Πόσα χρήματα πρέπει να ξοδέψει ένας μαθητής στην Ελλάδα για να περάσει στο πανεπιστήμιο;

Χαμογελά συγκαταβατικά όταν τη ρωτώ εάν είχε σκεφθεί να μη στείλει τα παιδιά της σε φροντιστήριο για να προετοιμαστούν για τις πανελλαδικές εξετάσεις. «Θα μπορούσα, καθώς ήταν πολύ καλοί μαθητές και με εκπαιδευτικές βάσεις. Ομως, δεν το έκανα. Δεν το τόλμησα. Οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι

τόσο ανταγωνιστικές, που το φροντιστήριο κρίνεται απαραίτητο. Εχει καθιερωθεί απόλυτα, με αποτέλεσμα να έχει υποκαταστήσει το σχολείο. Και δυστυχώς, όσο καλός και εάν είναι ένας μαθητής, ποιος γονιός θα ρισκάρει να μην τον στείλει στο φροντιστήριο όταν όλοι οι συμμαθητές του πηγαίνουν;» παρατηρεί, μιλώντας στην «Κ», η 48χρονη βιβλιοπώλης Σοφία Λινάρδου. Οσο για το κόστος της προετοιμασίας του παιδιού για το «εισιτήριο» στα ΑΕΙ; Μία... περιουσία, και το κόστος γίνεται ακόμη πιο δυσβάσταχτο εν μέσω οξύτατης οικονομικής κρίσης, χωρίς να αποτιμώνται το ψυχολογικό κόστος και οι θυσίες που κάνει κάθε οικογένεια για να εξασφαλίσει αυτή τη μικρή περιουσία. «Εχουμε περιορίσει πολλά έξοδα για το φροντιστήριο των παιδιών» λέει στην «Κ» η 47χρονη ιδιωτική υπάλληλος Κωνσταντίνα Τριανταφύλλου, ο σύζυγος της οποίος είναι δημόσιος υπάλληλος και έχουν δύο κόρες - η μεγαλύτερη θα συμμετάσχει το 2015 στις πανελλαδικές εξετάσεις. Η προετοιμασία σε φροντιστήριο εντείνεται στις δύο τελευταίες τάξεις Λυκείου, όμως ξεκινά από τις αρχές Γυμνασίου όταν οι γονείς διαπιστώνουν τυχόν ελλείψεις των παιδιών τους σε βασικά σχολικά μαθήματα.

Ειδικότερα, περίπου 14.000 ευρώ κοστίζει κατ' ελάχιστον η προετοιμασία των μαθητών για να είναι πανέτοιμοι στην κορυφαία στιγμή της εκπαιδευτικής τους διαδρομής: τις πανελλαδικές εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ, το εναρκτήριο λάκτισμα των οποίων θα δοθεί φέτος στις 27 Μαΐου. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Φροντιστών Αττικής, το ετήσιο κόστος των εκπαιδευτικών προγραμμάτων ξεκινά για τους μαθητές της Α΄ Γυμνασίου από 1.200 ευρώ ετησίως για έξι ώρες την εβδομάδα για εννέα μήνες, και καταλήγει στα 3.700 ευρώ ετησίως για τους μαθητές της Γ΄ Λυκείου που έχουν επιλέξει τις σχολές της θετικής κατεύθυνσης, στην οποία μετέχουν πολλοί αριστούχοι με στόχευση τις περιζήτητες θέσεις των ιατρικών και των πολυτεχνικών σχολών.

Βέβαια, το ποσό των 14.000 ευρώ για τη συνολική προετοιμασία ενός μαθητή από μία μέση ελληνική οικογένεια γίνεται ακόμη μεγαλύτερο εάν οι γονείς επιλέξουν τα παιδιά τους να κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα προετοιμασίας τις τελευταίες τάξεις του Λυκείου. Ενδεικτικά, φροντιστές που κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα ανέφεραν στην «Κ» ότι η εντατική προετοιμασία των ιδιαίτερων ξεκινά από τη Β΄ Λυκείου με το μέσο μηνιαίο κόστος για τρία βασικά, πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα να κυμαίνεται περί τα 350 ευρώ, ενώ στη Γ΄ Λυκείου διπλασιάζεται, στα 700 ευρώ μηνιαίως, καθώς οι υποψήφιοι κάνουν φροντιστήριο και στα έξι εξεταζόμενα μαθήματα. Και αυτό για συνολικά δέκα μήνες τον χρόνο. Από την άλλη, όλοι εύχονται το παιδί να επιτύχει σε καλή σχολή την πρώτη φορά που θα συμμετάσχει στις εξετάσεις, γιατί αλλιώς το κόστος του φροντιστηρίου μπαίνει στον μηνιαίο προϋπολογισμό της οικογένειας για μία ακόμη χρονιά.

Πρώτη προτεραιότητα

Συνολικά, σύμφωνα με έρευνα του Κέντρου Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ, το 2013 οι Ελληνες γονείς δαπάνησαν συνολικά περίπου 1,05 δισ. ευρώ για την προετοιμασία των παιδιών στα μαθήματα του Γυμνασίου και του Λυκείου σε οργανωμένα φροντιστήρια ή ιδιαίτερα μαθήματα. Μάλιστα, η έρευνα έδειξε ότι παρά την οξύτατη οικονομική κρίση, οι δαπάνες για την εκπαίδευση των παιδιών έχουν μειωθεί μόλις κατά 5,4% σε σχέση με το 2010, δηλαδή με τα προ κρίσης επίπεδα. Αρα, οι Ελληνες γονείς συνεχίζουν να δαπανούν τεράστια ποσά για την εκπαίδευση των παιδιών τους, ακόμη και με μεγάλες θυσίες. «Υπάρχουν γονείς που ζητούν εκπτώσεις στα δίδακτρα, άλλοι που αφήνουν μεγάλα χρέη, είναι πλέον πολύ λίγοι εκείνοι που είναι απόλυτα συνεπείς στους χρόνους πληρωμής των διδάκτρων» ανέφερε στην «Κ» ιδιοκτήτης φροντιστηρίου στο Παγκράτι. «Η προσπάθεια γίνεται ακόμη πιο δύσκολη όταν η οικογένεια έχει πληγεί από την ανεργία, με αποτέλεσμα για τα έξοδα του φροντιστηρίου να συνδράμουν και οι παππούδες» λέει η κ. Λινάρδου, καταδεικνύοντας τη σημασία που έχει για την ελληνική οικογένεια η επιτυχία του παιδιού στο πανεπιστήμιο αλλά και τις χρόνιες στρεβλώσεις του εκπαιδευτικού συστήματος, τις οποίες όλοι οι αρμόδιοι παραδέχονται αλλά αδρανούν να τις διορθώσουν.

30-180 ευρώ τον μήνα για ξένες γλώσσες

Τα έξοδα των γονιών για την εκπαίδευση των παιδιών τους δεν περιορίζονται μόνο στα φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης. Οι ελλείψεις του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος αναγκάζουν τους γονείς να απευθυνθούν σε φροντιστήρια για να μάθουν τα παιδιά τους ξένες γλώσσες και πληροφορική, ακόμη και για να αθληθούν. Μάλιστα, από πέρυσι δημιουργήθηκαν νέες ανάγκες στους γονείς, καθώς θεσμοθετήθηκαν εξετάσεις εισαγωγής στα Πρότυπα-Πειραματικά Γυμνάσια και Λύκεια, όπου το πακέτο 80 ωρών προετοιμασίας κοστίζει 450 ευρώ για κάθε μαθητή.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τον γ.γ. της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιδιοκτητών Κέντρων Ξένων Γλωσσών PALSO κ. Βασίλη Κροντήρη, οι περισσότεροι μαθητές ξεκινούν την εκμάθηση ξένων γλωσσών στη Γ΄ Δημοτικού, και την ολοκληρώνουν με τη λήξη του Γυμνασίου, καθώς στο Λύκειο ρίχνουν το βάρος στην προετοιμασία για τα ΑΕΙ. Το μηνιαίο κόστος για ξένες γλώσσες κυμαίνεται από 30 έως 170 ευρώ, και εξαρτάται από τον αριθμό ωρών και μαθητών ανά τμήμα και το επίπεδο. Για παράδειγμα, για την απόκτηση του πτυχίου Lower το μηνιαίο κόστος είναι έως 120 ευρώ, και για το Proficiency 180 ευρώ. Συνολικά, με βάση έρευνα του ΚΑΝΕΠ της ΓΣΕΕ, για την εκμάθηση ξένων γλωσσών σε φροντιστήρια ή ιδιαίτερα μαθήματα οι γονείς δίνουν περί 859,29 εκατ. ευρώ ετησίως.

Προσφορές χωρίς... αποδείξεις

«Ξέρετε, οι αποδείξεις δεν με... ενδιαφέρουν. Θα προτιμούσα να μου κάνετε καλύτερη τιμή». Είναι πλέον κανόνας όταν φθάνει η ώρα της συζήτησης για τα μηνιαία δίδακτρα, οι γονείς να ζητούν την... έκπτωση που συνεπάγεται η κοπή απόδειξης μόνο για το 25%- 50% των διδάκτρων ή και χωρίς απόδειξη. Αλλωστε, και οι ίδιοι οι φροντιστές έχουν διαμορφώσει την πρακτική της παράνομης αυτής συναλλαγής, «λανσάροντάς» την για να προσελκύσουν μαθητές. Η φροντιστηριακή παιδεία αποτελεί ένα πεδίο ιδιαίτερα επιρρεπές στην παραοικονομία, και οι διαστάσεις του προβλήματος διευρύνονται εάν στα νόμιμα φροντιστήρια προστεθεί και η εκπαιδευτική παραοικονομία των ιδιαιτέρων μαθημάτων.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία του Εθνικού Οργανισμού Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού (ΕΟΠΠΕΠ), στη χώρα λειτουργούν 2.589 φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης, στα οποία φοιτούν περίπου 150.000 μαθητές και διδάσκουν περίπου 20.000 εκπαιδευτικοί. Επίσης, υπάρχουν 5.960 φροντιστήρια ξένων γλωσσών, στα οποία φοιτούν 510.000 μαθητές και διδάσκουν 21.000 καθηγητές.

«Η μαύρη αγορά των εκπαιδευτικών μας υπηρεσιών κυριολεκτικά οργιάζει» αναφέρει, μιλώντας για το θέμα στην «Κ», ο κ. Γεώργιος Χατζητέγας, ο οποίος έχει φροντιστήριο μέσης εκπαίδευσης στην Αθήνα και έχει εγγράψει μακρά συνδικαλιστική δράση στον κλάδο του.

Σύμφωνα με τον κ. Χατζητέγα η παραοικονομία στη φροντιστηριακή αγορά έχει δύο πτυχές: η πρώτη αφορά την έκδοση αποδείξεων στους γονείς και η δεύτερη την εισφοροδιαφυγή μέσω της υπασφάλισης των καθηγητών που διδάσκουν στα φροντιστήρια. Συγκεκριμένα:

• Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες φροντιστηρίων κόβουν αποδείξεις μόνο για το μισό των διδάκτρων που πραγματικά καταβάλλονται. Μάλιστα, πληροφορίες της «Κ» αναφέρουν ότι φροντιστήρια επιχειρούν, και τηλεφωνικώς, να δελεάσουν τους γονείς προτείνοντάς τους την πληρωμή μειωμένων διδάκτρων χωρίς απόδειξη.

• Οι καθηγητές που εργάζονται στα φροντιστήρια κάθε τύπου (μέσης εκπαίδευσης ή ξένων γλωσσών) ασφαλίζονται για το μισό των διδακτικών τους ωρών ή για το μισό του ποσού του οποίου έχουν συμφωνήσει ως ωριαία αντιμισθία ή σε πολλές περιπτώσεις και για τα δύο ταυτόχρονα. Oσο για τη χορήγηση στους εκπαιδευτικούς των δώρων και των επιδομάτων που δικαιούνται, στα περισσότερα φροντιστήρια θεωρούνται... περασμένα μεγαλεία.

«Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα οι γονείς δεν επιλέγουν την εγγραφή των παιδιών στα νόμιμα φροντιστήρια, που ανοιχτά δηλώνουν ότι εκδίδουν στο ακέραιο τις αποδείξεις και αναγράφουν το πραγματικό ετήσιο ποσό των διδάκτρων μαζί με τον Αριθμό Φορολογικού Μητρώου του κηδεμόνα στο αρχείο που αποστέλλουν στο υπουργείο Οικονομικών. Η κοινωνική, δηλαδή, υποχρέωση για την έκδοση των αποδείξεων καθίσταται αντικίνητρο επιλογής των νομίμων φροντιστηρίων από τους γονείς καθώς τα δίδακτρα αποτελούν τεκμήριο διαβίωσης» παρατηρεί ο κ. Χατζητέγας. Από την άλλη, είναι σαφές ότι όταν ένας ιδιοκτήτης φροντιστηρίου συμφωνήσει με τους γονείς για απόδειξη μικρότερη των πραγματικών διδάκτρων δημιουργείται το πλαίσιο οι γονείς να μην είναι συνεπείς στην καταβολή των διδάκτρων και να προκύπτουν «φέσια».

Μάλιστα, ο ίδιος τονίζει ότι «το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια έχουν μειωθεί οι συστηματικοί έλεγχοι, δημιουργεί ασφυκτικές συνθήκες για τις νόμιμες φροντιστηριακές δομές. Επίσης, η πρόσφατη κατάργηση της υποχρέωσης της τήρησης του Μητρώου Μαθητών αφαιρεί από τις ελεγκτικές αρχές την πιο σπουδαία βάση του ελέγχου, στέλνοντας, επί της ουσίας, μήνυμα υπέρ της φοροδιαφυγής». Υστερα από την κατάργηση της υποχρέωσης της τήρησης Μητρώου Μαθητών, δεν υπάρχει βάση ελέγχου των μαθητών και του τζίρου των φροντιστηρίων. Βέβαια, από τη Γενική Γραμματεία Εσόδων έχει δηλωθεί η πρόθεση να ασκηθούν έλεγχοι στους ιδιοκτήτες φροντιστηρίων μέσω των τραπεζικών τους λογαριασμών, κάτι που κρίνεται αποτελεσματικότερο μέσο ελέγχου του «μαύρου» χρήματος.

kathimerini.gr

της Χριστίνας Φωτεινάκη

Deja vu: Τα 10 πιο παράξενα παιχνίδια του μυαλού μας

Όλοι έχουμε δει ή βιώσει καταστάσεις που νομίζουμε ότι κάποια στγμή έχουν ξαναγίνει...

Ο εγκέφαλός μας είναι γεμάτος “περίεργα” παιχνίδια. Γνωστό σε όλους είναι το déjà vu, το οποίο αποτελεί ένα από τα πολλά παράξενα αποκυήματα του εγκεφάλου μας, μερικά από τα οποία αποτελούν σημάδια διαφόρων διαταραχών.

Οι 10 πιο παράξενες εμπειρίες που δοκιμάζει ο εγκέφαλός μας, με κυρίαρχο φυσικά το deja vu, είναι οι εξής:

 

1. Deja vu

Τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας, όλοι έχουμε κάνει ή έχουμε πει πράγματα, τα οποία μας δημιουργούν την έντονη εντύπωση ότι έχουν ξαναγίνει. Η εμπειρία συνήθως συνοδεύεται από μια έντονη αίσθηση οικειότητας και μια αίσθηση παραδοξότητας ή παραξενιάς. Η “προηγούμενη” εμπειρία συνήθως αποδίδεται σε ένα όνειρο, αλλά μερικές φορές υπάρχει μια σταθερή αίσθηση ότι έχει πραγματικά συμβεί στο παρελθόν. Οι επιστήμονες επεξηγούν ότι το Deja vu είναι μια “προσωρινή βλάβη” του εγκεφάλου κατά την οποία μπερδεύεται το παρελθόν με το παρόν.

2. Deja Vecu

Το Déjà vécu μοιαζεί αρκετά με το deja vu. Το déjà vécu είναι η εμπειρία του να έχει δει ένα γεγονός στο παρελθόν με μεγάλη λεπτομέρεια, όπως το να αναγνωρίσει μυρωδιές και ήχους. Συνήθως συνοδεύεται από μια πολύ ισχυρή αίσθηση γνώσης για το τι πρόκειται να γίνει στη συνέχεια μέσω του υποσεινήδητου.

3. Deja Visite

Το Déjà visite δεν είναι μια τόσο συχνή εμπειρία και περιλαμβάνει μια παράξενη γνώση ενός νέου τόπου. Για παράδειγμα, ίσως γνωρίζετε την τοποθεσία γύρω σας παρά το γεγονός ότι ποτέ δεν την έχετε επισκεφτεί. Παρόλο που δεν έχει κάποιος επισκεφτεί ποτέ αυτόν τον τόπο, του φαίνεται να γνωρίζει με την παραμικρή λεπτομέρεια τα στοιχεία του τόπου αυτού.

4. Deja Senti

Το Déjà senti αφορά το συναίσθημα του να έχεις ήδη νιώσει κάτι. Η φράση “αυτό το έχω ξανανιώσει” αποτυπώνει απόλυτα το Deja Senti. Το φαινόμενο αυτό είναι αποκλειστικά ψυχικό και πολύ σπάνια το θυμόμαστε αργότερα. Επίσης, οι επιληπτικοί είναι αυτοί που βιώνουν συχνά το deja senti.

5. Jamais Vu

Το Jamais Vu περιγράφει μια αντίστροφη κατάσταση από το deja vu. Νιώθουμε ότι δεν αναγνωρίζουμε μια κατάσταση αν και παρευρισκόταν σε αυτή. Επίσης, κάποιος μπορεί να μην αναγνωρίζει ένα πρόσωπο, μία λέξη, ή έναν τόπο παρόλο που ουσιαστικά τα γνωρίζει.

 

6. Presue Vu

Το Presque Vu είναι πολύ παρόμοιο με την αίσθηση στην “άκρη της γλώσσας”. Όταν κάποιος είναι έτοιμος να πει μια λέξη αλλά κολλάει το μυαλό του και δεν του βγαίνει.

7. L’esprit de l’escalier

L’esprit de l’escalier είναι το γνωστό σε εμάς “κατόπιν εορτής”, δηλαδή μια σκέψη, μια έξυπνη ιδέα που μας έρχεται όταν είναι πλέον πολύ αργά.

8. Capgras Delusion

Το Capgras Delusion είναι μια αυταπάτη κατά το οποίο ένα άτομο πιστεύει ότι ένας στενός φίλος ή ένα μέλος της οικογένειας του έχει αντικατασταθεί από ένα πανομοιότυπο και αναζητεί αυτόν που τον εξαπάτησε. Ωστόσο, αυτό το φαινόμενο το συναντάμε σε άτομα που πάσχουν από σχιζοφρένεια.

9. Fregoli Delusion

Το Fregoli Delusion είναι ένα σπάνιο φαινόμενο του εγκεφάλου στο οποίο ένα άτομο έχει την πεποίθηση ότι διαφορετικοί άνθρωποι είναι το ίδιο πρόσωπο σε ποικίλες μεταμφιέσεις. Και αυτό το φαινόμενο συνδέεται με την παράνοια και την πεποίθηση ότι το άτομο που είναι μεταμφιεσμένο προσπαθεί να τους καταδιώξει.

10. Prosopagnosia

Η Prosopagnosia προέρχεται από την αντίστοιχη ελληνική λέξη και είναι ένα φαινόμενο στο οποίο ένα άτομο αδυνατεί να αναγνωρίσει πρόσωπα των ανθρώπων ή αντικειμένων που έπρέπει να γνωρίζει. Οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν αυτή τη διαταραχή είναι συνήθως σε θέση να χρησιμοποιούν άλλες αισθήσεις τους για να αναγνωρίσουν τα άτομα – όπως αρώματα ενός προσώπου, το σχήμα ή το στυλ των μαλλιών τους, τον ήχο της φωνής τους, ή ακόμα και το περπάτημα τους.

(Φωτογραφία άρθρου: Deja vu, Amy Crehore)

Πηγή http://www.alexiptoto.com,  http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Οι δολοφόνοι που μετανιώσανε

Όταν ο δολοφόνος έχει δεύτερες σκέψεις... 

Από ιστορίες με εγκληματίες που γλίτωσαν τη φυλακή και φονιάδες που κοκορεύονταν για τα εγκλήματά τους στο Facebook μέχρι και τρομοκράτες που στοχεύουν σε αθώους πολίτες, η εμπειρία έχει δείξει όχι μόνο ότι ο κόσμος μας είναι ζοφερός, αλλά και ότι το θύμα σπανίως γνωρίζει αίσιο τέλος στην πραγματική ζωή. 

Υπάρχουν ωστόσο και οι σπάνιες αυτές περιπτώσεις που ένα ψήγμα ανθρωπιάς μπορεί να βρεθεί ακόμα και στη σκοτεινή ψυχή του δολοφόνου! 

Κι έτσι το παραλίγο έγκλημα αποσοβείται και ο κόσμος επιστρέφει στην κανονικότητά του. 

Ο θρίαμβος της ανθρωπιάς έκανε πράγματι την εμφάνισή του εντελώς αναπάντεχα στις παρακάτω υποθέσεις...

Η βομβιστής που παραδόθηκε 

Ήταν το 2002 όταν η Arin Ahmed Shaebat ξεκίνησε τη ζοφερή της βόλτα σε εμπορικό κέντρο του Ισραήλ με ένα σακίδιο γεμάτο εκρηκτικά. Λίγα μέτρα παρακεί, ο 16χρονος Issa Badir κουβαλούσε τη δική του τσάντα με εκρηκτικά, με το πλάνο να είναι απλό: όταν ο Badir πυροδοτούσε τα εκρηκτικά του, η Arin θα περίμενε τους επιζώντες της έκρηξης να βγουν στο προαύλιο, πριν πυροδοτήσει κι εκείνη με τη σειρά της τα δικά της εκρηκτικά, σε ένα δεύτερο κύμα τρόμου και θανάτου. Ήταν η εποχή της Δεύτερης Ιντιφάντα και το σχέδιο πήγαινε ως όφειλε,

μόνο που η Arin το ξανασκέφτηκε. Όταν λοιπόν ο Badir έσπειρε τον τρόμο στο εμπορικό, σκοτώνοντας δύο ανθρώπους, πάνω στον πανικό που επικράτησε κανείς δεν πρόσεξε το κορίτσι από την Παλαιστίνη που έβγαλε αθόρυβα το σακίδιό της και εγκατέλειψε τον τόπο του εγκλήματος: δεκάδες άνθρωποι τη γλίτωσαν από τις δεύτερες σκέψεις του κοριτσιού! Τι πυροδότησε την ξαφνική αλλαγή πλεύσης; Ένα μωρό. Καθώς έμπαινε η Arin στο mall, συνάντησε μια μητέρα με το νεογέννητο στην αγκαλιά της, για το οποίο δήλωσε αργότερα: «Είδα ένα μωρό με τη μητέρα του και σκέφτηκα ότι δεν έχω το δικαίωμα από τον Θεό να στερήσω τη ζωή στο βρέφος». Η κοπέλα συνελήφθη λίγο αργότερα, δηλώνοντας ότι δεν μετάνιωσε που ματαίωσε το δεύτερο αιματοκύλισμα... 

Ο πληρωμένος δολοφόνος που ερωτεύτηκε 

Το 2011, η νοικοκυρά από τη Βραζιλία Maria Nilza Simoes αποφάσισε ότι η γειτόνισσα Iranildes Aguiar Araujo κοιμόταν με τον σύζυγό της, γι' αυτό και προσέλαβε τον πληρωμένο δολοφόνο Carlos de Jesus να σκοτώσει την αντίζηλο για το παχυλό ποσό των... 600 δολαρίων. Και ήταν τότε που το αναπάντεχο θα συνέβαινε: αντί να τη σκοτώσει, μόλις έστρεψε τα μάτια του πάνω της την ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα! Αντί λοιπόν να κάνει τη φρικιαστική δουλειά του, τα ομολόγησε όλα στην Iranildes και της έκανε μάλιστα και πρόταση γάμου! Τότε τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο σουρεαλιστικά: το ζευγάρι σκηνοθέτησε τον θάνατο της Iranildes, τσέπωσε τα λεφτά της Simoes και παντρεύτηκαν λίγο αργότερα. Η κατάληξη της ιστορίας δεν θα τους άφηνε όμως να χαρούν τον έρωτά τους, καθώς λίγες μέρες αργότερα η Maria τους βρήκε στον δρόμο να φιλιούνται και ειδοποίησε την αστυνομία, η οποία συνέλαβε και τους τρεις... 
Οι ναζιστές που «μαλάκωσαν» 

Ο Rudolf Brazda ήταν το 1937 ένας από τους ανοιχτά δηλωμένους ομοφυλόφιλους που ζούσαν στη ναζιστική Γερμανία. Η συνέχεια φαντάζει εύκολη: ως ανεπιθύμητος από το καθεστώς, ο Brazda φυλακίστηκε στο Μπούχενβαλντ, με το ροζ άστρο να φιγουράρει πλέον στο πέτο του. Το ροζ άστρο δεν σήμαινε βέβαια μόνο ότι κάποιος ήταν ομοφυλόφιλος, αλλά καλούσε και σε βάρβαρες «θεραπείες» για να απαλλαγεί από τη «νόσο» του. Ο άτυχος τρόφιμος υποβλήθηκε σε φρικιαστικές αγωγές, ξυλοκοπήθηκε βάναυσα και επιλέχθηκε τελικά για εξόντωση μέσω καταναγκαστικής εργασίας. Κι αυτό θα ήταν το τέλος του, όπως και για εκατομμύρια άλλους, αν δεν επενέβαιναν δύο από τους δεσμοφύλακες. Για λόγους που ποτέ δεν έμαθε ο Brazda, οι δύο φύλακες τον λυπήθηκαν και τον έβγαλαν στα κρυφά από την καταναγκαστική εργασία. Κι όταν αργότερα το στρατόπεδο εκκενώθηκε και οι τρόφιμοι εξαναγκάστηκαν σε πορεία θανάτου, ένας από τους φύλακες τον έκρυψε στο χοιροστάσιο, σώζοντάς του για δεύτερη φορά τη ζωή... 

Ο φονιάς που σταμάτησε 

Νωρίτερα αυτή τη χρονιά, 16χρονος που δεν κατονομάζεται για ευνόητους λόγους όρμησε οπλισμένος με καραμπίνα σε σχολείο της Καλιφόρνια. Αφού τραυμάτισε συμμαθητή του, ο επίδοξος δολοφόνος γέμιζε και πάλι το όπλο του όταν παρενέβη ο Ryan Heber, ο δημοφιλέστερος ίσως καθηγητής του σχολείου. Ο Heber ζήτησε λοιπόν από τον έφηβο να σταματήσει και να του παραδώσει το όπλο του. Ο εκτελεστής τον απείλησε ότι θα τον σκοτώσει αν δεν παραμέριζε, ο καθηγητής όμως επέμενε με κίνδυνο της ζωής του. Αντί λοιπόν να αναγκαστεί να σκοτώσει τον αγαπημένο του εκπαιδευτικό, ο 16χρονος δεν είχε άλλη επιλογή παρά να του δώσει το όπλο του! Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, ο έφηβος δεν αιματοκύλησε το σχολείο γιατί το ξανασκέφτηκε. Αντίστοιχη υπόθεση συνέβη και το 2006, με 14χρονο που άνοιξε πυρ σε σχολείο της Φλόριντα: πριν προλάβει να στερήσει τη ζωή σε κανέναν, η καθηγήτρια Jencie Fagan τον πλησίασε και τον αγκάλιασε, δίνοντας αναπάντεχα αίσιο τέλος στην ιστορία... 

Ο εκτελεστής που ξαναγεννήθηκε 

Ο John Veasey δεν ήταν συνηθισμένος εγκληματίας. Ο πρώην εκτελεστής του συνδικάτου της Φιλαδέλφειας έκανε μια σειρά από ξεκαθαρίσματα λογαριασμών τόσο αποτρόπαια και ειδεχθή που έσπειραν τον τρόμο ακόμα και μέσα στους κύκλους του οργανωμένου εγκλήματος! Έφτασε μάλιστα στο σημείο να «φάει» τον «νονό» Mikey Ciancaglini μέρα μεσημέρι, κάνοντας τους ιταλούς μαφιόζους να σκιαχτούν από τα κότσια του. Κάποια στιγμή ο μαφιόζος θα συλλαμβανόταν και θα περνούσε ένα σεβαστό ποσό ετών πίσω από τα κάγκελα, διατηρώντας ωστόσο σχέσεις με την οικογένεια του εγκλήματος. Κι όταν αποφυλακίστηκε το 2008, η θέση του στο συνδικάτο τον περίμενε, στο πρώτο του χτύπημα ωστόσο το μετάνιωσε, καθώς στη φυλακή είχε βρει λέει τον Θεό! Αφού κατάφερε να ξεμπλέξει από τη συμμορία, περνά σήμερα τον καιρό του κάνοντας τον καλοθελητή. Μέχρι και το πουλμανάκι της ενορίας οδηγεί αφιλοκερδώς, μεταφέροντας τους ανήμπορους της γειτονιάς στην εκκλησία... 

Ο κατά συρροή δολοφόνος που παραδόθηκε 

Ο πρώην πεζοναύτης και κατόπιν φορτηγατζής Wayne Adam Ford ήταν υπεύθυνος για τους σαδιστικούς φόνους τεσσάρων ιερόδουλων, τις οποίες βίασε, ξυλοκόπησε, βασάνισε και κατόπιν διαμέλισε. Μέχρι το 1998, το προφίλ του Ford τον έκανε να φαντάζει πολλά υποσχόμενο serial killer, καθώς ούτε ίχνη άφηνε ούτε διατεθειμένος να σταματήσει ήταν. Και τότε, στις 3 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς, συνέβη αυτό που δεν θα περίμενε κανείς από έναν βίαιο και συνειδητοποιημένο κακό: παραδόθηκε στο αστυνομικό τμήμα της Καλιφόρνια! Και για έναν serial killer, αυτό παραήταν πρωτοφανές, καθώς οι ψυχασθενείς δολοφόνοι δεν μας έχουν συνηθίσει σε πράξεις μεταμέλειας. Ο Ford όχι μόνο ομολόγησε τα φριχτά εγκλήματά του, αλλά το έκανε με κλάματα στα μάτια, με τις τύψεις του να τον κάνουν να ισχυρίζεται ότι δεν ήθελε πλέον να ζει για να αποτελεί απειλή για την κοινωνία. Κι έτσι ακόμα και οι χειρότεροι εγκληματίες μπορούν να επιστρέψουν κάποιες φορές από τον δικό τους ζοφερό κόσμο... 

Ο πολέμαρχος που τα παράτησε 

Αν υπάρχει ένα είδος ανθρώπου που είναι ακόμα πιο απίθανο να παραδοθεί από έναν κατά συρροή δολοφόνο αυτός δεν είναι άλλος από τον αφρικανό πολέμαρχο! Κι όμως, νωρίτερα αυτή τη χρονιά ο κονγκολέζος εγκληματίας πολέμου γνωστός ως «Εξολοθρευτής» έκανε ακριβώς αυτό. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος της πράξης του, οφείλουμε βέβαια να πάμε λίγο πίσω στην Ιστορία: στην 20χρονη καριέρα του ως αντάρτης, ο Bosco Ntaganda επέβλεπε μια ζοφερή εκστρατεία βιασμών, ανθρωποκτονιών, βίαιων εκτοπίσεων και εθνοκαθάρσεων, που αφάνισε κυριολεκτικά χωριά και πόλεις του Κονγκό. Ο ίδιος πέρασε την τελευταία δεκαετία στα σύνορα με τη Ρουάντα, επιμένοντας να διαφεύγει από τα διεθνή εντάλματα συλλήψεως και συνεχίζοντας φυσικά να ρίχνει τη μαύρη σκιά του στην καθημερινότητα της χώρας. Κι όλα αυτά μέχρι τον Μάρτιο του 2013, όταν ο καταζητούμενος εγκληματίας πολέμου πέρασε το κατώφλι της αμερικανικής πρεσβείας ζητώντας από τους υπαλλήλους να τον συλλάβουν. Γιατί το μετάνιωσε; Κανείς δεν ξέρει εκτός φυσικά από εκείνον... 

Ο τρομοκράτης που έγινε κήρυκας της ειρήνης 

Το 1974, ο Sean O’Callaghan ήταν ένα από τα ανερχόμενα εκτελεστικά μέλη του IRA, ήδη υπεύθυνος για μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων που άφησαν πίσω τους αθώα θύματα. Ήταν ένα από τα ανερχόμενα αστέρια του αυτονομιστικού κινήματος της Ιρλανδίας, όταν ένα περιστατικό έμελλε να ανακόψει την πορεία του στην τρομοκρατία: ο O’Callaghan παρακολουθούσε λοιπόν από τα καταφύγιό του το πρόσφατο βομβιστικό του χτύπημα, που άφησε νεκρή μια γυναίκα αστυνομικό. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, ο επιχειρησιακός αρχηγός του IRA, που ήταν δίπλα του, σχολίασε: «ελπίζω να ήταν έγκυος, ώστε να έχουμε δύο στην τιμή του ενός». Για τον O’Callaghan, το σχόλιο ήταν η αρχή του τέλους! Παρά το γεγονός ότι παρέμεινε ενεργός για άλλα 5 χρόνια και ανήλθε ως τα υψηλότερα κλιμάκια της οργάνωσης, η αμφιβολία για τον τρόπο επίτευξης των σκοπών τους θρονιάστηκε για τα καλά μέσα του. Η καθοριστική στιγμή ήρθε το 1983, όταν δεν κατάφερε να βάλει τη βόμβα που ανέλαβε εξαιτίας των τύψεων για τον χαμό αθώων πολιτών. Έγινε τότε αυτομάτως σχεδόν πληροφοριοδότης των Αρχών και αποσόβησε χτύπημα κατά της βασιλικής οικογένειας της Βρετανίας. Κι όταν αποφυλακίστηκε το 1998, έγινε κήρυκας της ειρήνης, εργαζόμενος για τη συμφιλίωση των δύο λαών και αφήνοντας για πάντα πίσω του τη ζωή του τρομοκράτη... 

newsbeast.gr

Ο τυφλός που είδε μετά από 45 χρόνια (μια αληθινή ιστορία)

Από παλιά αναρωτιόμουν τι όνειρα «βλέπουν» οι τυφλοί. Είναι μόνο ήχοι, οσφρητικές «εικόνες» και απτικές αναμνήσεις; Ή μήπως στον εγκέφαλο τους δημιουργούνται ονειρικές αναπαραστάσεις φωτός; Είναι, με άλλα λόγια, η όραση ικανότητα αποκλειστικά εγγενής;       

Θα μπορούσα απλώς να πάω να ρωτήσω έναν τυφλό, αλλά αυτό ήταν κάτι που ποτέ δεν τόλμησα. Ίσως γιατί πίστευα ότι έτσι θα πλήγωνα τα αισθήματα του, επειδή θα αναφερόμουν στη «μειονεξία» του.

Βάζω τη λέξη σε εισαγωγικά, όσο παράξενο κι αν σας φαίνεται, σε όλους εσάς τους μη-τυφλούς.

(Μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει αντίθετη λέξη για το τυφλός ούτε για το κουφός, ίσως μόνο… κανονικός.)

Οι τυφλοί είναι εξίσου ευτυχισμένοι με εκείνους που βλέπουν. Και το «εξίσου» σημαίνει ότι αισθάνονται το ίδιο συχνά δυστυχισμένοι.

-

Διαβάζοντας το αποκαλυπτικό βιβλίο του νευρολόγου Όλιβερ Σακς («Ένας ανθρωπολόγος στο Άρη», εκδόσεις Άγρα –και ευχαριστώ τη φίλη/συνεργό Ιωάννα που μου το δάνεισε) κατάλαβα ότι η τυφλότητα δεν είναι μειονεξία.

Μάλλον άργησα λιγάκι.

-

Ο Ντιντερό (ναι, αυτός του διαφωτισμού) πίστευε ότι οι τυφλοί οικοδομούν με τον δικό τους τρόπο, έναν πλήρη και επαρκή κόσμο, ότι έχουν μια πλήρη «τυφλή ταυτότητα» και καμία αίσθηση αναπηρίας ή ανεπάρκειας. Το «πρόβλημα» της τυφλότητας τους -και η επιθυμία να θεραπευτεί- δεν είναι δικό τους, αλλά δικό μας.

Τη σκέψη του Ντιντερό επιβεβαιώνει ουσιαστικά η περίπτωση του Βέρτζιλ, του τυφλού που «θεραπεύτηκε».

-

Ο οφθαλμίατρος Αλμπέρτο Βάλβο, στο «Αποκατάσταση της όρασης μετά από μακροχρόνια τυφλότητα», γράφει ότι τέτοιες περιπτώσεις, σαν του Βέρτζιλ, γνωρίζουμε λιγότερες από είκοσι (χωρίς να συμπεριλαμβάνουμε τα θαύματα του Χριστού).

-

Ο Βέρτζιλ γεννήθηκε στο Κεντάκι, λίγο μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχασε την όραση του στην ηλικία των έξι χρονών από εκτεταμένο καταρράκτη. Προσαρμόστηκε γρήγορα (όπως συνηθίζουν να κάνουν τα παιδιά) στην νέα κατάσταση. Πήγε σε ειδικό σχολείο και έμαθε να διαβάζει με Μπράιγ.

Ήταν μέτριος μαθητής, αλλά τέλειωσε το σχολείο και μετακόμισε στην Οκλαχόμα. Εκεί έγινε μασέρ και ξεκίνησε να δουλεύει για τη ΧΑΝ, η οποία του παραχώρησε και ένα μικρό σπίτι. Για σαράντα πέντε χρόνια ο Βέρτζιλ ζούσε τη ζωή του τυφλού, χωρίς να αισθάνεται ότι μειονεκτεί σε κάτι.

-

Στα 51 γνώρισε και ερωτεύτηκε την Έιμι. Εκείνη, ως διαβητική, υποβαλλόταν σε τακτικούς οφθαλμιατρικούς ελέγχους, και πήγε τον Βέρτζιλ στο γιατρό της. Η εγχείρηση του καταρράκτη ήταν πλέον (το 1991) μια εγχείρηση ρουτίνας, με τοπική αναισθησία και κανέναν ουσιαστικό κίνδυνο.

Ο Βέρτζιλ δεν είχε τίποτα να χάσει, αλλά δεν ήταν σίγουρος ότι θα κέρδιζε κάτι. Η Έιμι, όμως είχε διαφορετική άποψη, έτσι ο Βέρτζιλ, δεσμώτης του έρωτα, προχώρησε στην εγχείρηση.

-

Η εγχείρηση πέτυχε. Ο Βέρτζιλ μπορούσε να δει πλέον. Όμως τι ήταν αυτό που έβλεπε;

“Οταν, 24 ώρες μετά, του έβγαλαν τους επίδεσμους, υπήρχε φως, υπήρχε κίνηση, υπήρχε χρώμα, αλλά όλα ήταν ανάκατα, σαν μια μουντζούρα.

Ο Βέρτζιλ δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό που βρισκόταν ακριβώς μπροστά του, τι ήταν αυτή η “μουντζούρα”, μέχρι που εκείνη του είπε, με τη φωνή του χειρουργού: “Λοιπόν;”

Μόνο σαν τον άκουσε κατάλαβε ότι έβλεπε το πρόσωπο του.

-

Γύρισαν στο σπίτι πιστεύοντας ότι είχε γίνει θαύμα, όπως όταν ο Χριστός θεράπευσε τον τυφλό. Όμως η αληθινή ζωή, η νευρολογική πραγματικότητα, απέχει πολύ από τα θαύματα.

-

Ο Βέρτζιλ, με όραση 20/80 μπορούσε να κάνει πολύ λιγότερα πράγματα απ” ό,τι πριν. Δυσκολευόταν να φάει, να περπατήσει, να ξυριστεί. Το μάτι του έβλεπε, αλλά ο εγκέφαλος του δεν μπορούσε να δει.

Κοιτούσε χωρίς να βλέπει, χωρίς να κατανοεί τι βλέπει, σαν να ήταν αγνωσικός.

-

Καταρχάς δεν μπορούσε να κατανοήσει τις αποστάσεις, το βάθος, τον ίδιο το χώρο.

Οι τυφλοί χτίζουν τον κόσμο από ακολουθίες εντυπώσεων (απτικών, ακουστικών, οσφρητικών).

Η ταυτόχρονη αντίληψη των αντικειμένων (σηκώστε το κεφάλι σας και κοιτάξτε γύρω σας) είναι ένας ασυνήθιστος τρόπος για όσους έχουν εξοικειωθεί με τη διαδοχική αντίληψη δια της αφής.

Όταν κάποιος παύει να βλέπει το χώρο, τότε η ίδια η ιδέα του χώρου γίνεται κάτι το ακατανόητο (ή αφηρημένο)… Οι τυφλοί ζουν μέσα στο χρόνο.

-

Όταν του έδειχναν φωτογραφίες ή ζωγραφιές δεν μπορούσε να καταλάβει τι απεικόνιζαν. Για παράδειγμα ένα τοπίο, με ένα ποτάμι-γέφυρα-κτίρια, για εκείνον δεν ήταν τίποτα άλλο από χρωματιστά μπαλώματα, χωρίς κανένα νόημα.

-

Τα χρώματα τα έβλεπε, αλλά δεν μπορούσε να τα ταυτοποιήσει. Η μπανάνα ήταν ροζ, ενώ την έβλεπε κίτρινη.

-

Τα σχήματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Το οπτικό τετράγωνο δεν αντιστοιχούσε κατά καμία έννοια με το απτικό τετράγωνο, αυτό που ήξερε, που γνώριζε με τα χέρια του.

Και το χειρότερο ήταν ότι τα οπτικά σχήματα άλλαζαν όψη!

-

Την αισθητική σταθερότητα -το συσχετισμό όλων των διαφορετικών όψεων ενός αντικειμένου- τη μαθαίνουμε ασυνείδητα από τους πρώτους μήνες της ζωής μας, βλέποντας. Είναι ένα τεράστιο επίτευγμα, που οι μεγαλύτεροι υπερυπολογιστές δεν μπορούν ούτε να ξεκινήσουν.

Ο Βέρτζιλ δεν μπορούσε να συνθέσει τις ποικίλες όψεις ενός αντικειμένου (από πάνω, από κάτω, λίγο πιο αριστερά, πιο δεξιά, περιστροφή 90 μοιρών, πιο κοντά, πιο μακριά, με άλλο φωτισμό, στη σκιά, με άλλο χρώμα) σε μια αίσθηση ενιαίου αντικειμένου.

Για τους πρόσφατα αναβλέψαντες η όψη και η πραγματικότητα δεν έχουν σχέση.

Ο σκύλος του φαινόταν τόσο διαφορετικός σε κάθε του φάση, που αναρωτιόταν αν ήταν ο ίδιος σκύλος. Όταν καταλάβαινε ότι είναι σκύλος και όχι γάτα.

-

Ο Βέρτζιλ είχε έναν σκύλο και μια γάτα, και τα δύο (ατυχώς) ασπρόμαυρα. Όταν τα έβλεπε δεν ήξερε ποιο είναι ποιο. Έπιανε τις λεπτομέρειες, αλλά δεν μπορούσε να τις συνθέσει, να σχηματίσει μια γενική εικόνα από αυτές. Δεν έβλεπε γάτα ή σκύλο, αλλά ένα αυτί, ένα πέλμα, το μάτι, το στόμα, κάτι σαν ουρά (ή μήπως ήταν πόδι;) Αν τις άγγιζε αμέσως αντιλαμβανόταν ποιο ζώο ήταν. Τα χέρια του έβλεπαν πολύ καλύτερα από το μάτι.

-

Δεν μπορούσε να καταλάβει το φαινόμενο της σκιάς (ούτε καν τη δική του). Πολλές φορές σταματούσε για να μην πέσει πάνω της ή προσπαθούσε να περάσει από πάνω της.

-

Μπορούσε να διακρίνει το κάθε γράμμα χωριστά (τα είχε ψηλαφήσει ως ανάγλυφα στο ειδικό σχολείο), αλλά του ήταν αδύνατο να σχηματίσει ολόκληρες λέξεις. Του ήταν αδύνατον να θυμηθεί όλα τα γράμματα μαζί, ενώ τα είχε διαβάσει πριν, το ένα μετά το άλλο.

(Ας μην ξεχνάμε ότι ο Βέρτζιλ δεν είχε κάποιο πρόβλημα νοημοσύνης, μπορούσε να διαβάσει εύκολα ολόκληρα βιβλία με τη μέθοδο Μπράιγ).

Για τον ίδιο λόγο δεν μπορούσε να μετρήσει τα δάκτυλα του. Ήξερε ότι είχε πέντε, αλλά δεν μπορούσε να περάσει από το ένα στο άλλο καθώς μετρούσε.

-

Η γυναίκα του τού φάνηκε άσχημη (τι απογοήτευση θα ήταν για εκείνη), όπως άσχημος του φάνηκε και ο εαυτός του. Πολλά πράγματα και μέρη στην πόλη τον ξάφνιασαν με την ασχήμια τους. Μόνο η θέα των λόφων τον γαλήνεψε, αλλά κι εκεί έβλεπε μόνο μια πράσινη «θάλασσα», χωρίς να καταλαβαίνει ότι είναι οι λόφοι και χωρίς να αντιλαμβάνεται τι συνδέει τον κορμό των δέντρων με τα φύλλα τους.

Το φεγγάρι τον εντυπωσίασε. Το περίμενε πολύ μικρότερο. Επιπλέον πίστευε ότι στη χάση του το φεγγάρι μοιάζει σαν κομμάτι πίτσας, έτσι ξαφνιάστηκε σαν είδε την αληθινή του όψη.

-

Στη δουλειά του αρχικά δυσκολεύτηκε. Έκανε μασάζ είκοσι χρόνια και υπερηφανευόταν ότι ήξερε το δέρμα του κάθε του πελάτη. Το χρώμα τους, οι λεκέδες και τα σημάδια που είχαν τον αηδίασαν, αλλά αυτό το ξεπέρασε συνεχίζοντας να δουλεύει με κλειστά μάτια.

(Φανταστείτε ο Βέρτζιλ να ήταν ρατσιστής και μόλις έβλεπε να συνειδητοποιούσε ότι είναι μαύρος!)

-

Με την Έιμι, τον Σακς και έναν ακόμα γιατρό πήγαν στο ζωολογικό κήπο. Εκεί ο Βέρτζιλ αναγνώρισε (μάντεψε πιο πολύ) τα ζώα, από κάποιο ξεχωριστό χαρακτηριστικό. Το καγκουρό από την κίνηση του, την καμηλοπάρδαλη από το ύψος της, τη ζέβρα από τις ρίγες.

Αλλά όταν βρέθηκε μπροστά στους γορίλες δεν μπορούσε να τους ξεχωρίσει από τους ανθρώπους.

-

Μόλις όμως άγγιξε ένα ομοίωμα γορίλα κατάλαβε ακριβώς πως είναι το ζώο και μάλιστα απόλαυσε αυτήν την αίσθηση.

Erik Weihenmayer, ο πρώτος τυφλός στο Έβερεστ

Λίγο αργότερα ήταν ο μόνος που άκουσε τους μακρινούς βρυχηθμούς των λιονταριών.

“Ταϊζουν τα λιοντάρια!” είπε στους άλλους και τους οδήγησε, χωρίς καμία αμφιβολία, προς το μέρος απ” όπου ερχόταν ο ήχος.

Τότε ο Σακς αντιλαμβάνεται ότι: “Του ζητούσαμε να απαρνηθεί όλα όσα του ήταν εύκολα, να αισθανθεί τον κόσμο με έναν τρόπο απίστευτα δύσκολο γι” αυτόν, έναν κόσμο αλλότριο.”

-

Λίγο καιρό μετά και την εγχείρηση στο δεύτερο μάτι, ο Βέρτζιλ αρρώστησε. Είχε πάρει πολλά κιλά, αφού πολεμούσε το άγχος που του προκαλούσε η νέα κατάσταση, τρώγοντας.

Η παχυσαρκία και η ανοξία (ελλειπής οξυγόνωση) σε συνδυασμό με μια πνευμονία, οδήγησαν στην κατάρρευση του ενός του πνεύμονα. Ο Βέρτζιλ βγήκε από το νοσοκομείο φορτωμένος μόνιμα με μια φιάλη οξυγόνου. Στη ΧΑΝ δεν μπορούσε πλέον να δουλέψει και έτσι έχασε και το σπίτι που του παραχωρούσε αυτή.

Ο Βέρτζιλ βρέθηκε χωρίς σπίτι, χωρίς δουλειά, χωρίς υγεία και… χωρίς όραση!

-

Η αρρώστια τον τύφλωσε ξανά.

Όμως ο Βέρτζιλ φάνηκε να λυτρώνεται με αυτήν την τύφλωση, αφού επέστρεψε στο γνώριμο κόσμο του.

-

Ο Σακς αναφέρεται και στην παρόμοια περίπτωση ενός άλλου αναβλέψαντα, εν έτει 1963. Και εκείνος τυφλώθηκε όταν ήταν παιδί και εκείνος ξαναείδε μετά από σαράντα χρόνια. Είχε τα ίδια προβλήματα με τον Βέρτζιλ. Πιο άτυχος εκείνος, ίσως πιο ευαίσθητος, έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη και δύο χρόνια μετά την εγχείρηση αρρώστησε και πέθανε, ενώ μέχρι τότε είχε απολύτως φυσιολογική υγεία -και ζωή.

-

Και στις δύο περιπτώσεις η όραση δεν ήταν θεραπεία, δεν ήταν θαύμα, ήταν κατάρα.

                                 

                ~~{}~~

-

Ας κλείσουμε αυτό το κείμενο με μια «διαφορετική» θεραπεία:

-

Η Έλεν είχε το «πρόβλημα» από γεννησιμιού της. Αλλά οι γονείς της το κατάλαβαν μόνο όταν έμαθε να μιλάει.

                                                                                                                                                              -

Στην αρχή πίστεψαν, ίσως γιατί αυτό ήθελαν να πιστέψουν, ότι η Έλεν ήταν ξεχωριστό παιδί, ιδιαίτερο, ένα από εκείνα τα «παιδιά των υπερήχων», όπως έλεγαν τα παιδιά με ασυνήθιστες ικανότητες.

                                                                                                                                                              -

Νόμισαν ότι το κορίτσι τους είχε το χάρισμα της μαντείας, αφού φώναζε τη γιαγιά της πριν ακουστούν τα βήματα της στην αυλή και –όταν έμαθε να μετράει- ήξερε πριν απ’ όλους πόσα κουτάβια είχε γεννήσει η σκύλα τους.

                                                                                                                                                             -

Όμως το ταλέντο της πρόγνωσης συνοδευόταν από ανικανότητα εκμάθησης των βασικών οσμών και ήχων, ενώ στο σχολείο αδυνατούσε να ανταποκριθεί στα μαθήματα και δεν έμαθε ποτέ να γράφει ή να διαβάζει.

                                                                                                                                                             -

Δυστυχώς οι γονείς της δεν την έστειλαν εγκαίρως στους γιατρούς, οι οποίοι πιθανότατα θα μπορούσαν να αποτρέψουν την επιδείνωση της κατάστασης.

                                                                                                                                                             -

Ώσπου η Έλεν ξεκίνησε να μιλάει για όντα που δεν υπήρχαν. Υποστήριζε ότι άκουγε τα άηχα αντικείμενα και ότι μύριζε τα άοσμα υλικά, ότι μπορούσε να αγγίξει άυλα πράγματα, όπως τον αέρα που αναπνέανε.

                                                                                                                                                              -

Συχνά σύγκρινε πράγματα με εντελώς διαφορετικές ιδιότητες, όπως τα πορτοκάλια με τα καρότα.

«Μοιάζουν», έλεγε κλαίγοντας που κανείς δεν την καταλάβαινε, αλλά δεν μπορούσε να εξηγήσει σε τι μοιάζανε…

                                                                                                                                                              -

Όταν συνήθισε να κοιμάται τις ώρες της δροσιάς και να ξαγρυπνάει όλη την ώρα της ζέστης, συνήθεια που συνέπεσε με έντονους πονοκεφάλους και ασυναρτησίες για βαμβακερά πράγματα και για μια φωτιά (που κρεμόντουσαν πάνω από τα κεφάλια τους), οι γονείς της το πήραν απόφαση και την πήγαν στο ιατρικό συμβούλιο.

                                                                                                                                                              -

Εκείνοι εξέταζαν το παιδί για πολλές ώρες και τελικά αποφάνθηκαν ότι έπασχε από μια σπάνια αρρώστια, μια γενετική μετάλλαξη που παρουσιαζόταν μια φορά στο εκατομμύριο.

Επέπληξαν τους γονείς της για την ολιγωρία τους και αποσύρθηκαν για να αποφασίσουν τι έπρεπε να κάνουν.

                                                                                                                                                              -

Η επέμβαση ήταν απλή…. Αφού ανάρρωσε η Έλεν γύρισε στο σπίτι της απόλυτα υγιής…

                                                                                                                                                              -

Και τυφλή. Όπως όλοι οι άλλοι.

Πηγή: sanejoker.info

Θεωρίες συνωμοσίας

 Του Ηλια Μαγκλινη

Ο Πορτογάλος συγγραφέας Φερνάντο Πεσόα είχε πει ότι «αυτό που φαίνεται δεν είναι αυτό που φαίνεται. Αυτό που φαίνεται είναι αυτό που είναι». Ο,τι χειρότερο μπορεί να ακούσει κάποιος που είναι επιρρεπής σε θεωρίες συνωμοσίας. Ενδεικτικό παράδειγμα: τόσο στο Διαδίκτυο όσο και προφορικά, ανακυκλώθηκε ευρέως η άποψη ότι, όπως και ο σεισμός της Ινδονησίας το 2004, έτσι και εκείνος στη Φουκουσίμα ήταν αποτελέσματα ανθρώπινης ενέργειας (υποβρύχιας πυρηνικής έκρηξης), προκειμένου να πληγούν οι οικονομίες της Ασίας και της Απω Ανατολής. Ερεθιστική άποψη, το δίχως άλλο. Ο Πεσόα όμως θα μας προσγείωνε λέγοντας: Ηταν απλώς ένας σεισμός...

Από μια απλή καχυποψία έως τα παθολογικά σύνδρομα καταδίωξης, από τις εμμονές «ότι κάποιοι με υπονομεύουν μέσα στον χώρο της εργασίας μου» έως τις μυστικές επικοινωνίες της NASA με εξωγήινους, οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν ένα ετερόκλητο αλλά μεγάλο κοινό σε όλον τον κόσμο: ψεκασμοί που αλλοιώνουν τις συνειδήσεις μας, συνεδριάσεις της Λέσχης Μπίντελμπεργκ (η οποία αποφασίζει για τις τύχες του κόσμου), προσσελήνωση τον Ιούλιο του 1969 (ήταν σκηνοθετημένη), μυστική Περιοχή 51 στην Αριζόνα (και ο «εξωγήινος του Ρόζγουελ»), ο περίφημος Κώδικας Ντα Βίντσι κ.ά.

Στο ίδιο πνεύμα κινούνται και οι θεωρίες διαφόρων αντισημιτικών κύκλων που θέλουν και το Ολοκαύτωμα των Εβραίων μια μεγάλη σκευωρία: θάλαμοι αερίων δεν υπήρξαν ποτέ ή ότι στην πραγματικότητα οι ίδιοι οι Εβραίοι προκάλεσαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο για να γίνει το Ολοκαύτωμα και να αποκτήσουν κράτος. Συνήθως, οι θιασώτες τέτοιων θεωριών ή παραλλαγών τους στηρίζονται στο γνωστό επιχείρημα «η Ιστορία γράφεται από τους νικητές», συνεπώς, κάποιοι αισθάνονται, πιστεύουν ότι πρέπει να την ξαναγράψουν από την αρχή.

Ελ και Νεφιλίμ

Από τη μεσαιωνική «συκοφαντία του αίματος» έως το σιωνιστικό «στήσιμο» της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 («οι Εβραίοι υπάλληλοι τη μοιραία ημέρα δεν πήγαν στις δουλειές τους στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου»), ο εβραϊσμός πρωταγωνιστεί σε πλείστες τέτοιες θεωρίες, καθώς και σε ψευδο-κοσμογονίες: από καταβολής χρόνου, οι Εβραίοι είναι οι πανάρχαιοι Νεφιλίμ, με τους οποίους οι επίσης πανάρχαιοι Ελ βρίσκονται σε διαπλανητικό πόλεμο. Ο πόλεμος αυτός μεταφέρθηκε κάποτε στη Γη - εξ ου και ο εβραϊσμός είναι ο «προαιώνιος εχθρός του ελληνισμού» (διότι οι Ελ από τον Σείριο ήσαν πρόγονοι των σημερινών Ελλήνων...). Πάντως, η ίδια θεωρία με τους Ελ και τους Νεφιλίμ έχει μεγάλη πέραση και στον ευρωπαϊκό Βορρά, απλώς στη θέση των Ελ τοποθετήστε την αρία φυλή.

Στο βιβλίο του «Επινοημένη γνώση», ο ιστορικός Ρόναλντ Φρίτσε παραθέτει μια ανακοίνωση του Λίνκολν το 1862 στο αμερικανικό Κογκρέσο: «Είναι αδύνατον να αποδράσουμε από την Ιστορία». Ο Φρίτσε παραφράζει τον Αμερικανό πρόεδρο ως εξής: «Είναι αδύνατον να αποδράσουμε από την ψευδοϊστορία». Οπως και από την ψευδοεπιστήμη και την ψευδοθρησκεία, θα προσθέταμε εμείς, αλιεύοντας δικές του έννοιες από τον υπότιτλο του βιβλίου του. Το οξύμωρο είναι ότι, όπως γράφει ο Φρίτσε, «οι ψευδοϊστορικές θεωρίες, και ιδίως οι θεωρίες συνωμοσίας, ήταν ένας από τους παράγοντες που οδήγησαν την Αμερική στον εμφύλιο πόλεμο», εξαιτίας της ευρέως διαδεδομένης πεποίθησης για τη Συνωμοσία των Δούλων.

Σκεπτικισμός

Μια μεγάλη παρεξήγηση εκ μέρους των απανταχού συνωμοσιολόγων είναι η παρανόηση της έννοιας «σκεπτικισμός». Δηλαδή, η αμφιβολία, η αμφισβήτηση των πάντων, να μη δέχεσαι τίποτα ως δεδομένο. Ως σκεπτικιστές αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους οι συνωμοσιολόγοι και «ουφολόγοι» ή αλλιώς, οι θιασώτες της «εναλλακτικής Ιστορίας». Ως σκεπτικιστή ορίζει τον εαυτό του και ο Μάικλ Σέρμερ, εκδότης του αμερικανικού περιοδικού Skeptic και συγγραφέας ενός φημισμένου βιβλίου με τον τίτλο «Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν σε παράξενα πράγματα;». Η τεράστια διαφορά του Σέρμερ από τους πιστούς της... κοίλης Γης και τους Δημιουργιστές είναι ότι προτάσσει τον κοινό νου στις έρευνές του και, βέβαια, δίνει την απαραίτητη, κεφαλαιώδη σημασία στην τεκμηρίωση.

Στο εξαιρετικό αυτό βιβλίο, ο Σέρμερ αναδεικνύει τις ιδιαίτερες ικανότητες που έχουν ορισμένοι άνθρωποι να μπορούν να σε πείσουν ακόμα και για το πιο παράξενο πράγμα. Συζητάει εκτενώς με αρνητές του Ολοκαυτώματος ή με ανθρώπους που διατρανώνουν την άποψή τους ότι ο άνθρωπος ποτέ δεν πάτησε στο φεγγάρι. Μνημονεύει ακραίους αφροκεντριστές, κοσμολόγους που πιστεύουν ότι η επιστήμη αποδεικνύει την ύπαρξη του Θεού κ.ά. Είναι εκπληκτικό πώς οι άνθρωποι που αμφισβητούν ριζικά αυτό που  «φαίνεται» οδηγούνται με απίστευτη ευκολία σε δικές τους, βολικές βεβαιότητες. Γίνονται δηλαδή απίστευτα... εύπιστοι. Γιατί συμβαίνει αυτό; «Οι θεωρίες που προσφέρουν οι σκεπτικιστές και οι επιστήμονες είναι πάμπολλες: έλλειψη παιδείας, ημιμάθεια, απουσία κριτικής σκέψης, θρησκοληψία, υποκατάσταση των παραδοσιακών θρησκειών από αιρέσεις, φόβος της επιστήμης, «Νέα Εποχή» κ.ά.».

Ο ίδιος προσεγγίζει το φαινόμενο με κατανόηση και νηφαλιότητα, εξηγώντας το με βάση την ανάγκη για ανακούφιση που προσφέρει η οποιαδήποτε πίστη («περισσότερο από οιονδήποτε άλλο λόγο, οι άνθρωποι πιστεύουν σε παράξενα πράγματα γιατί είναι κάτι που το θέλουν»), την άμεση ικανοποίηση που προσφέρει π.χ. ένα μέντιουμ αλλά όχι η επιστήμη, με βάση επίσης το γεγονός ότι «η δεισιδαιμονία και η πίστη στη μοίρα και στο υπερφυσικό προσφέρουν έναν απλούστερο δρόμο μέσα στην πολυδαίδαλη ζωή μας», το ότι «προς το παρόν, τα επιστημονικά και μη θρησκευτικά συστήματα ηθικής και νοήματος της ζωής δεν έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα ικανοποιητικά για τους περισσότερους ανθρώπους» και το ότι «πολύ συχνά, οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να γαντζωθούν από μη πραγματοποιήσιμες υποσχέσεις για μια καλύτερη ζωή...».

Ο θεωρητικός φυσικός Μίτσιο Κάκου καταθέτει μια ενδιαφέρουσα πρόταση στο βιβλίο του «Η φυσική του ανέφικτου»: «Μου έλεγαν ότι στην πραγματική ζωή είσαι υποχρεωμένος να εγκαταλείπεις το ανέφικτο και να αγκαλιάζεις το πρακτικό. Κατέληξα, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι αν ήθελα να κρατήσω ζωντανό το πάθος μου για το ανέφικτο, θα έπρεπε να ασχοληθώ με την επιστήμη της φυσικής».

Ο εαυτός μας ως αιώνιο θύμα

Οχι ότι δεν έχουν στηθεί συνωμοσίες. Κάθε χώρα και κάθε ισχυρός οργανισμός προωθούν τα συμφέροντά τους όχι πάντα με θεμιτά μέσα, π.χ. η δολοφονία του προέδρου Κένεντι ή η ανατροπή του Αλιέντε. Είναι άλλη κουβέντα όμως να οργανωθεί η δολοφονία ενός μεμονωμένου προσώπου και άλλο να αποφασίζονται οι τύχες του κόσμου σε βάθος χρόνου από αόρατες, ομιχλώδεις επιτροπές ή μυστικές παγκόσμιες κυβερνήσεις που είναι πανταχού παρούσες όπως το τρομακτικό δικαστήριο στη «Δίκη» του Κάφκα. Είναι άλλη κουβέντα να οργανώνεται μυστικά η ανατροπή μιας δημοκρατικής κυβέρνησης και άλλο το να παρουσιάζεται ένα γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας, με χιλιάδες νεκρούς και ζωντανή αναμετάδοση σε όλο τον πλανήτη (όπως η 11η Σεπτεμβρίου), ως «κάτι άλλο από αυτό που είναι» - διότι εκεί έγκειται η πραγματική αξία μιας συνωμοσίας: τα φαινόμενα να απατούν, ο τρομοκράτης Μοχάμεντ Ατα της 11ης Σεπτεμβρίου να μην είναι ένας ταγμένος μουσουλμάνος φονταμενταλιστής αλλά πράκτορας της CΙΑ.

Αν θεωρήσουμε ως συνωμοσία τον πόλεμο των ΗΠΑ στο Ιράκ (τα «όπλα μαζικής καταστροφής» ήταν το απατηλό φαίνεσθαι, κάτι άλλο κρυβόταν πίσω από την τεράστια επιχείρηση των Μπους-Τσέινι - και όντως), είναι μια μάλλον αποτυχημένη συνωμοσία: έγγραφα και ντοκουμέντα γύρω από τους βασανισμούς διέρρευσαν άφθονα, ενώ και η θεωρία των όπλων μαζικής καταστροφής έχασε κάθε αξιοπιστία. Δεν είναι τυχαίο. Οποιοσδήποτε έχει διοικήσει έστω και μια μικρή επιχείρηση μερικών ατόμων, κάθε ένας που έχει έστω και μια στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα του διοικείν, ξέρει πολύ καλά ότι συχνότατα μια εντολή για μια απλούστατη ενέργεια είτε θα πέσει στο κενό είτε θα πραγματοποιηθεί με τον λάθος τρόπο. Πόσο μάλλον όταν συζητάμε για παγκόσμιο, πλανητικό, διεθνές, εθνικό, κυβερνητικό επίπεδο με χιλιάδες εμπλεκομένους. Το πρόβλημα με το να πετύχει μια συνωμοσία τύπου Λέσχης Μπίντελμπεργκ είναι να διατηρηθεί ενιαία η γιγαντιαία αλυσίδα που απαιτείται προκειμένου να φτάσει κάποια μυστική «λέσχη ισχυρών» στον στόχο της, κρατώντας την ίδια στιγμή άκρως απόρρητη επί σειρά δεκαετιών, αν όχι αιώνων, την αποστολή και τους σκοπούς της. Αν όντως κάτι φανέρωσε λοιπόν η 11η Σεπτεμβρίου είναι το πόσο τρωτή μπορεί να είναι μια μυστική υπηρεσία όπως η CΙΑ.

Το άλλο μεγάλο πρόβλημα με τις συνωμοσιολογίες είναι η αντίληψη του εαυτού μας ως αιώνιου θύματος. Εάν πραγματικά πιστεύεις σε τέτοιες συνωμοσίες, δεν έχει νόημα να σηκώνεσαι το πρωί από το κρεβάτι σου. Αφού όλα είναι προκαθορισμένα από κάποιους άλλους και η γνώση μιας συνωμοσίας είναι απλώς άχρηστη, εφόσον είμαστε θύματα, η φυσική συνέπεια είναι η αποποίηση της ατομικής ευθύνης μας αφού «όλες οι αποφάσεις έχουν ήδη παρθεί από άλλους». Αυτή είναι, ίσως, και η πιο βλαβερή συνέπεια της εμμονής που λέγεται «συνωμοσιολογία».

Διαβάστε

- Ronald H. Fritze, «Επινοημένη γνώση, ψευδοϊστορία, ψευδοεπιστήμη και ψευδοθρησκείες», μτφρ. Δ. Τανούδης, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου

- Μίτσιο Κάκου, «Η φυσική του ανέφικτου», μτφρ. Γ. Χρηστίδης, εκδ. Αβγό

- Michael Shermer, «Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν σε παράξενα πράγματα; Ψευδοεπιστήμη, προλήψεις και άλλες πλάνες του καιρού μας», μτφρ. Μ. Παναγιωτάκης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

Bertolt Brecht - Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια

Κι η τέχνη πρέπει, σ’ αυτούς τους καιρούς των αποφάσεων ν’ αποφασίσει. Μπορεί να κάνει τον εαυτό της όργανο μιας μικρής μερίδας ορισμένων που παίζουν τις θεότητες της μοίρας για τους πολλούς και που απαιτούν µια πίστη που πρέπει πρώτα απ’ όλα να είναι τυφλή, και μπορεί να σταθεί στο πλευρό των πολλών και να βάλει τη μοίρα τους στα δικά τους χέρια.

Μπορεί να παραδώσει τον άνθρωπο στις συγχύσεις, τις αυταπάτες και τα θαύματα και μπορεί να παραδώσει τον κόσμο στον άνθρωπο. Μπορεί να μεγαλώσει την αμάθεια και μπορεί να μεγαλώσει τη γνώση. Μπορεί να κάνει έκκληση στις δυνάμεις που αποδείχνουν τη δύναμη τους Καταστρέφοντας, και στις δυνάμεις που αποδείχνουν τη δύναμη τους Βοηθώντας.

Όποιος σήμερα θέλει να πολεμήσει την ψευτιά και την αμάθεια και να γράφει την αλήθεια έχει ξεπεράσει το λιγότερο πέντε δυσκολίες. Πρέπει να έχει το θάρρος να γράφει την αλήθεια παρόλο που παντού την καταπνίγουν, την εξυπνάδα να την αναγνωρίσει παρόλο που τη σκεπάζουν παντού, την τέχνη να την κάνει ευκολομεταχείριστη σαν όπλο την κρίση να διαλέξει εκείνους που στα χέρια τους η αλήθεια θ’ αποχτήσει δύναμη, την πονηριά να τη διαδώσει ανάμεσα τους. Αυτές οι δυσκολίες είναι μεγάλες για κείνους που γράφουν κάτω από το φασισμό, υπάρχουν όμως και γι’ αυτούς που τους κυνήγησαν ή που έφυγαν ακόμα και για όσους γράφουν στις χώρες της αστικής ελευθερίας.

{...}Β: Η εξυπνάδα να αναγνωρίσει κανείς την αλήθεια

Μια κι είναι δύσκολο να γράψει κανείς την αλήθεια. αφού την καταπνίγουν παντού, στους πιο πολλούς φαίνεται ζήτημα πεποιθήσεων μονάχα το αν θα γραφτεί ή όχι. Πιστεύουν πως το µόνο που χρειάζεται είναι το κουράγιο. Ξεχνούν τη δεύτερη δυσκολία το ν α β ρ ε θ ε ί η αλήθεια. Γιατί µε κανένα τρόπο δεν είναι εύκολο να τη βρει κανείς. Πρώτα - πρώτα είναι κιόλας δύσκολο να βρει κανείς π ο ι α αλήθεια αξίζει να ειπωθεί. Για παράδειγμα τώρα, µπρος σ' όλα τα µάτια, τα μεγάλα πολιτισμένα κράτη βουλιάζουν το ένα μετά το άλλο στην πιο τρομερή βαρβαρότητα. Κι ακόμα, είναι γνωστό πως ο εσωτερικός πόλεμος, που γίνεται µε τα πιο τρομαχτικά μέσα, μπορεί από ώρα σε ώρα να μετατραπεί σε εξωτερικό, που μπορεί θαυμάσια να κάνει τον πλανήτη µας ένα γιγάντιο σωρό συντρίμμια। Αυτό είναι χωρίς αμφιβολία µια αλήθεια, υπάρχουν όμως φυσικά κι άλλες αλήθειες. Για παράδειγμα, δεν είναι ψέμα το ότι οι καρέκλες έχουν πάτο και το ότι ή βροχή πέφτει από πάνω προς τα κάτω. Πολλοί γράφουν τέτοιου είδους αλήθειες. Μοιάζουν µε ζωγράφους που φιλοτεχνούν µε νεαρές φύσεις τους τοίχους καραβιών που βουλιάζουν. Η πρώτη µας δυσκολία δεν υπάρχει γι. αυτούς, κι έχουν παρόλα αυτά τη συνείδηση τους ήσυχη. Ανεπηρέαστοι από τους ισχυρούς, χωρίς όμως και να τους επηρεάζουν κι οι φωνές των κατατρεγμένων, ζωγραφίζουν τα τοπία τους. Το παράλογο στον τρόπο που ενεργούν τους δημιουργεί ένα «βαθύ» πεσιμισμό, που τον πουλάνε σε καλή τιμή και που θα ‘πρεπε στην πραγματικότητα να τον έχουν οι υπόλοιποι, που βλέπουν τέτοιους καλλιτέχνες και τέτοια ξεπουλήματα. Και δεν είναι εύκολο ούτε καν να διακρίνεις πως οι αλήθειες τους μοιάζουν µ’ αυτές για τις καρέκλες ή τη βροχή• τις πιο πολλές φορές δείχνουν ολότελα διαφορετικές, δείχνουν γι' αλήθειες πάνω σε σημαντικά θέματα. Γιατί ή ουσία της καλλιτεχνικής διαμόρφωσης βρίσκεται ακριβώς στο ότι δίνει σημασία σ’ αυτό που διαμορφώνει. Χρειάζεται προσεχτική παρατήρηση για να διακρίνει κανείς πως το µόνο που λένε είναι: «Μια καρέκλα είναι µια καρέκλα», και: «Κανείς δε μπορεί να εμποδίσει τη βροχή να πέφτει προς τα κάτω».

Αυτοί οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να βρουν την αλήθεια που αξίζει να γραφτεί! Άλλοι πάλι πραγματικά καταπιάνονται µε τα πιο ζωντανά προβλήματα, δεν τρέμουν ούτε τους καταπιεστές ούτε τη φτώχεια και παρόλα αυτά δε μπορούν να βρουν την αλήθεια. Σ’ αυτούς λείπουν οι γνώσεις. Είναι γεμάτοι από παλιές προλήψεις, από φημισμένες συχνά αναδιατυπωμένες αρχαίες προκαταλήψεις. Ο κόσμος είναι πολύ περίπλοκος γι' αυτούς• δεν ξέρουν τα γεγονότα και δε διακρίνουν τους συσχετισμούς. Εκτός απ'τις πεποιθήσεις χρειάζονται και γνώσεις, που βρίσκονται, και μέθοδες, που μαθαίνονται. Για όλους όσους γράφουν σ' αυτούς τους καιρούς των περιπλοκών και των μεγάλων αλλαγών χρειάζεται γνώση της ματεριαλιστικής διαλεκτικής, της οικονομίας και της ιστορίας. Μπορεί να την αποχτήσει κανείς απ' τα βιβλία ή µε ζωντανή διδασκαλία, φτάνει, να µη λείπει ή απαραίτητη επιμέλεια. Μπορεί κανείς ν’ ανακαλύψει πολλές αλήθειες µε πιο απλό τρόπο, αποσπάσματα δηλ. της αλήθειας ή δεδομένα που οδηγούν στην εύρεσή της. Αν θέλει κανείς να ερευνήσει, θα πρέπει να χρησιμοποιεί µια μέθοδο - μπορεί όμως κανείς να βρει κάτι και χωρίς μέθοδο, και χωρίς ακόμα να ψάξει. Όμως µε τέτοιο τυχαίο τρόπο δεν πετυχαίνει κανείς σχεδόν ποτέ µια τέτοια παρουσίαση της αλήθειας που να λέει στους ανθρώπους τι πρέπει να κάνουν. Αυτοί που μονάχα καταγράφουν μικρογεγονότα δεν είναι σε θέση να κάνουν τούτο τον κόσμο κατανοητό στους άλλους. Κι. όμως αυτός, και κανένας άλλος είναι ο σκοπός της αλήθειας. Αυτοί οι άνθρωποι δεν εκπληρώνουν το καθήκον να γράφουν την αλήθεια.

{…..} Ανακεφαλαίωση

Η μεγάλη αλήθεια της εποχής µας (που δεν υπηρετεί κανείς µε το να τη βρει μονάχα, που όμως χωρίς αυτή καμιά άλλη σημαντική αλήθεια δε μπορεί να βρεθεί) είναι ότι η ήπειρος µας βουλιάζει στη βαρβαρότητα επειδή προσπαθούν να διατηρήσουν µε τη βία τις σχέσεις ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής। Τι ωφελεί να γράψει κανείς κάτι θαρραλέο απ.'όπου να βγαίνει πως ή κατάσταση που βρισκόμαστε είναι βάρβαρη (που είναι αλήθεια) αν δε φαίνεται ξεκάθαρα για ποιο λόγο φτάσαμε σ’ αυτή την κατάσταση; Πρέπει να πούμε ότι τα βασανιστήρια γίνονται γιατί πρέπει να διατηρηθούν οι σχέσεις ιδιοκτησίας. Φυσικά, λέγοντας το αυτό χάνουμε πολλούς φίλους που είναι αντίθετοι στα βασανιστήρια γιατί πιστεύουν πως οι σχέσεις ιδιοκτησίας θα μπορούσαν να διατηρηθούν και χωρίς αυτά (που δεν είναι αλήθεια). Πρέπει να πούμε την αλήθεια για τις βάρβαρες συνθήκες στη χώρα µας για να μπορέσει να γίνει αυτό που θα τις εξαφανίσει, δηλαδή αυτό που θ’ αλλάξει τις σχέσεις ιδιοκτησίας. Πρέπει ακόμα να το πούμε σ’ εκείνους που υποφέρουν πιο πολύ απ'.όλους κάτω απ’ τις σημερινές σχέσεις ιδιοκτησίας, που έχουν το πιο δυνατό συμφέρον για την αλλαγή τους, στους εργάτες, και σ’ εκείνους που μπορούμε να οδηγήσουμε στους εργάτες σαν σύμμαχους, γιατί στην πραγματικότητα δεν έχουν ούτε κι εκείνοι ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, όσο κι αν παίρνουν μερίδιο απ’ τα κέρδη. Και πρέπει, πέμπτο, να βαδίσουμε µε πονηριά. Κι όλες αυτές τις πέντε δυσκολίες πρέπει να τις ξεπερνάμε ταυτόχρονα, γιατί δεν μπορούμε να ερευνάμε την αλήθεια για τις βάρβαρες συνθήκες χωρίς να σκεφτόμαστε εκείνους που υποφέρουν κάτω απ’ αυτές, και καθώς, διώχνοντας κάβε πειρασμό δειλίας, γυρεύουμε τις αληθινές αιτίες µε τη σκέψη µας στραμμένη σ’ εκείνους που είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν τις γνώσεις τους, πρέπει ταυτόχρονα να σκεφτόμαστε και το πως θα τους δώσουμε την αλήθεια µε τρόπο που να 'ναι στα χέρια τους όπλο, και µε τόση πονηριά που η μετάδοση αυτή να µη μπορεί ν’ ανακαλυφτεί και να εμποδιστεί από τον εχθρό.

Τέτοιες είναι λοιπόν οι απαίτησες µας, όταν ζητάμε από τους συγγραφείς να γράφουν την αλήθεια.

Bertolt Brecht- Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια «Συνέδριο για την υπεράσπιση της κουλτούρας», Παρίσι 1935)

  duende-bite.blogspot.com

Μη συγκρίνεις, θα χάσεις

Είναι εντυπωσιακό πόσο συχνά πέφτουμε στην παγίδα να κάνουμε συγκρίσεις μεταξύ ανθρώπων. Και το βάσανο των συγκρίσεων αρχίζει σχεδόν με το που ένα παιδί γεννηθεί.

Αρχικά είναι όλα όμορφα κι ωραία, το φρέσκο μωρό είναι ένα μικρό ροζουλί θαύμα και είναι τέλειο! Αλλά σε λίγο καιρό αρχίζουν συγγενείς και φίλοι να λένε: “ο εγγονός της τάδε περπατάει, η δικιά σου ακόμα”; Ή: “κοίτα Κωστάκη τι καλό παιδί που είναι ο Γιαννάκης, εσύ γιατί είσαι άτακτος;”. Και πάει λέγοντας, και μας μαθαίνουν από κούνια να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους γύρω μας, να βλέπουμε τη ζωή σαν έναν αγώνα δρόμου που σκοπός του είναι να τα καταφέρουμε καλύτερα από τους άλλους.

Το θέμα είναι ότι σε αυτό το σημείο της επιτυχίας δε φτάνει ποτέ κανείς. Γιατί είναι έμφυτο στον άνθρωπο να “συνηθίζει” στην επιτυχία του και να κυνηγά όλο και υψηλότερους στόχους. Οι συγκρίσεις παίζουν σημαντικό ρόλο σε αυτό: συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με αυτούς που τα καταφέρνουν καλύτερα από εμάς, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε διαρκώς ανεπαρκείς. Αυτό μας έμαθαν από τα γεννοφάσκια μας. Με αυτήν τη νοοτροπία μας πιπίλησαν το μυαλό χρόνια και χρόνια. Τι φταίμε κι εμείς που δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό που είμαστε, και χάνουμε χρόνο και πολύτιμη ενέργεια στο να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους; Τι φταίμε που δεν μπορούμε να φτάσουμε σε μια κατάσταση ψυχικής ηρεμίας και ικανοποίησης;

Το λάθος που συχνά κάνουμε είναι ότι συγκρίνουμε διαφορετικούς ανθρώπους, με διαφορετικό υπόβαθρο, που εξελίχθηκαν κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Λάθος! Διαφορετικές συνθήκες ζωής οδηγούν σε διαφορετικές επιτυχίες. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι πιθανότερο να σπουδάσει κανείς (επίσης να αποκτήσει διδακτορικό) αν οι γονείς του έχουν κι αυτοί κάποιο πτυχίο! Είναι πολύ μεγαλύτερο κατόρθωμα να φτάσει κανείς σε αυτή τη βαθμίδα όταν δεν έχει τα μέσα, την οικονομική επιφάνεια ή την επιρροή από την οικογένειά του.

Επίσης,οι ζωές μας καθορίζονται κατά μεγάλο βαθμό από την τύχη! Αν αναλογιστείτε πόσα τυχαία γεγονότα μας σπρώχνουν καθημερινά σε διαφορετικούς δρόμους, είναι πράγματι απορίας άξιον πώς καταφέρνουμε να πετύχουμε έστω και κάποιους από τους στόχους μας! Η τύχη καθορίζει πολλά: το αν θα είναι κανείς υγιής ή θα πάσχει από κάποια χρόνια ασθένεια, το αν θα γεννηθεί σε πλούσια ή φτωχή χώρα, το αν θα είναι γυναίκα ή άντρας – όλα τυχαία γεγονότα που καθορίζουν όμως δραματικά την ποιότητα ζωής μας. Στην Κίνα και την Ινδία, συχνά τα μωρά είναι… άτυχα αν γεννηθούν κορίτσια. Σε αυτήν την περίπτωση η τύχη καθορίζει συχνά την επιβίωσή σου.

Μη συγκρίνετε τον εαυτό σας λοιπόν. Καθένας είναι διαφορετικός. Κουβαλάει τα δικά του προβλήματα, τα δικά του ταλέντα, τις ανησυχίες και ναι, τα αποτελέσματα των διαφόρων τυχαίων περιστάσεων που άλλοτε έδρασαν θετικά και άλλοτε έδρασαν αρνητικά ως προς την πραγματοποίηση των στόχων του. Πάντα νομίζουμε ότι οι άλλοι είναι πιο τυχεροί από εμάς: “the grass is greener on the other side”, όπως λένε και οι Αμερικανοί. Αλλά το γρασίδι δεν είναι πιο πράσινο – όλοι έχουμε τα θεματάκια που μας απασχολούν, και πολύ συχνά απλά δεν γνωρίζουμε αρκετά για τον άλλον ώστε να συνειδητοποιούμε τα προβλήματά του. Ας αφήσουμε λοιπόν τις συγκρίσεις, και ας προσπαθήσουμε απλώς να κάνουμε το καλύτερο δυνατόν, με τα μέσα και τις δυνάμεις που διαθέτουμε.

Πρακτικά βέβαια αυτή η συμβουλή είναι δύσκολο να ακολουθηθεί, λόγω των παραγόντων του περιβάλλοντος, που μας έχουν “προγραμματίσει” να σκεφτόμαστε μόνο με συγκριτικούς όρους. Αλλά για σκεφτείτε πόσο πιο ωραία είναι η ζωή όταν είμαστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας. Όταν ζούμε στο εδώ και στο τώρα, και όχι παλεύοντας για ένα ιδανικό μέλλον που ποτέ δεν έρχεται!

Μην συγκρίνετε τον εαυτό σας! Επιτυχία δεν είναι να είναι κανείς καλύτερος από τους άλλους, είναι κάθε μέρα να είναι λίγο καλύτερος απ’ ό,τι ήταν την προηγούμενη! Αυτό είναι το βασικότερο κριτήριο και αυτός πρέπει να είναι ο καθημερινός μας στόχος. Και με αυτήν τη μέθοδο, βήμα βήμα, μέρα με τη μέρα, μπορεί κανείς να βελτιώνεται διαρκώς, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα την χαρά της καθημερινής ζωής, των καθημερινών μικρών επιτυχιών!

Ιωάννα Αρκά

Πηγή: www.antikleidi.com