Εμείς και οι άλλοι

Tου Αλεξη Παπαχελα, 06/11/2011, www.kathimerini.gr
Να βγούμε για μια στιγμή έξω από το τοπικό μας καζάνι και να δούμε τη μεγάλη εικόνα; Η απόφαση της συνόδου κορυφής του Οκτωβρίου περιλαμβάνει μία παράγραφο που πρέπει όλοι μας να διαβάσουμε. Αφού αναφέρεται στη διαγραφή χρέους της Ελλάδας, υπογραμμίζει: «Ολες οι άλλες χώρες-μέλη ρητά επιβεβαιώνουν την αδιαπραγμάτευτη απόφασή τους να τιμήσουν πλήρως την υπογραφή τους ως κράτη και όλες τις δεσμεύσεις τους στις δομικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις καθώς και τους όρους δημοσιονομικής προσαρμογής». Τι λένε δηλαδή όλες οι υπόλοιπες χώρες; Με απλά λόγια, πως η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δεν τιμά την κυρίαρχη υπογραφή της και δεν μπορεί να κάνει ό,τι χρειάζεται για να προστατεύσει το ευρώ. Αν έπειτα από αυτή την απόφαση και τον τρόπο που μίλησαν η κ. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί στις Κάννες υπάρχουν κάποιοι που αμφιβάλλουν ότι η Ευρώπη είναι έτοιμη να μας πετάξει εκτός ευρώ, με συγχωρείτε, αλλά έχουν πρόβλημα κατανόησης της πραγματικότητος.
Φτάσαμε εδώ με πάρα πολλούς υπεύθυνους, να μη γελιόμαστε. Προφανώς, τεράστιο μερίδιο εγκληματικής ευθύνης πέφτει στον κ. Παπανδρέου. Αργησε απελπιστικά σε όλες του τις κινήσεις, ήταν αναιμικός ως ηγέτης, απέτυχε πλήρως να αντιμετωπίσει τα πρώτα κρούσματα ανομίας και κατέληξε στον τραγικό χειρισμό του δημοψηφίσματος. Επονται όμως, με μικρότερο μερίδιο ευθύνης, τα συνδικάτα, άλλες πολιτικές δυνάμεις, μέσα ενημέρωσης και διαμορφωτές της κοινής γνώμης, που σχημάτισαν από νωρίς ένα σκληρό, αντιμεταρρυθμιστικό μέτωπο. Μεταξύ τους κυρίαρχο ρόλο έπαιξε το παλαιό ΠΑΣΟΚ, με το οποίο δεν τόλμησε ο κ. Παπανδρέου ποτέ να τα βάλει.
Τώρα έχουμε μια εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι απίθανα δύσκολη κατάσταση. Το κράτος δεν λειτουργεί. Η κοινωνία είναι στα «κάγκελα» λόγω φόρων, ύφεσης και ανεργίας. Ο κ. Παπανδρέου έχει χάσει την αξιοπιστία του, εντός και εκτός. Ο κ. Σαμαράς αυτοπαγιδεύθηκε στην αντιμνημονιακή του ρητορεία καίγοντας κάθε γέφυρα μεταστροφής. Η συμμαχία των προθύμων να επωμισθούν το δύσκολο έργο της διατήρησης στο ευρώ δεν έχει ορατούς και λαμπερούς υποστηρικτές. Αντιθέτως, η συμμαχία των απρόθυμων έχει μαζί της το συναίσθημα, τις κραυγές και ισχυρά συμφέροντα.
Για να βγάλει πέρα η χώρα το ακατόρθωτο, πρέπει να γίνει κάτι απίθανο: να σχηματισθεί μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας από πολιτικούς με κότσια και ικανότατους τεχνοκράτες, που (α) θα ηρεμήσει τους έξω, (β) θα βάλει το κράτος να δουλέψει, σε συνεργασία με ξένους τεχνοκράτες, σαν να είχαμε Ολυμπιακούς τον Μάρτιο, (γ) να κάνει μια ρεαλιστική στροφή η Ν.Δ. και (δ) να καταλάβει η Αριστερά τα όρια της διαμαρτυρίας εντός δημοκρατικού πλαισίου. Αν αυτά δεν συμβούν όλα μαζί, θα πρέπει να εναποθέσουμε τις λιγοστές μας ελπίδες σε διάφορα θαύματα, ή μάλλον στην επαλήθευση φαντασιώσεων. Π.χ. να ποντάρουμε ότι θα καταρρεύσει η Ιταλία και να μας τα δώσουν όλα άνευ όρων από φόβο ή να υπάρξει ένα λαϊκό πανευρωπαϊκό κίνημα που θα νικήσει τις αγορές και τις αντιλήψεις τύπου Μέρκελ.
Φοβάμαι ότι εμείς θα συνεχίσουμε να βγάζουμε τον χειρότερο εαυτό μας. Οι πολιτικοί μας θα φροντίζουν τα μαγαζάκια τους και όχι την πατρίδα. Οι περισσότεροι θα φωνάζουμε «δώστε μας τα λεφτά αλλά χωρίς όρους». Και θα έλθει ένα πρωί, που θα πάρουμε μια επιστολή από τους υπόλοιπους που θα μας λέει «πείτε μας τι θέλετε για να φύγετε». Και τότε θα έχει κερδίσει η δραχμή, η μιζέρια, η απομόνωση, το άρρωστο στάτους κβο. Θα κλείσουμε τα παντζούρια για να μην μπαίνει φως, θα νιώσουμε μια στιγμιαία λύτρωση και αίσθηση υπερήφανης κυριαρχίας, και μετά θα έλθει μια μακρά, βαθιά περίοδος σκότους για μας, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.

Ο δικομματισμός στα τελευταία του

Πριν 7 χρόνια η ΝΔ με τον Καραμανλή ήρθε να μας σώσει απο το ΠΑΣΟΚ το διεφθαρμένο και πριν 2 χρόνια βγαλαμε το ΠΑΣΟΚ για να μας σώσει απο τη διαφθορα της ΝΔ και τώρα η ΝΔ θέλει εκλογές για να μας σώσει απο το κακο ΠΑΣΟΚ. Αυτό γίνεται επι δεκαετίες. Αλλά το γεγονός, ότι σταδιακά οι κυβερνήσεις μας  εξαντλούν όλο και λιγότερο χρόνο από τις τετραετίες που έχουν στη διάθεση τους, αποτελεί μια  δυνατή απόδειξη του πολιτικού αδιεξόδου.

Η Ελλάδα προτού πτωχεύσει οικονομικά, είχε ήδη πτωχεύσει πολιτικά. Σαν αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία, σαν πολιτικό σύστημα.
Το πολιτικό σύστημα, αυτή τη στιγμή, αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως κάτι διάφορο από τον υπόλοιπο ελληνικό λαό.
Στόχευσή του είναι να διασφαλίσει το συμφέρον του, δηλαδή την επιβίωσή του, απόντος του λαού, ακόμα και με μεθόδους που θα ζήλευε ο Μακάρθι. Σήμερα, απλά, εισπράττουμε τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής πτώχευσης με την έκπτωση από θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας και του Συντάγματος, όπως η λαϊκή κυριαρχία. 

Ο πρωθυπουργός μας έβαλε με τα χέρια του την ταφόπλακα.  Αξίζει όντως  να περηφανεύεται, ότι  κατάφερε πραγματικά πολλά μέσα σε λίγο χρόνο. Τι ακριβώς όμως; Να χάσει την όποια αξιοπιστία  είχε ως τώρα σαν συνομιλητής. Να ταπεινώσει και να θέσει τη χώρα του σε θανάσιμο κίνδυνο με μια εξωφρενική απόφαση (δημοψήφισμα). Να δημιουργήσει ευρωπαϊκή αναταραχή και παγκόσμιο σάλο. Να τρελάνει όλα τα χρηματιστήρια του κόσμου. Να καταστήσει  αμφισβητήσιμη τη δόση που πριν λίγες μέρες πέτυχε να εξασφαλίσει, αλλά και το νέο σχέδιο βοήθειας και τη μείωση του χρέους (όπως διαλαλούνε τουλάχιστον).  Να κερδίσει τη κοινοβουλευτική στήριξη από το κόμμα του(ψήφο εμπιστοσύνης) παρότι θα παραιτηθεί (τι παγκόσμια πρωτοτυπία;). 

Και όλα αυτά για να αποσπάσει τη συναίνεση του Σαμαρά στο μνημόνιο; Δηλαδή, σαν να κρατά απασφαλισμένη χειροβομβίδα για να πείσει και τους υπόλοιπους να μην τον σημαδεύουν.  Σίγουρα δεν υπήρχε άλλος τρόπος, πιο νορμάλ για να καταφέρει τις επιδιώξεις του;

Από την άλλη o Σαμαράς  έχει μουλαρώσει και παραμένει ανένδοτος, καθώς φαίνεται να θεωρεί πολύ κοντά το ενδεχόμενο να γίνει κι αυτός "χαλίφης", όπως το ονειρεύονται ζωηρά αυτή τη στιγμή  επίσης κάποιοι μέσα στο ΠΑΣΟΚ.

Θα είναι καταστροφικό όμως να επικρατήσουν τα ακραία στοιχεία που επιχειρούν να τον πείσουν να μην συμμετάσχει σε μια εθνική διαπραγμάτευση υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η κοινή γνώμη, και κατά δεύτερο λόγο η διεθνής κοινότητα, περιμένουν από αυτούς τους δύο να τα βρουν τώρα με τρίτο πρόσωπο ως πρωθυπουργό για μια κυβέρνηση λίγων μηνών, που θα αποτρέψει τη χρεοκοπία και τη δραχμή. Ήδη και μέσα στη ΝΔ αρχίζουν να υπάρχουν τριγμοί. 

Όλα συνηγορούν λοιπόν, στο ότι με αυτές τις ανορθόδοξες κινήσεις φτάνουμε στο τέλος του δικομματισμού, που έρχεται ήδη πριν τις εκλογές . Όντως ο Παπανδρέου ήταν ένας αντιεξουσιαστής στην εξουσία. (Όπως, άλλωστε δήλωσε και ο ίδιος στη Βουλη, κάνοντας απολογισμό). Αφού φαίνεται να δίνει το τελειωτικό χτύπημα  σε αυτό το κατεστημένο με τις ενέργειες του. (προφανώς βέβαια σε άλλα  κατεστημένα στόχευε...).

Ο πρόεδρος της ΝΔ από την άλλη, με τον τρόπο που λειτουργεί, έχει αντίθετα καταστεί  ο βασικός υπερασπιστής του παλαιοκομματισμού. Δύσκολα θα αντέξει στην πίεση. Για πρώτη φορά, ενόψει εκλογών η συσπείρωση φαίνεται για τους μεγάλους ακατόρθωτη. Ο φόβος διαρροών προς Δημοκρατική Συμμαχία και ΛΑΟΣ σκιάζει πιο πολύ τη δική του παράταξη. Και η συμμετοχή σε μια κυβέρνηση συνεργασίας ίσως ανεβάσει πολύ το κύρος των δυο αυτών σχηματισμών.

Αυτή η πλευρά των γεγονότων είναι σίγουρα η λιγότερο σημαντική για τους πολίτες και η πιο απεχθής. Ωστόσο αυτή η πλευρά είναι που θα βαρύνει τις αποφάσεις των ηγετών μας και μάλλον θα οδηγήσει σε αυτό που σύμφωνα με τα γκαλοπ, ελπίζουν οι περισσότεροι Έλληνες. Δυστυχώς δεν θα είναι εξαιτίας του εθνικού συμφέροντος. Η κυβέρνηση συνεργασίας. θα γίνει, γιατί αυτό απαιτούν οι πολιτικοί ελιγμοί κάποιων.

Ας προσευχηθούμε τώρα, μαζί με το τέλος του δικομματισμού να μην καταστραφεί και η χώρα. Να έχουμε τελικά μόνο κέρδη. Η οριστική συρρίκνωση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα είναι το μεγαλύτερο.

Β.Τζ.

Συμμετοχή στο πρόγραμμα «Helios», επιδιώκει ο δήμος Τρικκαίων

Ο δήμος Τρικκαίων δείχνει προθυμότητα να συμμετάσχει στο πρόγραμμα «Helios» καθώς πρόκειται για μία καλή ευκαιρία να αξιοποιηθούν ανεκμετάλλευτες δημοτικές εκτάσεις και να αντληθούν σημαντικά έσοδα.

Για το συγκεκριμένο πρόγραμμα στάλθηκαν επιστολές σε πολλούς δήμους της χώρας και γνωστοποιούν την πρόθεση της κυβέρνησης να συνεργαστεί με όσους δήμους επιθυμούν να προτείνουν προς αξιοποίηση μεγάλες δημόσιες εκτάσεις χαμηλής παραγωγικότητας, κατά προτίμηση άνω των 500 στρεμμάτων στην περιοχή ευθύνης τους, όπου θα τοποθετηθούν μονάδες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ) και κυρίως φωτοβολταϊκά συστήματα.

Πηγή: www.agelioforos.gr (30/10/2011)

Ο χάρτης της ενεργειακής σπατάλης

ΕΡΕΥΝΑ ΤΗΣ WWF

Εως και 5.300 kg CO2 εκπέμπουν στην ατμόσφαιρα κατά μέσο όρο οι κάτοικοι της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και του Νομού Χαλκιδικής. Τη λιγότερη ενέργεια καταναλώνουν οι πολίτες της Ροδόπης, της Ηλείας και των Δωδεκανήσων

Πανελλήνιοι "πρωταθλητές" στην ενεργειακή σπατάλη αναδεικνύονται οι Νομοί Αττικής, Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής με τους κατοίκους τους να εκπέμπουν στην ατμόσφαιρα μέσω των καθημερινών δραστηριοτήτων τους κατά μέσο όρο έως και 5.300 kg CO2 ετησίως.
Στον αντίποδα, πιο "νοικοκύρηδες" νομοί της χώρας ως προς την κατανάλωση ενέργειας φαίνεται πως είναι οι Νομοί Ροδόπης, Ηλείας και Δωδεκανήσων.
Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από έρευνα που πραγματοποίησε η εταιρεία Helesco σε συνεργασία με την περιβαλλοντική οργάνωση WWF με στόχο να καταγραφεί το αποτύπωμα διοξειδίου του άνθρακα των Ελλήνων και να αναδειχθούν οι δέκα πιο σπάταλες και οι δέκα πιο φειδωλές ενεργειακά ελληνικές περιοχές.
Οι συσχετισμοί αυτοί, όπως επισημαίνει η WWF, μπορούν πλέον να αλλάξουν μέσω ενός πανευρωπαϊκού διαγωνισμού νοικοκυριών, ο οποίος θα διαρκέσει έως τον Μάιο του 2012 και θα βραβεύσει την οικογένεια αλλά και τη χώρα που θα επιτύχουν τη μεγαλύτερη εξοικονόμηση ενέργειας.

Πρωτιά της Αττικής
Σύμφωνα με την έρευνα, η οποία δόθηκε χθες στη δημοσιότητα, η πρωτιά της Αττικής αποδίδεται στον τρόπο ζωής των κατοίκων της, ο οποίος επιβάλλει ή ωθεί σε μεγαλύτερες δαπάνες ενέργειας. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό: Κάθε χρόνο στην Αττική εκλύονται περίπου 24,1 εκατομμύρια τόνοι CO2 στην ατμόσφαιρα. Στη λίστα των νομών με το μεγαλύτερο ενεργειακό αποτύπωμα ακολουθούν η Θεσσαλονίκη, η Χαλκιδική, η Καβάλα, η Καστοριά και οι Νομοί Μαγνησίας, Κορινθίας, Ευβοίας, Τρικάλων και Ημαθίας.
Πιο σπάταλοι στη θέρμανση αποδεικνύονται, όπως αναμενόταν, οι νομοί της Βόρειας Ελλάδας με τα Γρεβενά και την Καστοριά να καταλαμβάνουν την πρώτη και τη δεύτερη θέση, ενώ τη λιγότερη ενέργεια για μεταφορές καταναλώνουν οι κάτοικοι της Ευρυτανίας και των νησιωτικών περιοχών, όπως των Κυκλάδων, της Λέσβου και της Σάμου. Τα συμπεράσματα της έρευνας αφορούν την οικιακή κατανάλωση και συγκεκριμένα τη θέρμανση, το μαγείρεμα, το ζεστό νερό, τον φωτισμό, τον κλιματισμό, τις ηλεκτρικές συσκευές, στις μεταφορές και σε δευτερογενείς δραστηριότητες, οι οποίες δεν είναι αμελητέες.
Ενδεικτικό είναι ότι η κατανάλωση άσπρου και κόκκινου κρέατος -που συγκαταλέγεται στην τελευταία κατηγορία- συνεπάγεται την έκλυση 560 kg CO2 ανά κάτοικο στην επικράτεια τη στιγμή που με τη μέτρια κατανάλωση φρούτων και λαχανικών ένας άνθρωπος εκπέμπει 30 kg CO2.
Σύμφωνα με τα πορίσματα, μεγαλύτερες ποσότητες ενέργειας πανελλαδικά καταναλώνονται για τις μεταφορές με ΙΧ, για τη θέρμανση χώρων, για ζεστό νερό και ψύξη τροφίμων.
Τι λένε οι αριθμοί

• Περίπου 4.578 κιλά CΟ2 εκπέμπει κάθε Ελληνας στην ατμόσφαιρα ανά έτος.
• Μείωση κατά 12,3% σε σχέση με το αποτύπωμα του 2007 παρουσιάζει το ενεργειακό αποτύπωμα των Ελλήνων για το έτος 2010. Ο αριθμός είναι εντυπωσιακός: 24,139 εκατ. τόνοι CO2 ετησίως.
• Σχεδόν το 50% των εκπομπών CO2 από τις δραστηριότητες του οικιακού τομέα εκλύεται στην Αττική λόγω του μεγέθους του πληθυσμού της.
• Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η οικονομική κρίση συνεπάγεται "οριζόντιο" περιορισμό της κατανάλωσης ενέργειας.

(Πηγή: www.ethnos.gr, 17-10-2011 Κατερίνα Ροββά)

Βουλιάζουμε...

Μέτρα ανθρωποφάγα, μέτρα ατελείωτα, μέτρα άδικα, ή μέτρα απαραίτητα, εξορθολογιστικά και γενναία; Για τους πιο αδύναμους εφαρμόζονται με ευκολία. Για εκείνους που ευνοήθηκαν σκανδαλωδώς στο παρελθόν, εφαρμόζονται μετά από καθυστερήσεις, κραυγές, τρυγμούς και ελιγμούς. Για εκείνους που αποτελούν μέρος του συστήματος, αποσιωπούνται και μένουν στο συρτάρι, όσο κανένας δεν μιλάει....(σσςςς...)

Δυστυχώς πέσαμε θύματα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, η οποία δικαιούται να ισχυρίζεται πως τα φάγαμε μαζί, πως όλοι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι, είναι τεμπέληδες και επιτρέπει πρόβατα και λύκους να συνωστίζονται στο ίδιο μαντρί.

Ακόμα χειρότερο είναι ότι τα πρόβατα, τα περιμένουν όλα από τους λύκους. Αυτοί όμως μας τάιζαν τόσο καιρό για να μας σφάξουν σήμερα, που σώθηκε το κουτόχορτο. Εμείς δεν κάναμε τον κόπο για τίποτα, μάθαμε να τα περιμένουμε όλα από αυτούς. Ούτε τα δικαιώματα μας δεν ξέρουμε. Ο καθένας βαφτίζει δικαίωμα τη ψευτομαγκιά του και τον τσαμπουκά του. Συνέχεια ακούς βελάσματα δυνατά και τα ζωντανά σπρώχνονται και κουτράνε σε κάθε γωνιά.

Βολικό για τα τσακάλια των οργανωμένων συμφερόντων, που εδώ και δεκαετίες ξεκοκκαλίζουν τη δημοκρατία μας. Κρατικοδίαιτα στελέχη, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και προμηθευτές, εργολάβοι δημόσιων έργων, δημοσιογράφοι και εκδότες καρχαρίες, πολιτικές οικογένειες με παράδοση, μεγαλογιατροί και μεγαλοδικηγόροι με σπουδές στο εξωτερικό, εισοδηματίες με τεράστιες ακίνητες περιουσίες, απόγονοι δοσίλογων, πολιτικές φατρίες, εφοπλιστές Έλληνες με ξένα πλοία, αρχισυνδικαλιστές δήθεν αριστεροί και άνθρωποι κουκουλωμένοι με τον μανδύα της ψευτοαριστερής διανόησης, στην πραγματικότητα τελείως αντιπροοδευτικοί, λυμαίνονται χρόνια τώρα, τα στάσιμα νερά μιας υποτιθέμενης ευρωπαικής, αλλά στην πραγματικότητα βαθιά ανατολίτικης και άκρως βαλκανικής χώρας.

Υποτίθεται ότι έστω και αργά καταλάβαμε το λάθος μας και ζητάμε κατανόοηση και τη στήριξη γνωστών και φίλων. Αν και φάνηκε αρχικά να θέλουν να μας προσφέρουν ένα χεράκι, τώρα μας απαξιώνουν πλήρως, θεωρώντας μας όχι μόνο ανίκανους, αλλά και κουτοπόνηρους. Ο κανόνας είναι, ότι άλλα λέμε και άλλα κάνουμε. Προτιμούμε την αερολογία αντί για τα νούμερα, που είναι αδιαμφισβήτητα. Προτιμά ο καθένας να φωνάζει για τα δικά του συμφέροντα και όχι για το κοινό καλό.

Σαν να μη πέρασε μια μέρα από τους αιώνες της ρωμαικής κυριαρχίας. Το “διαίρει και βασίλευε” μεσουρανεί. Μπορεί να μη το πετύχαν εσκεμμένα, γιατί αυτή η νωθρή ημίαιμη αστική τάξη δεν είναι τόσο ικανή και φαινομενικά είναι όλοι ενάντια τους. Αλλά στη πραγματικότητα βλέπουν απέναντι τους έναν ετερογενή όχλο, που απλά βγάζει μια οργή, χωρίς να έχουν όλοι όσοι τον αποτελούν, τα ίδια κίνητρα. Και αυτό οφείλεται στα προνόμια που σε μερικούς τα μοιράσαν απλόχερα, αλλά τώρα τα ζητάνε πίσω με έναν βιαίο και απότομο τρόπο. Κάποιοι άλλοι που δεν επωφελήθηκαν ποτέ, πρέπει να πληρώσουν κι αυτοί για αυτά τα προνόμια. Πως λοιπόν αυτό το σύνολο να είναι ομοιογενές; Το μόνο κοινό σε όλους είναι η έλλειψη ελπίδας, καθώς η ύφεση μεγαλώνει, όπως και ο φόβος για ακόμη πιο δύσκολα μέτρα.

Η αλήθεια είναι πικρή και ας μη θέλουν πολλοί να τη δούν. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, το μόνο συγκροτημένο πρόγραμμα, που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, είναι το μεσοπρόθεσμο. Το αν και πως εφαρμόζεται είναι μια άλλη ιστορία, πολύ πονεμένη. Τα εναλλακτικά σχέδια είναι αποτέλεσμα ψευτομαγκιάς ή πνευματικής νωθρότητας. Τι να διαπραγματευτείς όταν είσαι απο κάτω και που να βρεις άλλες λύσεις, όταν έχεις παγκοσμίως τη ρετσινιά του αναξιόπιστου; Το πρόβλημα δεν εστιάζεται μόνο στο θέμα του δανεισμού, αλλά στον τομέα της επιχειρηματικότητας, όπου εδώ και χρόνια δεν παράγουμε τίποτα σχεδόν και κανένας δεν θέλει πια να συνεργαστεί μαζί μας.

Κάθε υπόσχεση άλλου είδους είναι μια κοροιδία. Το πολιτικό μας σύστημα πρέπει στο σύνολο του να αναλάβει τις ευθύνες του και να πάψει να δίνει μάταιες ελπίδες και ψευδαισθήσεις στον κόσμο. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Ούτε με εκλογικές αναμετρήσεις, ούτε με πολεμικές διεκδικήσεις. Ο όρος είναι ένας: “Να καταστραφεί το πλαδαρό και διεφθαρμένο κατεστημένο". Αυτό είναι που προσπαθούν να σώσουν τα μεγάλα κόμματα και εκεί ακριβώς είναι που δημιουργούνται πάντα οι προστριβές, όχι γύρω από τα κεκτημένα του απλού ανθρωπάκου.

Φυσικά πολλοί άνθρωποι οργίζονται γιατί τους πετάνε στο δρόμο ή γιατί δεν μπορούν να ζήσουν την οικογένεια τους. Η οργή τους όμως πρέπι να προχωρήσει λίγο πιο πέρα από το προφανές. Περισσότερο από τη σημερινή ή τη προηγούμενη κυβέρνηση, περισσότερο από τη Μέρκελ ή την τρόικα και τις αδίστακτες καπιταλιστικές αγορές ή τις τράπεζες, ευθύνονται αυτοί που τους έταξαν ένα κοκκαλάκι κάποτε, ώστε σήμερα να δικαιούνται να τους πουν: “μαζί τα φάγαμε” (και άρα εσύ θα πληρώσεις). Τους εξαπάτησαν με ψέμματα χειροπιαστά και συνεχίζουν με τον ίδιο τρόπο να προσπαθούν να τους προσεταιριστούν.

Που είναι όμως οι καινούργιες δυνάμεις στον πολιτικό χώρο; Που είναι οι υγιώς σκεπτόμενοι και ηθικά άμεμπτοι; Είναι τόσο ισχυρό αυτό το σύστημα και δεν μπορεί να το πειράξει κανένας; Θα αρκεστούμε μόνο στις τύψεις τους (αν έχουν);

Β.Τζ.

Η επιχειρηματική αντίληψη του Ελληνάρα

Ο κύριος Χ (κτηνοτρόφος και αγρότης στο επάγγελμα) πήρε, όπως πάρα πολλοί, στα μέσα της δεκαετίας του 80, από την τράπεζα καλλιεργητικό δάνειο, αξίας περίπου 2.000.000 δρχ. Ο ξάδερφος του που εκείνη την ανέμελη εποχή,  βρέθηκε κατα λάθος στο υποκατάστημα, χωρίς να το πολυσκεφτεί, υπέγραψε σαν συνεγγυητής. Στα ψιλά γράμματα, όμως, αναφέρονταν ότι μπορεί να πάρει με την ίδια υπογραφή  το διπλάσιο ποσό και έτσι, τελικά, ο κύριος Χ πήρε δάνειο 4.000.000 δρχ. Ο Κύριο Χ δεν ενδιαφέρθηκε να πληρώσει κάποια δόση του δανείου. Το μόνο ποσό που μπήκε στο δάνειο  ήταν κάποια χρήματα από την επιδότηση της Ε.Ε. για τους αγρότες που θα άφηναν χέρσα για ένα διάστημα τα χωράφια τους. Με τα πανωτόκια το δάνειο  έγινε περίπου 100.000 ευρώ πριν λίγα χρόνια.  Με νόμο, όμως, που έκρινε τα πανωτόκια πολύ υψηλά, το ποσό κατέβηκε αρκετά, στα 37.000 ευρώ.

 Όλο αυτό το διάστημα ο κύριος Χ,  δεν ενδιαφέρθηκε επίσης, να ειδοποιήσει τους εγγυητές για αυτό. Με τα λεφτά του δανείου, έκανε ανακαίνιση το σπίτι του και ζούσε πλουσιοπάροχα. Στο μεταξύ οι σχέσεις των δύο ξαδέρφων διαταράχθηκαν εξαιτίας των  εκλογών. Τα παιδά τους βρέθηκαν αντιμέτωποι στις δημοτικές εκλογές και ο κύριος Χ έκανε βρώμικο αγώνα για το γιο του ξαδέρφου.
Ξαφνικά, μετά από 20 χρόνια περίπου, ο γιος του ξαδέρφου, πήγε από την τράπεζα να πάρει έγγραφο που να βεβαιώνει ότι δεν οφείλει στην τράπεζα τίποτα, προκειμένου να το χρησιμοποιήσει σε μια οικονομική υπόθεση δικιά του και του πατέρα του. Ενημερώθηκε όμως  ότι όλα τα περιουσιακά στοιχεία του ξαδέρφου (του πατέρα του δηλαδή), είναι υποθηκευμένα εξαιτίας του ΚΥΡΙΟΥ Χ! Η τράπεζα είχε το δικαίωμα να μην ενημερώσει τους εγγυητές για το ότι η περιουσία τους υποθηκεύεται (κάθε υπάλληλος που κάνει μία υποθήκη παίρνει bonus 400 – 500 ευρώ). 

Ενώ, αντίθετα, παρότι όλο αυτό το διάστημα, δε δικαιούνταν να πάρει δάνεια ο κύριος Χ, τα έπαιρνε μετά από τηλεφωνήματα που γινόταν στις τράπεζες από βουλευτές.  Μέσα σε ένα μήνα το ποσό ανέβηκε κατά 1500 ευρώ. Πληρώνει ο ξάδερφος, το χρέος του κύριου Χ και υποθηκεύει το σπίτι του (σαν 2^ος, όμως, γιατί πρώτα του το υποθήκευσε η ίδια η τράπεζα). Όλα αυτά κατέληξαν ως εδώ γιατί ο κύριος Χ δε δεχόταν να πληρώσει τις οφειλές στον ξάδερφο του, ούτε δεχόταν να έρθουν σε επικοινωνία για συμβιβασμό. Διέδιδε ότι θα τα πληρώσει τα χρέη ο ΜΑΛΑΚΑΣ Ο ΞΑΔΕΡΦΟΣ και ο γιος του. Με δικαστικό αγώνα (το ποσό έφτασε  ήδη κοντά στα  50000 ευρώ + δικαστικά + υποθήκες + δικηγορικά έξοδα) πήρε ο ξάδερφος  34.000 ευρώ και τα υπόλοιπα τα οφείλει ως τα Χριστούγεννα του 2011 (εν τω μεταξύ το ποσό αυξάνεται διαρκώς με ραγδαίο ρυθμό). Ο διακανονισμός για τα χρήματα και πως θα δοθούν έγινε με συμφωνητικό σε δικηγόρο.

Το πιο ωραίο είναι πως η οικογένεια του κύριου Χ κατηγορεί την οικογένεια του ξάδερφου για ανηθικότητα!

Αυτή η ιστορία, όπως πολλές άλλες παρόμοιες, δείχνουν πως η  ΥΠΟκουλτούρα, που τη δεκαετία του 80, με τις ευλογίες της εξουσίας έφτασε στο αποκορύφωμα της, κατέστρεψε και συνεχίζει να ταλαιπωρεί τη χώρα μας. Δυστυχώς, τις τελευταίες δεκαετίες, επιδοτήσεις και δάνεια, δεν λαμβάνονταν για παραγωγικούς σκοπούς,  αλλά για εύκολη και άνετη ζωή, στην υγεία των κορόιδων.

Επίσης, θα μπορούσε αυτή η ιστορία να είναι μια μικρογραφία, των όσων βιώνουμε συνολικά σαν κράτος, στη διεθνή σκηνή. Εξ ονόματι μερικών φυσικά, όχι της πλειοψηφίας, που οι πράξεις τους μας έχουν στιγματίσει συνολικά σαν έθνος...

Τι γράφει η γερμανική "Die Welt" για το θέμα των αποζημιώσεων;

Η γερμανική εφημερίδα Die Welt  φιλοξενεί άρθρο για το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων, οι οποίες θα  μπορύσαν να σώσουν από τα  χρέη την ελληνική οικονομία.
Σημειώνεται πως  μερικές  υποχρεώσεις έχουν ικανοποιηθεί (με βάση το διεθνές δίκαιο), κατά τη δεκετία του 50', αλλά είναι αναμφισβήτητο ότι το πλήγμα για την Ελλάδα ήταν ιδιαίτερα μεγάλο και δεν αποκαταστάθηκε. Οι εκτιμήσεις των ιστορικών  είναι πως η Ελλάδα αναλογικά με τον πληθυσμό της, βρίσκεται στην τέταρτη θέση μετά την Πολωνία, τη Σοβιετική Ένωση και την ενωμένη Γιουγκοσλαβία".
Η Welt αναφέρει πως οι τέσερις εγγύητριες Δυνάμεις, το 1953 στο Λονδίνο, αποφάσισαν πως κάποιες διεκδικήσεις, πέρα  από τις υλικοτεχνικές επανορθώσεις, δεν μπορούν να γίνουν απαιτητές, ωσότου υπάρξει ένα τελικό σύμφωνο ειρήνης. Κάτι το οποίο έγινε το 1990 με την ένωση των δυο Γερμανιών.  Στην  Ελλάδα υπολογίζεται, ότι καταβλήθηκαν από το τέλος του ελληνικού Εμφυλίου και μετά περίπου 41 δισ. δολάρια.  Το 1990, η πράξη επανένωσης, χάρης σε νομικούς ελιγμούς,με την αποδοχή των τότε εγγυητριών χωρών, δεν χαρακτηρίστηκε σύφωνο ειρήνης και η Ελλάδα, το αποδέχθηκε επίσημα.
  Ωστόσο, το δάνειο που αναγκάστηκε να παραχωρήσει άτοκα στην κατοχική δύναμη η Τράπεζα της Ελλάδος  έφτανε τα 476 εκατ. μάρκα εκείνη την εποχή, δεν αποπληρώθηκε ποτέ, πέρα από τις πρώτες δόσεις του.
Το ποσό αυτό έχει χαρακτηριστεί  εσφαλμένα "ζημιά" και αυτός είναι ένας λόγος που η Ελλάδα με τη συμφωνία του 1990 δεν μπορεί να το διεκδικήσει. Αν ληφθεί υπόψη ως δάνειο, τότε η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα χωρίς τόκους, ένα ποσό που σε σημερινές τιμές ανέρχεται σε 14 δισ. δολάρια. Με ετήσιο επιτόκιο 3% τα 66 χρόνια που μεσολάβησαν, η συνολική οφειλή φτάνει περίπου  στα 95 δισ. δολάρια" παραδέχεται η Welt.
Η αναγνώριση μίας τέτοιας υποχρέωσης θα συνιστούσε ένα προηγούμενο "που θα μπορούσε να οδηγήσει σε τεράστιες απαιτήσεις", παραδέχεται η εφημερίδα.