λουκάς Τσούκαλης, εξέχων καθηγητής Οικονομικών.Με τις προτάσεις του κ Γιαννίτση,  θα έπεφταν τα επίπεδα των συντάξεων, αλλά θα έκαναν το συνολικό σύστημα πιο βιώσιμο, δεδομένων των δημογραφικών και της τάσης του εργατικού δυναμικού της χώρας.  Ποτέ όμως δεν έφτασαν στο κοινοβούλιο."Από το ψυγείο στον κάδο!" ήταν το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Το Βήμα", την 28η Απριλίου του 2001, καθώς το παγωμένο συνταξιοδοτικό πρόγραμμα μεταρρύθμισης καταργήθηκε για τα καλά.΄Όταν μίλησε στους συναδέλφους του στο υπουργικό συμβούλιο για τις μεταρρυθμίσεις που  πρότεινε, η απάντηση που πήρε ήταν  ό, τι θα χαλούσε το κόμμα,"  είπε ο κ Γιαννίτσης στη συνέντευξη."Νόμιζαν πως όλα πάνε τέλεια, γιατί να ασχολούνταν λοιπόν με ένα πρόβλημα που μπορεί να εμφανιστεί μια δεκαετία μετά; '"Ο Γιαννίτσης είχε ένα υποστηρικτή στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου : τον Παπαδόπουλο, ο οποίος όχι μόνο πίστευε ότι οι μεταρρυθμίσεις  ήταν απαραίτητες, αλλά είναι γνωστό, πως πρόσθεσε ότι θα έπρεπε να είναι πιο σκληρές, με βαθύτερες περικοπές σε συντάξεις και την αναμόρφωση των παροχών, διότι αυτό που ο κ Γιαννίτσης πρότεινε ήταν "ψίχουλα" σε σύγκριση με αυτό που χρειαζόταν.Ο Στέφανος Μάνος, πολιτικός προσανατολισμένός στην οικονομία της αγοράς  και κινούμενος στο συντηρητικό άκρο του πολιτικού φάσματος, εμφανίστηκε πριν τους Παπαδόπουλο και Γιαννίτση και έχει αφήσει μια κληρονομιά με τις  ιδιωτικοποιήσεις, την αναμόρφωση στη φορολογική διοίκηση, το άνοιγμα των κλειστών αγορών, όπως η κινητή τηλεφωνία, και το Κτηματολόγιο -ένα βασικό όργανο σε κάθε σύγχρονη οικονομία που, ωστόσο εξακολουθεί να αποτελεί πρόβλημα στην Ελλάδα.Λίγοι ανώτεροι πολιτικοί στην Ελλάδα  υπήρξαν τόσο αντιδημοφιλείς, όπως ο κ Μάνος, λέει ο κ Τσούκαλης . Το 1998 ο Μάνος εκδιώχθηκε από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, διότι  υποστήριξε μια πρόταση από το ΠΑΣΟΚ."Ήταν ένα πρόσωπο κλειδί που από νωρίς μίλησε για την φουσκωμένη κατάσταση, το μη βιώσιμο συνταξιοδοτικό σύστημα, και  μπλοκαρίστηκε επανειλημμένα λόγω της αντίστασης από το δικό του κόμμα και από την κοινωνία», λέει ο κ Τσούκαλης για τον κ Μάνο."Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς τόσοι πολλοί άνθρωποι ήθελαν να έχουν τόσα πολλά, εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος»,   έγραφε ο  Μάνος στον πρόλογο του βιβλίου του. «Έκανα μια στρατιά από εχθρούς."Έκτοτε συμμετέχει στη  πολιτική σκηνή στην Ελλάδα, με τα φιλελεύθερα κόμματα που  σπάνια έχουν πάρει περισσότερο από το 1,5% της λαϊκής ψήφου.Σήμερα, περισσότερο από ό, τι στην εποχή τους στην κυβέρνηση, αυτοί οι τρεις πολιτικοί και μερικοί άλλοι έρχονται να θεωρηθούν ως μια μειονότητα  που εντόπισε και προσπάθησε να αλλάξει νωρίς μερικά από τα βασικά προβλήματα που οδήγησαν στη σχεδόν δυσεπίλυτη κρίση στην Ελλάδα σήμερα."Με  αποκαλούσαν «Κασσάνδρα» είπε ο Τ. Γιαννίτσης αναφερόμενους στους τίτλους των εφημερίδων κατά τη διάρκεια  της προσπάθειας του για μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος.Η Κασσάνδρα, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, υπήρξε πάντα διορατική, καταδικασμένη να προβλέπει πάντα σωστά, αλλά ποτέ δεν την πιστέψαν και έτσι τρελάθηκε στο τέλος.

Πηγή:Wall Street Journal

Πίσω στo Zastava και την Floretta

Τη δεκαετία του 70 κυκλοφορούσαν παντού τα Fiat 127, τα Zastava, και οι μηχανές Floretta. Οι σπορτίφ τύποι είχαν Autobianchi Abarth (με 53 άλογα παρακαλώ), και οι σώφρονες. Austin Morris Allegro! Το σάντουιτς με γύρο κόστιζε 3 δραχμές, με σουτζουκάκι 2, και το λεωφορείο μία δραχμή (με πάσο 50 λεπτά). Αν έδινες εικοσάρικο, ο εισπράκτορας ή ο σουβλατζής σε μάλωνε, διότι δεν είχε. να στο χαλάσει. Τόσο καλά....Και μετά ήρθε η δεκαετία του 80. Και το ΠΑΣΟΚ. Και γέλασε το χείλι του κάθε πικραμένου. Το δημόσιο άνοιξε τις πόρτες του στον κάθε αναξιοπαθούντα που δήλωνε σοσιαλιστής, η Ελλάδα απέκτησε ανεξάρτητη διεθνή φωνή, μια νέα τάξη αναδύθηκε απ το πουθενά, και οι ρεμούλες έγιναν κανόνας. Η χαρά του αφισοκολλητή. Το βασίλειο της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας. Όπως και της φτηνής ρητορικής. Έξω οι βάσεις του θανάτου, Ζήτω η Λιβύη, μελετήστε το πράσινο βιβλίο του Καντάφι, και άλλα πολλά παρόμοια. Ώσπου ήρθε το τέλος. Τα αναπόφευκτα σκάνδαλα οδήγησαν σε ειδικά δικαστήρια, ψευδεπίγραφους κήνσορες, και στο Τσοβόλα δώστα όλα, και από κει πάνε κιάλλοι.Και σκάει μύτη ο Μητσοτάκης με τον Μαυρίκη ...Τη δεκαετία του 90 που ακολούθησε, τα κεφάλια μπήκαν κάπως μέσα, αλλά τότε ήταν που ανδρώθηκαν τα πραγματικά λαμόγια. Τα σκυλάδικα γνώρισαν πιένες. Η Λιάνη ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου. Πίσω της υπήρχε μια ολόκληρη συνομοταξία πεινασμένων και συνάμα αγριεμένων ασύδοτων. Με το χαμόγελο της Κολυνός. Σοσιαλιστικά βαμπίρ. Μαζεύοντας όμως γύρω τους και τη πλέμπα. Και έτσι είδαμε το μοναδικό φαινόμενο, η κάθε γειτονιά να έχει και από μια ΕΛΔΕ, όπως κάποτε είχε από μια ντισκοτέκ. Χαμός στο ίσιωμα. Κόσμος και κοσμάκης καταχρεώθηκε για να μπορεί να γίνει παίκτης. Χα και πάλι χα. Κάποιοι όμως ανησυχούσαν από τότε. Είχαν υπόψη τους τη λευκή βίβλο της ΕΟΚ, που ελάχιστη της δόθηκε δημοσιότητα. Και μετά ήρθε το ευρώ. Στην αρχή χαρήκαμε, καθότι αισθανθήκαμε Ευρωπαίοι. Το χρόνιο όνειρο της ψωροκώσταινας. Μέχρι που συνειδητοποιήσαμε πως το ευρώ, που είχε κλειδώσει στις 340 δραχμές, ισοδυναμούσε με το παλιό κατοστάρικο. Κάποτε αγοράζαμε το φραπέ 140 δραχμές και σκοτωνόμασταν με τον σερβιτόρο για τα ρέστα από τις 150. Τώρα έφτασε το φραπέ στα 5 ευρώ και αισθανόμαστε γύφτοι αν δεν αφήσουμε 1 Ε πουρμπουάρ (340 δραχμές παρακαλώ). Παρόλα αυτά, λίγο τα ευρωπαϊκά πακέτα, λίγο η Ολυμπιάδα, λίγο η τραπεζική απελευθέρωση της δανειοδότησης, λίγο η στρεβλή ανάπτυξη, λίγο η καρακατσουλίστικη τιβί μας, και γίναμε όλοι μπρούκληδες...

Πήξαμε να βλέπουμε BMW και Μερτσέντες αγορασμένες με 136 άτοκες(!) δόσεις. Γεμίσαμε από χάϊδες τυπάδες και αισθησιακές μοντέλες (όλες ξανθιές) γκλαμουράτες. Εκεί που κάποτε βλέπαμε μόνο μουσάτους αγωνιστές, και αξύριστες κνίτισες, γεμίσαμε από τεκνά και σεξοβόμβες. 50 τηλεοπτικά κανάλια η Νέα Υόρκη; 150 εμείς. Home Cinemas, Pentium, Playstation, lap tops, flat screen 42 inch HD TV's, και πάει λέγοντας. Όχι παίζουμε. Και νάσου Ολυμπιάδα σούπερ φαντεζί, και νάσου ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, και πίσω και σας φάγαμε κουφάλες λιγούρηδες Ευρωπαίοι. Ελλάδα ρε.. Ναι, αλλά ήρθε πλέον και η ώρα του λογαριασμού. Η αιώνια σοφία του απλού λαού επαληθεύτηκε για μια ακόμη φορά. Όλα ήταν σικέ. Τεράστιο το έλλειμμα, τεράστιο το δημόσιο χρέος, και πάπαλα οι ντεμέκ σωτήρες πολιτικοί μας. Ανθρωπάκια και αυτοί, που ψάχνουν να κάνουν τη καλή τους με καμιά γρηγοράδα. Και μετά μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε. Πάντα φταίνε οι προηγούμενοι. Και νάμαστε ξανά μανά, εσείς και εγώ, οι μέσοι Έλληνες δηλαδή, ενώπιοι ενωπίω του ΔΝΤ και του κάθε Τρισέντράγκι. Της σκληρής πραγματικότητας. Και ξαφνικά έντρομοι συνειδητοποιούμε, πως τελικά οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν μας πολυσυμπαθούν.

 

Ήταν όλα μια αυταπάτη. Τους αρέσουν τα τζατζίκια και οι παραλίες μας, αλλά πέραν τούτων ... τίποτα. Μας απεχθάνονται και μας θεωρούν τσαμπατζήδες και απατεώνες. Και ο κύκλος κλείνει. Μας βλέπω ξανά με λαχανί Zastava και πειραγμένα Lada (με 6 προβολείς ομίχλης) να κάνουμε κόντρες στις παραλιακές. Αν φυσικά υπάρχουν χρήματα για βενζίνη. Αλλιώς υπάρχουν και τα παπάκια (με φωσφοριζέ ζάντες) για τα τρελά γούστα. Το ride είναι over, που λένε και οι Αμερικάνοι σύμμαχοί μας. Το ελληνικό λούνα παρκ τελείωσε. Εκτροχιάστηκε, όπως στις ταινίες με το δαιμονισμένο τρενάκι του τρόμου. Ήταν όμως εντυπωσιακό όσο κράτησε. Και όσοι το πρόλαβαν το απόλαυσαν. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν. Γεννήθηκαν αργά….