ΠΩΣ ΝΑ ΒΑΛΕΤΕ ΕΝΑ ΑΥΓΟ ΣΕ ΕΝΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙ

Spiegel: Η μεγαλύτερη ληστεία τράπεζας στην ελληνική ιστορία

Ακουγόταν σαν ένα μικρό θαύμα:  Στην Ελλάδα οι τέσσερις μεγαλύτερες τράπεζες χρειάζονται λιγότερη κρατική βοήθεια για την ανακεφαλαιοποίησή τους από ό, τι φανταζόμασταν. Αντί έως και 25 δις ευρώ, όπως εκτιμόταν επί του παρόντος το καλοκαίρι, απαιτούνται μόνο  € 5.700.000.000 εκ των δημόσιων πόρων. Αντιθέτως, σχεδόν € 10 δισεκατομμύρια αντλήθηκαν από ιδιώτες επενδυτές.
Αλλά το θαύμα φαίνεται πολύ καλό για να είναι αληθινό. Όπως σχεδόν πάντα στην ελληνική κρίση, υπάρχει ένα μελανό σημείο: Στο τέλος οι Έλληνες φορολογούμενοι υπέστησαν για άλλη μια φορά  μια τεράστια απώλεια. Οι ιδιώτες επενδυτές πήρανε το μεγαλύτερο κομμάτι από τις τραπεζικές μετοχές σε τιμή νοκ ντάουν.
Η ιστορία αυτής της ληστεία  αρχίζει το 2013: Η Ελλάδα αναγκάστηκε να δανειστεί € 25 δισεκατομμύρια και στη συνέχεια θα τοποθετούνταν τα χρήματα στο ταμείο διάσωσης ΕΤΧΣ για τις τέσσερις μεγαλύτερες τράπεζες της. Μόλις άρχισαν να  παραπαίουν, επειδή είχανε υποστεί βαριές απώλειες μετά το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων.Έτσι, η κυβέρνηση παρενέβη ως σωτήρας για τις τράπεζες. Σε αντάλλαγμα, το ταμείο διάσωσης ΕΤΧΣ πήρε την πλειοψηφική μερίδα της Εθνικής Τράπεζας, της   Πειραιώς και της Alpha Bank. Στην Eurobank ήταν ο κύριος μέτοχος.Ωστόσο,  η βοήθεια δεν ήταν αρκετή και οι τράπεζες ανέφεραν και πάλι τρύπες στον ισολογισμό τους. Τον Οκτώβριο του 2015, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) εκτιμούσε ότι το κεφαλαιακό έλλειμμα των τεσσάρων μεγαλύτερων ελληνικών τραπεζών  έφτανε στα 14.4 δις - και  καλούσε  να κλείσει η τρύπα το συντομότερο δυνατό.Στην πραγματικότητα, ήταν σαφές από πού  θα έπρεπε να έρθουν τα χρήματα. Οι Εταίροι επιφυλάχθηκαν ότι θα προσφέρουν 25 δις € για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τον Ιούλιο με την τρίτη δέσμη βοήθειας προς την Ελλάδα. Τώρα, όμως, οι τράπεζες κλήθηκαν να διερευνήσουν όλες τις επιλογές για να προσελκύσουν ιδιώτες επενδυτές, προτού αξιοποιήσουν τα 25 δισ. Ο στόχος ήταν  οι Έλληνες και Ευρωπαίοι φορολογούμενοι να συμβάλουν όσο το δυνατόν λιγότερο για να σώσουν τις τράπεζες.Η κυβέρνηση βιαζόταν, διότι από το 2016 θα έπρεπε να πληρώσουν και οι καταθέτες.Ωστόσο, το όλο εγχείρημα ήταν κάτω από τεράστια πίεση χρόνου: Μέχρι το τέλος της ανακεφαλαιοποίησης θα πρέπει να ολοκληρωθεί, διαφορετικά από το 2016 ισχύει στην ΕΕ ο κανόνας ότι μόνο οι επενδυτές με υπόλοιπα άνω των 100.000 ευρώ στο ταμείο, καλούνται να πληρώσουν, πριν οι τράπεζες αξιοποιήσουν το δημόσιο χρήμα. 

 Έτσι η Ελλάδα έπεσε σε ένα δίλημμα: Αν η κυβέρνηση ήθελε να προστατεύσει τους αποταμιευτές, θα έπρεπε να κάνουν το deal πολύ γρήγορα με  ιδιώτες επενδυτές από όλο τον κόσμο. Και ο ευκολότερος τρόπος ήταν οι χαμηλές τιμές. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούσαν ακόμα και μόνοι τους να ορίσουν την τιμή. Στη λεγόμενη διαδικασία του βιβλίου προσφορών θα μπορούσαν να αναφέρουν πόσες μετοχές θέλουν και την τιμή που θα ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν.Οι  τιμές που προτάθηκαν ήταν καταθλιπτικές. Στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδα, για παράδειγμα, το  ταμείο διάσωσης είχε καταβάλει € 4,29 ανά μονάδα, όταν ανέλαβε τις μετοχές του  το 2013. Στην τρέχουσα αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου,οι νέοι επενδυτές πληρώσαν δύο σεντς. Η εικόνα είναι παρόμοια στην Τράπεζα Πειραιώς: Εκεί, το ΤΧΣ έδωσε  1,70 ευρώ ανά μετοχή  το 2013, για να τις αγοράσουν τώρα για 0,3 σεντς, οι ιδιώτες επενδυτές . Αλλα και η Alpha Bank δεν είναι καλύτερη. Το ταμείο διάσωσης είχε καταβάλει 44 σεντς ανά μετοχή, οι επενδυτές τώρα δώσανε 4 σεντς. Στη Eurobank  ήταν 1,54 Ευρώ για το ΤΧΣ, για τους ιδιώτες επενδυτές τώρα ένα σεντ ανά μετοχή.Για τους νεοφερμένους, ως επί το πλείστον ξένες εταιρείες επενδύσεων δηλαδή, οι τιμές ήταν μια τεράστια ευκαιρία. Για τους παλιούς επενδυτές, η απώλεια αξίας είναι μια καταστροφή που πλήττει ιδιαίτερα τους Έλληνες φορολογούμενους, οι οποίοι ανησυχούν για το ταμείο διάσωσης.Διότι με την είσοδο νέων επενδυτών και την έκδοση των νέων μετοχών  χάσανε οι μετοχές που κατέχονταν από το ταμείο διάσωσης, σημαντικά σε αξία. Στο τέλος, το μερίδιο των τεσσάρων τραπεζών που είχε το ΤΧΣ και ανέρχονταν συνολικά σε 85,5 τοις εκατό, μειώθηκε στο 26,5 τοις εκατό. Στα βιβλία των Μεριδίων του Αμοιβαίου Κεφαλαίου  η αξία έφτασε στα  € 4.600.000.000 - απώλεια αξίας € 20.4 δις  μέσα σε δύο  χρόνια. Ένας  Έλληνας  τραπεζίτης μιλά για "τη μεγαλύτερη ληστεία τράπεζας στην πρόσφατη ιστορία τη Ελλάδας".
Για να φανεί ποια διάσταση  έχει αυτή η απώλεια αξίας, είναι χρήσιμες μερικές συγκρίσεις: Τα 20 δισεκατομμύρια αντιπροσωπεύουν εννέα τοις εκατό της ελληνικής οικονομικής απόδοσης.  Αντιστοιχούν στο δωδεκαπλάσιο αυτών που  η Ελλάδα το 2015 και το 2016, στοχεύει να εξοικονόμησει μέσω περικοπών στις συντάξεις. Επιπλέον, μια τέτοια απώλεια αξίας σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, αποτελεί ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ», λέει ένας τραπεζίτης, ο οποίος εργάζεται σε ένα από τα αρμόδια θεσμικά όργανα.Η κυβέρνηση στην Αθήνα γιορτάζει το δαπανηρό σχέδιο διάσωσης ως μια επιτυχία παρ 'όλα αυτά. Τελικά, οι καταθέσεις των καταθετών προστατεύθηκαν και εξασφαλίστηκε η σταθερότητα των τραπεζών. Και για αυτό απαιτήθηκαν λιγότερα κρατικά χρήματα, από όσο πιστευόταν αρχικά.Οι ίδιες οι τράπεζες αναγνωρίζουν τουλάχιστον ένα μέρος από το δίλημμα της κυβέρνησης. «Θα είχαν την επιλογή να εκμηδενίσουν τους προηγούμενους ιδιοκτήτες ή να καταρρεύσει ολόκληρο το σύστημα, αν οι τράπεζες δεν αντλούσαν ιδιωτικό χρήμα», λέει ένας τραπεζίτης. Ακόμα και σε αυτές τις εξευτελιστικές τιμές, ήταν  δύσκολο να κερδηθούν νέοι επενδυτές. Ωστόσο, είναι γενική  αίσθηση των φορέων της αγοράς, ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε εξαιτίας των  ελιγμών της σε αυτό το δίλημμα: Μέσω της ευθείας αντιπαράθεσης, στην οποία προχώρησε η κυβέρνηση με τους διεθνείς δανειστές, έφερε  τις τράπεζες σε πολύ δυσχερή θέση.Στην πραγματικότητα, το 2015 ήταν μια κακή χρονιά για τις τράπεζες στην Ελλάδα: Φοβούμενοι  πιθανό Grexit και έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη - απέσυραν οι καταθέτες περισσότερα από 43 δισεκατομμύρια ευρώ από τους λογαριασμούς τους και η οικονομία συρρικνώθηκε, αντί να αυξάνεται, και η αναλογία των επισφαλών δανείων αυξήθηκε στο 40 τοις εκατό. Έτσι ,δεν φαίνεται να εκπλήσσει το γεγονός ότι οι ελληνικές τραπεζικές μετοχές έχασαν κατά τους τελευταίους δώδεκα μήνες το 94 τοις εκατό της αξίας τους."Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε προβεί σε μια τέτοια καταστροφική πολιτική, οι τράπεζες και η οικονομία θα ήταν στον δρόμο της σταθερότητας, δεν θα απαιτούνταν νέα κεφάλαια και το ΤΧΣ θα μπορούσε να έχει ακόμη και κέρδος από τις μετοχές του " λέει ένας τραπεζίτης. Από την αντιπολίτευση έρχεται σφοδρή κριτική. Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας (ΝΔ) ζήτησε την άμεση διερεύνηση. Οι "ανεύθυνες πολιτικές" της κυβέρνησης οδήγησαν σε μια αποκρατικοποίηση των τραπεζών, υποστήριξε ο Νίκος Δένδιας.Τελικά, όπως ελπίζουν στην Αθήνα, αυτή πρέπει να είναι η τελευταία εισφορά για τις τράπεζες. Αλλά ακόμη και αυτή η ελπίδα θα μπορούσε να είναι παραπλανητική στο τέλος: Ο οργανισμός αξιολόγησης Standard & Poors  πιστεύει πως τα 14.400.000.000 ευρώ δεν θα είναι αρκετά για να απορροφήσουν τις απώλειες, οι οποίες θα τρέχουν στις τράπεζες τον επόμενο ενάμιση χρόνο.
Εν περιλήψει: οι ελληνικές τράπεζες  προς το παρόν σώθηκαν. Έχουν ληφθεί νέα κεφάλαια, τα οποία σε μεγάλο βαθμό προέρχονται από ιδιώτες επενδυτές. Έτσι, το αναλογικό μερίδιο του κράτους προς τις τράπεζες μειώνεται. Ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση έκανε μια εξαιρετικά κακή συναλλαγή, αφού έχασε περίπου 20 δις ευρώ.

Πηγή:  http://www.spiegel.de/wirtschaft/soziales/griechenland-bankenrettung-kostet-steuerzahler-milliarden-a-1064768.html

Η σημασία των εξαγωγών

Πρέπει η αναπτυξιακή στρατηγική μιας χώρας να δίνει ιδιαίτερη προσοχή στις εξαγωγές; Αφού,ούτως ή άλλως οι εξαγωγές δεν έχουν καμία σχέση με την ικανοποίηση  βασικών αναγκών του λαού της, όπως είναι η εκπαίδευση, η υγειονομική περίθαλψη, η στέγαση, η ενέργεια, το νερό, οι τηλεπικοινωνίες, η ασφάλεια, το κράτος δικαίου, και η αναψυχή. Γιατί λοιπόν να δώσουνε προτεραιότητα στην ικανοποίηση των αναγκών μακρινών ξένων καταναλωτών;
Αυτό αποτελεί με λίγα λόγια, το νόημα αυτών που αναρωτιούνται. πολλοί αντίπαλοι του ελεύθερου εμπορίου και της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας - αλλά και πολλοί δεξιοί που υποστηρίζουν ότι όλες οι βιομηχανίες πρέπει να τυγχάνουν ίσης μεταχείρισης. Δεν υπάρχουν όμως σωστές απαντήσεις σε λάθος ερωτήσεις. Αυτές ακριβώς οι κυβερνήσεις που νοιάζονται για τους δικούς τους ανθρώπους, είναι που θα πρέπει να επικεντρωθούν στις εξαγωγές.
Για να το καταλάβετε αυτό, σκεφτείτε για ποιό λόγο υπάρχει η  οικονομία της αγοράς. Κάποιοι, συμπεριλαμβανομένου του  Πάπας Φραγκίσκος, θα έλεγαν ότι πρόκειται για απληστία - ένα σύστημα στο οποίο όλοι νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους.
Αλλά η οικονομία της αγοράς θα πρέπει να θεωρηθεί ως ένα σύστημα στο οποίο καλούμαστε να κερδίσουμε τη θέση  μας κάνοντας πράγματα για άλλους ανθρώπους. πόσο κερδίζετε εξαρτάται από το πώς άλλοι εκτιμούν αυτό που κάνουμε γι 'αυτούς. Η οικονομία της αγοράς  μας αναγκάζει να ανησυχούμε για τις ανάγκες των άλλων, γιατί είναι η ανάγκη τους, που αποτελεί την πηγή βιοπορισμού μας. Κατά μία έννοια, η οικονομία της αγοράς είναι ένα σύστημα ανταλλαγής δώρων, που απλώς παρακολουθεί την αξία των δώρων που δίνουμε ο ένας τον άλλον.
Ως αποτέλεσμα, η οικονομία της αγοράς ενθαρρύνει την εξειδίκευση: Γινόμαστε πολύ καλοί σε ένα περιορισμένο σύνολο δεξιοτήτων ή προϊόντων και τα ανταλλάσσουμε με  εκατομμύρια άλλα πράγματα που δεν έχουμειδέα πώς να τα παράγουμε. Ως εκ τούτου, καταλήγουμε στο να  κάνουμε εξαιρετικά μερικά πράγματα και να αγοράζουμε όλα τα υπόλοιπα από τους άλλους.
Η παρατήρηση αυτή ισχύει τόσο για μεμονωμένα άτομο, όπως και για τόπους,γειτονιές, πόλεις, πολιτείες ή επαρχίες, ή χώρες. Κάθε πόλη έχει παντοπωλεία,  ινστιτούτα ομορφιάς, βενζινάδικα και κινηματογραφικές αίθουσες που εξυπηρετούν την τοπική κοινότητα. Οι οικονομολόγοι ονομάζουν αυτές τις δραστηριότητες "μη εμπορεύσιμες" , γιατί δεν γίνονται με απομακρυσμένους πελάτες.
Αλλά οι άνθρωποι της πόλης θέλουν, επίσης, να έχουν πρόσβαση σε αγαθά που κανείς δεν ξέρει στη συγκεκριμένη πόλη πώς γίνονται. Για παράδειγμα, οι περισσότερες πόλεις δεν παράγουν τρόφιμα, αυτοκίνητα, βενζίνη, φάρμακα, τηλεοράσεις, ή ταινίες. Γι 'αυτό πρέπει να "εισαγάγουν" τα εμπορεύματα αυτά από αλλού. Για να πληρώσουν για ό, τι θέλουν και βρίσκεται εκτός πόλης θα πρέπει να πουλήσουν κάποια αγαθά που ξέρουν οι ίδιοι πώς να παράγουν, αλλά όχι οι άλλοι.
Φυσικά, οι "εκτός πόλης"  έχουν τη δυνατότητα να αγοράζουν και από κάπου αλλού. Αυτός είναι ο λόγος που τα αγαθά και οι υπηρεσίες που ένα μέρος μπορεί να πουλήσει σε μη-κατοίκους του, έχει δυσανάλογες επιπτώσεις στην ποιότητα της ζωής του τόπου - ακόμα και στη βιωσιμότητά του. Μια πόλη μεταλλωρύχων γίνεται  πόλη-φάντασμα, όταν το ορυχείο κλείνει, διότι το μπακάλικο, το φαρμακείο, και ο κινηματογράφος δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να αγοράσουν τα "εισαγόμενα" τρόφιμα, φάρμακα, και τις ταινίες που χρειάζονται.
Σε αντίθεση με τις μη εμπορεύσιμες δραστηριότητες, η εξαγωγική δραστηριότητα ενός τόπου πρέπει να είναι αρκετά καλή για να πείσει τους πελάτες εκτός πόλης - που έχουν άφθονες άλλες επιλογές - για να αγοράσουν. Αυτό σημαίνει ότι οι εξαγωγές θα πρέπει να έχουν μια ελκυστική σχέση ποιότητας / κόστους.
Ένας τρόπος για να αυξηθεί το ποσοστό αυτό είναι η βελτίωση της ποιότητας και της παραγωγικότητας. Ένας άλλος είναι να μειωθούν οι μισθοί. Όσο μεγαλύτερη είναι η παραγωγικότητα και η ποιότητα των εξαγωγικών δραστηριοτήτων, τόσο μεγαλύτεροι οι μισθοί που μπορούν να δοθούν και εξακολουθούν να παραμένουν ανταγωνιστικές. Αν η απασχόληση στον κλάδο των εξαγωγών είναι σημαντική, όπως συμβαίνει στα περισσότερα μέρη που δεν στηρίζονται σε έσοδα από το πετρέλαιο, οι μισθοί που ο τομέας των εξαγωγών μπορεί να αντέξει οικονομικά θα επηρεάσουν τους μισθούς σε όλους τους τομείς στην πόλη. Όλοι έχουν συμφέρον για τη βελτίωση του εξαγωγικού τομέα τους.
Επειδή η εξαγωγική δραστηριότητα υπόκειται σε μεγαλύτερο ανταγωνισμό, τείνει να υποβάλεται σε ταχύτερες τεχνολογικές και παραγωγικές βελτιώσεις σε σχέση με άλλους τομείς της οικονομίας. Είναι συνεχώς υπό απειλή από την καινοτομία και την είσοδο νέων ανταγωνιστών που θα μπορούσαν να διαταράξουν τις συναλλαγές τους. Σκεφτείτε τις καταστροφικές συνέπειες του iPhone για την κυρίαρχη κάποτε φινλανδική Nokia, ή το αποτέλεσμα της επανάστασης του σχιστολιθικού πετρελαίου στον ΟΠΕΚ.
Επιτυχημένα μέρη ζούνε  από λίγες τεχνολογικά απλές βιομηχανίες που είναι αρκετά ανταγωνιστικές ώστε να εξάγουν τα προϊόντα τους σε ένα μεγαλύτερο αριθμό βιομηχανιών που είναι όλο και πιο σύνθετες. Για παράδειγμα, το 1963, το 97% του καλαθιού των εξαγωγών της Ταϊλάνδης αποτελούνταν από γεωργικά και ορυκτά προϊόντα, όπως το ρύζι, το καουτσούκ, ο κασσίτερος και η γιούτα. Μέχρι το 2013, αντιπροσώπευαν λιγότερο από το 20% του συνόλου, ενώ τα μηχανήματα και τα χημικά προϊόντα αντιπροσώπευαν το 56%.
Μια παρόμοια μετατροπή μπορεί να δει κανείς σε κάθε επιτυχημένη, αναπτυσσόμενη χώρα εκτός ΟΠΕΚ. Η επιτυχία ενός τόπου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητα του λαού της να επιτύχει αυτόν τον μετασχηματισμό, όπως αποδεικνύεται και από μέρη όπως η Σιγκαπούρη, η Τουρκία και το Ισραήλ.
Λοιπόν, τι πρέπει να κάνουν οι χώρες, επαρχίες, πόλεις κλπ; Οι σκεπτικιστές μπορεί να πουν ότι θα πρέπει να επικεντρώνεται μόνο στη διευθέτηση, όσων χρειάζονται οι κάτοικοι τους, όπως η εκπαίδευση ή  ηυποδομή, ή η βελτίωση του κάθε επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Οι  Εξαγωγές θα φροντίσουν τον εαυτό τους.
Αλλά η ζωή είναι πιο περίπλοκη. Οι ανάγκες των εξαγωγικών δραστηριοτήτων είναι συχνά πολύ διαφορετικές. Οι ειδικοί κανόνες, οι υποδομές, οι δεξιότητες και η τεχνολογική υπεροχή που απαιτούν οι εξαγωγικές δραστηριότητες  τείνουν να είναι διαφορετικές από εκείνες που απαιτούνται για τις μη εμπορεύσιμες δραστηριότητες που αποτελούν συνήθως το μεγαλύτερο μέρος της απασχόλησης ενός τόπου. Ενώ, οι διαφοροποιήσεις σε νέους τομείς είναι πάντα μια πρόκληση, είναι παράλληλα ιδιαίτερα δύσκολο για τις εμπορεύσιμα δραστηριότητες, να έχουν να αντιμετωπίσουν τον ξένο ανταγωνισμό από την αρχή. Αντίθετα, οι πρωτοπόροι στις μη εμπορεύσιμες δραστηριότητες αρχίζουν με μια δεσμευμένη αγορά. Επιπλέον, οι εξαγωγείς χρειάζονται ιδιαίτερα ισχυρές συνδέσεις με την τεχνογνωσία που βρίσκεται σε άλλα σημεία του πλανήτη, έτσι ώστε να είναι πιο ευπροσάρμοστοι σε ξένες επενδύσεις, στο ενδεχόμενο μετεγκατάσταςης και σε διεθνείς επαγγελματικούς δεσμούς.
Για να επιβιώσουν και να ευημερήσουν, οι κοινωνίες πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στις δραστηριότητες εκείνες που παράγουν αγαθά και υπηρεσίες που μπορούν να πωλούν σε άλλα μέρη. Πράγματι, η ανάγκη για ανάληψη δράσης σε νέες ευκαιρίες εξαγωγών και η άρση των εμποδίων προς την επιτυχία είναι ίσως το κεντρικό δίδαγμα από την Ανατολική Ασία και το ιρλανδικό θαύμα ανάπτυξης.
Οι μη εμπορεύσιμες δραστηριότητες είναι παρόμοιες με τα εγχώρια αθλητικά πρωταθλήματα. Όσοι ασχολούνται με εμπορεύσιμες δραστηριότητες είναι η εθνική ομάδα: όλοι θα πρέπει να τους στηρίζουμε  και να οργανωθούμε ώστε να βεβαιωθούμε ότι θα τα καταφέρουν.
Πηγή:  https://www.project-syndicate.org/commentary/encouraging-exports-promotes-development-by-ricardo-hausmann-2015-11#1lFVRIGY51PpWvKh.99

Η Ελλάδα γυρίζει ξανά τη πλάτη στην δημιουργικότητα

Την απογοήτευση του εξέφρασε μέσω του προσωπικού του προφίλ στο facebook ένας από τους συνδημιουργούς μιας χρήσιμης εφαρμογής. Ο εικοσάχρονος φοιτητής και οι συνεργάτες του δεν βρήκαν την αναμενόμενη υποστήριξη στο εγχείρημα τους, παρότι η απήχηση στο κοινό υπήρξε μεγάλη. Ακολουθεί η ανάρτηση του που περιγράφει με πικρία τις δυσκολίες που συνάντησαν:

«Θες να σου πω γιατί δε θα αλλάξει τίποτα στην Ελλάδα;
Γιατί κανένας δε θέλει να αλλάξει.
Φτιάξαμε μια εφαρμογή στον ελεύθερο μας χρόνο χωρίς καμία χρηματοδότηση για τους φοιτητές σε όλη την Ελλάδα.π
Καλώς ή κακώς, προφανώς, η εφαρμογή στηρίζεται στις πληροφορίες των ιδρυμάτων και φυσικά πρέπει να ενημερώνεται άμεσα.
Οι χρήστες έχουν ξεπεράσει τους 15.000 και οι ενεργοί χρήστες είναι το 43%.
Θες να ακούσεις τώρα το παράδοξο;
Εδώ και 3 μήνες παρακαλάμε τις σχολές να το υιοθετήσουν χωρίς καμία χρέωση.
Θες να ακούσεις το ακόμα πιο παράδοξο;
Επειδή ξέρουμε πως το να τους παραδώσουμε ένα dashboard θα ήταν πολύπλοκο γι’αυτούς, τους ζητάμε ένα email κάθε φορά που ενημερώνεται κάποια πληροφορία.
Και απ’ότι φαίνεται ούτε αυτό είναι τόσο απλό.
Μάλιστα, ακούσαμε και την έκφραση από πρύτανη “που θα βρω άτομο να κάνει αυτήν την δουλειά;”
Όλοι οι υπόλοιποι δεν μας είπαν τίποτα και μας κάνουν πάσα ο ένας στον άλλον κάθε φορά που παίρνουμε τηλέφωνο ή μας λένε να πάρουμε πάλι τον επόμενο μήνα.
Δεν αγχώνομαι, είμαι σίγουρος πως σε 5-10 χρόνια θα βγάλουν επίσημη εφαρμογή για τα πανεπιστήμια που θα έχει κοστίσει 10.000€ σε κάθε σχολή.
Και ξέρεις γιατί δεν αγχώνομαι; Γιατί εγώ -και ο κάθε εγώ- παίρνω τα μπογαλάκια μου και πάω σ’άλλη χώρα να είμαι δημιουργικός.
Αν δε θέλετε να αλλάξετε εσείς μία, εγώ δε θέλω δέκα.
Υ.Γ. Αντίστοιχη εφαρμογή στην Ολλανδία χρεώνει τα πανεπιστήμια για κάθε φοιτητή που χρησιμοποιεί την εφαρμογή.
Υ.Γ. (2) Εξαιρείται προς το παρόν μόνο ο πρύτανης από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας που μας απάντησε αμέσως και συνεργάστηκε μαζί μας μέσα σε λίγες μέρες από την επικοινωνία μας.»

Ο Νίκος Φίλης και η γενοκτονία του μικρασιατικού Ελληνισμού

Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ἄρθρα του τὸ 2014 ὁ νῦν Ὑπουργὸς (πρώην Ἐθνικῆς) Παιδείας καὶ (ἔτι) Θρησκευμάτων Νίκος Φίλης δηλώνει τὴ διαφωνία του μὲ τὴν πρόταση κάποιων βουλευτῶν γιὰ ποινικοποίηση τῆς ἀντίθεσης στὴν ἄποψη ὅτι συνέβη Γενοκτονία τῶν χριστιανικῶν Μικρασιατῶν (Ἑλλήνων, Ἀρμενίων κ.ἄ.). Τὰ ἐπιχειρήματα ποὺ παραθέτει εἶναι τὰ ἑξῆς:

1. Ἡ ἀναγνώριση ἀπὸ τὴν κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ τῆς Γενοκτονίας ἦταν μὴ ἐπιστημονική, ὀφειλόταν σὲ ἐσωτερικὲς κομματικὲς πιέσεις (λόμπυ Ποντίων ἐντὸς τοῦ παπανδρεϊκοῦ ΠΑΣΟΚ) καὶ σὲ διάχυτες ἐθνικιστικὲς φαντασιώσεις περὶ περικύκλωσης τῆς Τουρκίας.

2. Τὸ ὅτι δὲν πίστευε τὸ ἑλληνικὸ κράτος ὅτι διαπράχτηκε Γενοκτονία τῶν μικρασιατῶν Ἑλλήνων ἀλλὰ τὴν ἀναγνώρισε γιὰ κομματικοὺς λόγους ἀποδεικνύεται κατὰ τὸν Ν. Φίλη ἐπίσης ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ κράτος δὲν πρόβαλλε ποτὲ στοὺς διεθνεῖς ὀργανισμοὺς τέτοιο θέμα σὲ ἀντίθεση πρὸς τοὺς Ἀρμένιους ποὺ ἐπίμονα ζητοῦσαν τὴν διεθνὴ ἀναγνώριση τῆς δικῆς τους γενοκτονίας ἀπὸ τὴν Τουρκία. Ἀντίθετα, οἱ μεταγενέστερες ἑλληνικὲς κυβερνήσεις ὑποβάθμισαν τὸ θέμα, μετὰ μάλιστα καὶ τὴν ἀντίδραση τῆς Τουρκίας.

3. Ὑπῆρξε ἐθνοκάθαρση, αἱματηρὴ ἐκδίωξη, ὠμότητες, ἀλλὰ ὄχι γενοκτονία.

4. Ὁ ὅρος γενοκτονία ἐμφανίστηκε μετὰ τὸ 1945 (ἄρα ἕπεται τοῦ διαστήματος 1914-1922).

5. Ὁ ἴδιος ὅρος παραπέμπει σὲ «βιομηχανικὰ σχεδιασμένη κρατικὴ ἐπιδίωξη ἐξαφάνισης ἑνὸς ὁλόκληρου ἔθνους», «ὅπου κι ἂν κατοικεῖ αὐτό». Ἄρα –ἐννοεῖ ὁ ἀρθρογράφος–, ἀφοῦ δὲν ἐξοντώθηκαν ὅλοι οἱ Μικρασιάτες, δὲν ὑφίσταται γενοκτονία.

6. Στὸν ἴδιο ὅρο -τὴ γενοκτονία- «δεν εμπλέκονται εδαφικές διεκδικήσεις». Ἄρα, συμπεραίνει ὁ ἀρθρογράφος, ἀφοῦ τὸ ἑλληνικὸ κράτος διεκδίκησε τὴν Ἰωνία, δὲν τίθεται θέμα γενοκτονίας.

7. Ἐπὶ μισὸ αἰώνα μετὰ τὸ Ὁλοκαύτωμα τῶν Ἑβραίων κανεὶς δὲν χαρακτήρισε γενοκτονία ἄλλες, μεταγενέστερες σφαγές. Μετά, ἄρχισε νὰ χρησιμοποιεῖται χρησιμοθηρικὰ ὁ ὅρος, ἡ σημασία τοῦ ὁποίου διευρύνθηκε, ἀλλὰ σὲ κάθε περίπτωση ὑπῆρχε κοινὴ καὶ διεθνὴς ἀποδοχὴ τῆς χρήσης του προκειμένου νὰ γίνεται λόγος γιὰ «γενοκτονία».

8. Ποτὲ μέχρι τώρα στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία δὲν διδασκόμασταν γιὰ Γενοκτονία ἀλλὰ γιὰ Καταστροφή. Ἡ ἀλλαγὴ αὐτὴ συνεπάγεται τὴν ἐπιδίωξη γιὰ μεροληπτικὴ ἱστορία καὶ «απόπειρα μετάλλαξης της ιστορικής εμπειρίας και των γεγονότων».

9. Ὅπως καὶ παλιά, ἔτσι καὶ ἡ πρόσφατη ἀναφορὰ στὴν μικρασιατικὴ γενοκτονία εἶναι πολιτικάντικη.

Ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα εἶναι συζητήσιμα, ἂν ὄχι σαθρά.
1. & 9. Ἀκόμη κι ἂν ὀφείλεται σὲ μικροπολιτικὲς σκοπιμότητες ἡ ἀναγνώριση τῆς γενοκτονίας, δὲν σημαίνει ὅτι ὀφείλεται μόνο σὲ αὐτές. Ὑπάρχει καὶ ἡ περίπτωση στὴν ὁποία μιὰ ὁμάδα τοῦ πληθυσμοῦ (Μικρασιάτες καὶ Πόντιοι), τῆς ὁποίας ἡ ἄποψη καὶ ἡ ἐμπειρία γιὰ τὰ γεγονότα τοῦ 1914-1922 δὲν εἶχε ὣς τότε ἐνσωματωθεῖ στὴν ἰδεολογία τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους, ὄντως νὰ ἀκολούθησε ἐσωκομματικὲς τακτικὲς πίεσης ἀλλὰ μὲ σκοπὸ νὰ πετύχει ἕναν δίκαιο στόχο, νὰ τὴν εἰσακούσει ἐπιτέλους τὸ ἔθνος καὶ νὰ ἐνσωματώσει τὴν ἐμπειρία της στὴν κοινὴ νεοελληνικὴ ἀντίληψη. Αὐτό, τὰ μέσα, δὲν ἀποδεικνύει τὴν ἀνυπαρξία γενοκτονίας.

2. Τὸ ὅτι τὸ ἑλληνικὸ κράτος μετὰ τὴν ἀναγνώριση δὲν ἔκανε τίποτε γιὰ νὰ προωθήσει στὴ διεθνὴ κοινότητα τὴν ἄποψη πὼς συνέβη γενοκτονία δὲν ἀποδεικνύει οὔτε τὴν ἀνυπαρξία γενοκτονίας οὔτε ὅτι δὲν τὴν πίστευε τὸ ἴδιο. Μὲ δεδομένο τὴν ἀδυναμία κι ἐξάρτηση τῆς Ἑλλάδας, τὴν τυφλὴ προσκόλληση τῶν πολιτικῶν της στὶς συμμαχίες ἀκόμη καὶ στὶς περιπτώσεις ὅπου προτεραιότητα πρέπει νὰ ἔχει τὸ ἐθνικὸ συμφέρον κι ὄχι τὸ συμμαχικό, καί, τέλος, τὴν ἄρνηση νὰ διανοηθοῦν μιὰ πιὸ ἀνεξάρτητη ἐξωτερικὴ πολιτική, ἦταν ἀναπόφευκτο νὰ μὴν προωθήσουν τὴν ὑπόθεση τῆς διεθνοῦς ἀναγνώρισης τῆς Γενοκτονίας –ἀκόμη κι ἂν πίστευαν ὅτι συνέβη γενοκτονία– καὶ νὰ λουφάξουν μὲ τὶς πρῶτες τουρκικὲς ἀντιδράσεις. Μὲ ἄλλα λόγια, τὸ ὅτι οἱ Ἀρμένιοι πολιτικοὶ σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Ἕλληνες, στάθηκαν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων καὶ τῶν ἀπαιτήσεων τοῦ λαοῦ τους δὲν ὀφείλεται ὑποχρεωτικὰ στὸ ὅτι μόνο οἱ Ἀρμένιοι κι ὄχι κι οἱ Μικρασιάτες ὑπέστησαν Γενοκτονία. Μπορεῖ νὰ ὀφείλεται στὸ ὅτι δὲν εἶχαν νὰ χάσουν τίποτε, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἕλληνες πολιτικούς, οἱ ὁποῖοι μπορεῖ καὶ νὰ ἀντιμετωπίζονται μὲ ἐχθρικὸ τρόπο ἀπὸ τὶς ἐπικυρίαρχες δυνάμεις, νὰ πέφτουν σὲ δυσμένεια καὶ τελικὰ νὰ παύονται ἀπὸ αὐτές. Ἄλλωστε, θὰ ἦταν ἄκομψο (ἢ μεταμοντέρνο) νὰ ὑποστηρίζεται ὅτι δὲν ὑπῆρξε ἀρμενικὴ γενοκτονία προτοῦ τὴν ἀναγνωρίσει μέρος τῆς διεθνοῦς κοινότητας. Καὶ θὰ ἦταν ἀκόμη πιὸ ἀστεῖο νὰ γίνεται ἄρνηση τῆς γενοκτονίας ἐνῶ τοῦρκοι ἱστορικοὶ ἔχουν κάνει λόγο γιὰ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων.

3. Ἡ ἀντιπαραβολὴ ἐθνοκάθαρσης καὶ γενοκτονίας εἶναι λανθασμένη. Τόσο γιατὶ στὴν προνεωτερικὴ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία δὲν ὑπῆρχαν… φοῦρνοι καὶ βιομηχανικὲς ὑποδομὲς οὔτε μποροῦσε νὰ γίνει τεχνικὸς-ὀρθολογικὸς σχεδιασμὸς ἐξόντωσης, ὅσο καὶ γιατὶ στὴ γενοκτονία μπορεῖ νὰ συμπεριληφθεῖ ἡ ἐθνοκάθαρση ἀλλὰ καὶ γιατὶ οἱ Ὀθωμανοὶ δὲν εἶχαν πρόβλημα μὲ τὸν συνδυασμὸ τῶν δυὸ ἐπιδιώξεων. Ἡ διαδικασία τῶν ἐκτοπισμῶν καὶ τῶν ἐσκεμμένων κακουχιῶν, τὸ ἤξεραν ἢ τὸ φαντάζονταν οἱ Ὀθωμανοί, καὶ τὸ σχεδίασαν (π.χ. παραμονὴ στὴν ὕπαιθρο ὑπὸ χαμηλὲς θερμοκρασίες ἔπειτα ἀπὸ ὑποχρεωτικὴ λήψη λουτροῦ, μὴ σταμάτημα τῆς πορείας γιὰ περίθαλψη τῶν γυναικῶν ποὺ γεννοῦσαν κ.ἄ.), θὰ ὁδηγοῦσε τόσο στὴν ἐξόντωση σημαντικοῦ τμήματος τῶν ἐκτοπιζόμενων (γυναικόπαιδα, ἄρρωστοι), ὅσο καὶ στὴν ὁριστικὴ ἀπομάκρυνση τῶν ὑπολοίπων, ποὺ θὰ ἐπιβίωναν, ἀπὸ τὴν πατρίδα τους. Εἶναι στὴν καλύτερη περίπτωση ἀτυχὲς νὰ ὑποστηρίζεται ὅτι οἱ Ὀθωμανοὶ δὲν σκέφτηκαν τὴν ὑπόθεση τῆς ἐξόντωσης τῶν Μικρασιατῶν διὰ τοῦ παρατεταμένου καὶ μὲ προσχεδιασμένες κακουχίες ἐκτοπισμοῦ. Ἐθνοκάθαρση καὶ γενοκτονία δὲν ἀλληλοαποκλείονται.

4., 5. & 6. Τὸ ὅτι ὁ ὅρος γενοκτονία πρωτοεμφανίστηκε μετὰ τὸ 1922 δὲν σημαίνει κάτι. Γενοκτονίες καὶ ἀπόπειρες ἐξόντωσης μὲ κάθε τρόπο τῶν ἐχθρικῶν πληθυσμῶν παρατηροῦνται σὲ κάθε ἐποχή, μόνο τὰ μέσα ἀλλάζουν. Ἡ ἄποψη τοῦ Ν. Φίλη ὅτι γενοκτονία ὑφίσταται μόνο ἂν ἐπιχειρηθεῖ ἡ ἐξόντωση ὅλου τοῦ πληθυσμοῦ δείχνει (στὴν καλύτερη περίπτωση) τὴν ἄγνοιά του καὶ τὸ ὅτι μιλᾶ γιὰ γενοκτονία χωρὶς νὰ ἔχει κἂν διαβάσει τὸν ὁρισμὸ τῆς γενοκτονίας ἀπὸ τὸν ΟΗΕ (http://www.hrweb.org/legal/genocide.html ἄρθρο 2ο). Στὸν ὁρισμὸ ρητὰ χαρακτηρίζεται γενοκτονία ὄχι ἁπλῶς κάθε πράξη μὲ σκοπὸ τὴν ἐξόντωση ὅλης τῆς (ἐθνοτικῆς κ.ἄ.) ὁμάδας ἀλλά, ἐπίσης, καὶ τμήματός της. Δὲν χρειάζεται νὰ ὑπάρχουν πράξεις μὲ σκοπὸ τὴν ἐξόντωση ὅλων τῶν Μικρασιατῶν, Ἀρμενίων κ.λπ.: Τὸ ὅτι δὲν ἐξοντώθηκαν ὅλοι οἱ Μικρασιάτες δὲν ἀποδεικνύει ὅτι δὲν εἶναι ἐπιστημονικὰ ἔγκυρη ἡ ἀναγνώριση τῆς γενοκτονίας τους. Οὔτε ἡ Σύμβαση γιὰ τὴν Πρόληψη καὶ Τιμωρία τοῦ Ἐγκλήματος τῆς Γενοκτονίας θέτει ὡς προϋπόθεση γιὰ ἀναγνώριση μιᾶς γενοκτονίας τὸ ἂν αὐτὴ ἔγινε στὰ πλαίσια ἐδαφικῶν διεκδικήσεων ἢ ὄχι.

7. Ὅτι μετὰ τὸ 1945 καὶ γιὰ πολὺ καιρὸ δὲν χρησιμοποιήθηκε γιὰ ἄλλες περιπτώσεις ὁ ὅρος γενοκτονία δὲν ἀποδεικνύει ὅτι στὴν Μικρὰ Ἀσία δὲν πραγματοποιήθηκε γενοκτονία ἐκ μέρους τῶν Τούρκων ἀλλὰ ἁπλῶς ὅτι μετὰ τὸν Β’ Π.Π. ἀκολούθησε μιὰ μακρὰ σχετικὰ εἰρηνικὴ περίοδος οἱ φρικαλεότητες τῆς ὁποίας ἦταν λιγότερες σὲ σύγκριση μὲ τὶς φρικαλεότητες τοῦ Β’ Παγκοσμίου. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν λέει ἂν ἦταν ἢ ὄχι γενοκτονία ὅσα συνέβησαν κατὰ τὴ δεκαετία τοῦ 1910 καὶ πρὶν τὴν σχετικὰ μεγάλη μεταπολεμικὴ εἰρηνικὴ περίοδο. Οὔτε ἡ πιθανὴ χρησιμοθηρικὴ ἢ διευρυμένη χρήση του στὴν α, β, γ περίπτωση ἀποδεικνύει ὅτι ἡ δ περίπτωση, στὴ Μικρὰ Ἀσία, εἶναι παρόμοια καὶ ὅτι καὶ σὲ αὐτὴν δὲν εἶναι κατάλληλος ὁ ὅρος γενοκτονία. Ἄλλωστε, ἐὰν ἡ διεύρυνση τοῦ ὅρου ἔχει γίνει ἀποδεκτή, τότε ἀκόμη καὶ μὲ βάση τὰ νομικίστικα καὶ σχολαστικὰ κριτήρια τῶν ἀρνητῶν τῆς γενοκτονίας τῶν Μικρασιατῶν οἱ ἀρνητὲς πρέπει πλέον νὰ μὴν τὴν ἀρνοῦνται.

8. Τὸ ὅτι ποτὲ δὲν διδασκόμασταν ὣς τὰ 1990 τὴν Γενοκτονία ἀλλὰ μόνο τὴν Καταστροφὴ δὲν ἀποδεικνύει τὴν ἐγκυρότητα τῆς παλιᾶς ἢ τῆς νέας ἑρμηνείας. Τὴν ἀλλαγὴ αὐτὴ στὴν ἑρμηνεία μποροῦμε νὰ τὴν δοῦμε κι ἔτσι: Ὣς τὰ 1990 τὸ δόγμα τῆς ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας ἐπέβαλε τὸν ἐξαναγκασμὸ σὲ σιωπὴ τῆς ἱστορικῆς ἐμπειρίας τοῦ ἑνὸς τρίτου τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ. Τὸ δόγμα αὐτὸ ἀσπάζονταν τόσο ἡ νατοϊκὴ-φιλότουρκη Δεξιὰ ὅσο καὶ ἡ κάθε ἀπόχρωσης Ἀριστερὰ ἡ ὁποία ἀντιμετώπιζε τοὺς σφαγεῖς ὡς ἀντιιμπεριαλιστές. Μεσοπολεμικά, ὑπῆρχε ἡ ἀνάμνηση τῆς Ἥττας ἡ ὁποία χρησιμοποιεῖτο τρομοκρατικὰ πρὸς ὅσους δὲν ἀποδέχονταν τὴ σιωπή (μαζὶ μὲ τὰ ἄμεσα προβλήματα ἐπιβίωσης), ἐνῶ μεταπολεμικὰ ὑπῆρχε ἐξάρτηση τῆς χώρας ἀπὸ τὴ Δύση. Κάποια στιγμή, στὴ δεκαετία τοῦ 1990, καὶ λόγω τῶν γεγονότων τοῦ 1989-1991 παρουσιάστηκε πρόβλημα μὲ τὴ δυνατότητα τῆς Ἀριστερᾶς νὰ ἐπιβάλλει στὴν ἑλληνικὴ κοινὴ γνώμη τὶς μειοψηφικὲς μεσοπολεμικὲς καὶ σοβιετόδουλες ἀφήγησεις της γιὰ τὰ γεγονότα τοῦ 1922 ἐνῶ παράλληλα ἡ Δεξιὰ ἔβλεπε τὴν ἐχθρότητα τῶν ἐπεμβάσεων τῶν δυτικῶν Συμμάχων της στὰ Βαλκάνια. Ἔτσι, δημιουργήθηκε μιὰ ρωγμή στὴν ἑρμηνεία τοῦ 1922, τὴν ὁποία ἔκτοτε ἀνέλαβαν νὰ κλείσουν πολλοί.

Ὅσον ἀφορᾶ, τώρα, τὸ θέμα τῆς ἀπαγόρευσης τῆς ἄρνησης τῆς γενοκτονίας, πρέπει κανεὶς νὰ ἐφαρμόζει ἴδια ἀντιμετώπιση σὲ κάθε περίπτωση καὶ νὰ μὴν παριστάνει στὴν μία περίπτωση τὸν δημοκράτη ἐνῶ στὴν ἄλλη τὸν φιλελεύθερο πλουραλιστή. Εἴτε πρέπει νὰ γίνει δεκτὸ ὅτι ὁρισμένα πράγματα εἶναι ἀδιαπραγμάτευτα γιὰ μιὰ κοινωνία καὶ γιὰ ὅσους ἔχουν θέση σὲ αὐτήν, εἴτε πρέπει κανεὶς νὰ εἶναι μέχρι τελικῆς πτώσεως φιλελεύθερος καὶ μεταμοντέρνος. Καὶ τὰ δυὸ εἶναι συζητήσιμα, φυσικά, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ εἶναι ἀπαράδεκτο εἶναι ἡ ἐπιλεκτικὴ ἀποδοχὴ τῶν δυὸ αὐτῶν ἀντιλήψεων. Ἂν γιὰ ἄλλες γενοκτονίες πρέπει νὰ ὑφίσταται δίωξη σὲ περίπτωση ἄρνησής τους, τότε τὸ ἴδιο πρέπει νὰ γίνεται καὶ γιὰ τὴν μικρασιατική. Ἂν δὲν πρέπει νὰ διώκεται ἡ ἄρνηση γιὰ μία γενοκτονία, δὲν πρέπει νὰ διώκεται γιὰ καμμία ἄλλη. Μισόλογα προκειμένου νὰ ροκανίζεται ἡ ἑλληνικὴ ἐθνικὴ ταυτότητα καὶ νὰ συνεχίζεται ἡ γενοκτονία Ἀρμενίων, Ἑβραίων ἢ Ἑλλήνων στὸ ἐπίπεδο τῆς συλλογικῆς μνήμης τους δὲν ἔχουν νόημα.

Πηγή

Η απάντηση 180 επιστημόνων πρός τον Τσίπρα για τις Σκουριές

Με ανακοίνωσή του που υπογράφεται από 180 επιστήμονες το σωματείο Επιστημονικού Προσωπικού Μεταλλείων Κασσάνδρας απαντά λέξη προς λέξη σε  ό,τι είπε ο  Αλέξης Τσίπρας στην Θεσσαλονίκη για τα Μεταλλεία χρυσού στην Χαλκιδική.

Ακολουθεί η απάντηση του σωματείου απέναντι σε ό, τι ισχυρίστηκε ο κ. Τσίπρας, όπως δημοσιεύτηκε στον Ελεύθερο Τύπο:

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε: «Η κυβέρνηση πήρε απόφαση αναστολής στο 40% διότι η εταιρεία εδώ και τρία χρόνια, είχε την συμβατική υποχρέωση να κάνει επιτόπου δοκιμή για να αποδείξει ότι δεν επιβαρύνει το περιβάλλον και δεν το έκανε».

Οι επιστήμονες απαντούν: «Πρέπει να γίνει από όλους κατανοητό ότι το έργο είναι ένα και ενιαίο και οι δραστηριότητες μεταξύ τους είναι αλληλένδετες. Καμία δραστηριότητα, ακόμα και η αποκατάσταση των παλιών επιβαρυμένων περιοχών δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς την άδεια λειτουργίας των χώρων απόθεσης μεταλλευτικών καταλοίπων, την οποία άδεια η κυβέρνηση με την απόφασή της ανέστειλε».

Τσίπρας: «Δίνουμε σημασία στην ανάπτυξη. Αλλά στην ανάπτυξη με κανόνες. Με σεβασμό στο περιβάλλον. Στο εργασιακό δίκαιο».

Επιστήμονες: «Εμείς οι επιστήμονες των Μεταλλείων Κασσάνδρας δίνουμε ακόμα πιο μεγάλη σημασία στα παραπάνω, γιατί ζούμε και εργαζόμαστε στην εν λόγω περιοχή και είμαστε εμείς πρώτοι οι εγγυητές τους, κάτι που το δείχνουμε καθημερινά με το έργο μας».

Τσίπρας: «Θέλουμε τους επιχειρηματίες, όχι για να πλιατσικολογούν, αλλά για να σέβονται το περιβάλλον, τις συμβατικές τους υποχρεώσεις, το δημόσιο συμφέρον, το κοινό καλό».

Επιστήμονες: «Αν, κύριε Τσίπρα, οι σύμβουλοί σας θεωρούν πλιάτσικο μια επένδυση με 2.000 εργαζόμενους η οποία αποδίδει 42 εκατ. ευρώ σε φόρους και εισφορές σε κοινωνικά ταμεία και ξοδεύει περίπου 25-30 εκατ. ευρώ στην τοπική οικονομία ανά έτος και θα προσφέρει εργασία για 35-40 χρόνια τότε συγχωρέστε μας, αλλά μάλλον δεν έχουν ιδέα από οικονομικά και από επενδύσεις».

Τσίπρας: «Σεβόμαστε απόλυτα τους 2.000 εργαζόμενους αλλά σεβόμαστε και τους κάτοικους της Χαλκιδικής που θέλουν φυσικό περιβάλλον αλώβητο και υγιές. Αυτό το θέμα αφορά όλους τους Ελληνες».

Επιστήμονες: «Στην πορεία σας αυτούς τους μήνες, κύριε Τσίπρα, κάθε άλλο παρά σεβασμό δείξατε στους εργαζόμενους, αρνούμενος και προσωπικά να τους συναντήσετε. Δεν πιστεύετε ότι οφείλετε μια συγγνώμη προς τους εργαζόμενους για τους παραπάνω χαρακτηρισμούς; Οι κάτοικοι του Στρατωνίου και της Ολυμπιάδας θέλουν επίσης ένα φυσικό περιβάλλον αλώβητο και υγιές».

Τσίπρας: «Δεν είμαι ειδικός για να κρίνω αν οι βλάβες στο περιβάλλον είναι ανεπίστρεπτες. Η εταιρεία αποφάσισε εκβιαστικά να αναστείλει τις εργασίες στο 100%. Εμείς δεν εκβιαζόμαστε από κανέναν».

Επιστήμονες: «Η αναστολή των εργασιών της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε. δεν προκύπτει με πρωτοβουλία της εταιρείας, αλλά από την 12237/20.08.2015 επιστολή του Σώματος Επιθεωρητών Βορείου Ελλάδος».

Τσίπρας: «Συμπάσχουμε με τους εργαζόμενους, αλλά δεν μπορούν να τους βάζουν ασπίδα στα σχέδιά τους, να προκαλέσουν ζημιά στο περιβάλλον, στην οικονομία και στο κοινωνικό σύνολο».

Επιστήμονες: Σύμφωνα με την 1492/2013 απόφαση του ΣτΕ «…όπως προκύπτει από τα ως άνω δεδομένα της Μ.Π.Ε., τις γνωμοδοτήσεις της Διεύθυνσης Μεταλλευτικών και Βιομηχανικών Ορυκτών που χαρακτήρισαν τη δραστηριότητα ως ιδιαιτέρως συμφέρουσα για την εθνική οικονομία… αξιοποιεί τις βέλτιστες διαθέσιμες τεχνικές και αντιμετωπίζει κατά τρόπο ολοκληρωμένο την ορθολογική διαχείριση και προστασία των περιβαλλοντικών μέσων, αναμένεται να επιφέρει, κατά την κρίση της Διοίκησης που το ενέκρινε, πολλαπλά οφέλη τόσο στην εθνική όσο και στην τοπική οικονομία».

Τσίπρας: «Απέναντι στα συμφέροντα δεν θα λυγίσουμε».

Επιστήμονες: «Ομοίως και εμείς. Είμαστε απέναντι στα συμφέροντα τα οποία θέλουν να εκμεταλλευτούν μια κοινωνία που αγωνιά για να ζήσει έντιμα και δεν θα λυγίσουμε απέναντι σε οποιονδήποτε θέλει να μας στερήσει την νόμιμη και έντιμη εργασία μας για μικροπολιτικές σκοπιμότητες».

Τσίπρας: «Αποδείξτε ότι η μέθοδος εξόρυξης δεν προκαλεί μη αναστρέψιμες συνέπειες στο περιβάλλον και η αναστολή θα παρθεί πίσω».
Επιστήμονες: «Υπάρχουν αποφάσεις του ΣτΕ, απαιτούμε να αρθεί άμεσα με νέα υπουργική απόφαση η ανάκληση των αδειών».

Οι εκλογές ως τέχνασμα εξουσίας

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός ανακοίνωσε πρόωρες εκλογές με σκοπό να επιστρέψει στην εξουσία ισχυρότερος, βυθίζοντας τη χώρα και πάλι σε εβδομάδες πολιτικής παράλυσης, όπως ακριβώς έγινε και το καλοκαίρι με την παραλίγο χρεοκοπία, εξαιτίας των διαπραγματεύσεων...

Προχώρησε σε ένα νέο τέχνασμα, μετά το ακατανόητο δημοψήφισμα, με το οποίο προσπαθεί να εκμεταλλευτεί  την ακόμα υψηλή δημοτικότητά του και την απουσία ισχυρών αντιπάλων, χωρίς να τον ενδιαφέρει, ότι συνεχίζει το μοτίβο της ακυβερνήσιας, που ξεκίνησε την περίοδο των διαβουλεύσεων, συνεχίστηκε με το κλείσιμο των τραπεζών και παρατείνεται με την νέα εκλογική περίοδο. 

Άλλωστε, αν εξετάσει κανείς πόσοι και τι είδους νόμοι ψηφίστηκαν το τελευταίο οκτάμηνο, θα συνειδητοποιήσει πόσο ισχνό ήταν το έργο του. Παρόλα αυτά, χάρης στους ισχυρούς μηχανισμούς διαμόρφωσης τη κοινής γνώμης, που φαίνεται ότι διαθέτει, καταφέρνει μια με την οργή εις βάρος των προκατόχων του και μια καλλιεργώντας την εικόνα του καθαρού και τίμιου ηγέτη, παρά το ρεκόρ διαψεύσεων σε όσα έχει υποσχεθεί και εξαγγείλει, σε ένα μικρό χρονικό διάστημα, να παραμένει με διαφορά η πιο δημοφιλής πρόταση εξουσίας. Μολονότι, είναι μάλλον η πρώτη φορά που η πρόταση  του  είναι σαφής. Ζητά την ψήφο των Ελλήνων για να εφαρμόσει το τρίτο μνημόνιο, το οποίο πρόσφατα και υπέγραψε, παρά το έντονο στοιχείο του φανατισμού που διατηρούσε τόσο καιρό η παράταξη του  και οι οπαδοί της,  ενάντια σε οτιδήποτε σχετίζεται με τις λέξεις μνημόνιο, τρόικα, Γερμανία, ΔΝΤ κλπ.  Αυτό που φάνηκε πριν ενάμησι μήνα περίπου ήταν πως σαφώς υπήρχε η σκέψη εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά δεν εκφραζόταν ανοικτά και ξεκάθαρα σχεδόν από κανέναν μέσα στο κόμμα του. Όταν δεν υπήρχε κανένα περιθώριο αναβολής στη λήψη αποφάσεων, ο Τσίπρας που πιο πριν χρησιμοποίησε και το χαρτί του δημοψηφίσματος, αλλά δεν του βγήκε όπως θα ήθελε, αναγκάστηκε να λάβει ξεκάθαρη θέση, γνωρίζοντας ότι αυτό θα επέφερε την διάσπαση στο ΣΥΡΙΖΑ.

Η πρόσφατη συμφωνία με την Ευρώπη δεσμεύει  την Ελλάδα για μια σειρά αυστηρών οικονομικών μέτρων, συμπεριλαμβανομένων των φορολογικών αυξήσεων και περικοπών στα συνταξιοδοτικά δικαιώματα, ενέργεις που μετά βδελυγμίας κατέκρινε ο  Τσίπρας, πριν γίνει πρωθυπουργός. Είχε μάλιστε κάνει, τόσο αυτός, όσο και οι συνεργάτες του κάποιες εντυπωσιακές δηλώσεις, πέρα των σημαντικών παροχών που υποσχόταν, όπως ήταν η κατάργηση του μνημονίου με έναν νόμο ή η περίφημη ατάκα για τα νταούλια και τους ζουρνάδες.

Μετά από επτά μήνες ζητά την εξουσιοδότηση του ελληνικού λαού για να πράξει ακριβώς τα αντίθετα από όσα έλεγε τότε. Η Ελλάδα και οι διεθνείς πιστωτές της κατέληξαν  τον Ιούλιο σε μια συμφωνία  διάσωσης της χώρας,  με ένα πρόγραμμα, το οποίο εάν επικυρωθεί από τις  άλλες χώρες της ευρωζώνης θα  ξεκλειδώσει μια ροή κονδυλίων για τα επόμενα τρία χρόνια. Οι όροι είναι σκληροί,καθώς ουσιαστικά συνθηκολόγησε με την πλάτη στον τοίχο. Η αντιπαράθεση που προηγήθηκε είχε οδηγήσει την Ελλάδα στο να αθετήσει τις υποχρεώσεις της προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην επιβολή ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων,  με απώτερη συνέπεια τη περαιτέρω ύφεση της οικονομίας. Ο κ Τσίπρας έπρεπε να στηριχθεί στις ψήφους των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τα οποία όμως έχουν προειδοποιήσει ότι δεν θα τον στηρίξουν για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Στην ομιλία του, ο κ Τσίπρας παραδέχτηκε ότι οι συνομιλίες με τους πιστωτές ήταν σκληρές, και τα αποτελέσματα δεν είναι αυτά που ήλπιζε. "Έχουμε κερδίσει σημαντικό έδαφος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πετύχαμε αυτό που εμείς, και οι Έλληνες, ήθελαν», είπε. "

Οι εκλογές προκηρύχθηκαν προκειμένου να προσφέρουν στον Τσίπρα την ευκαιρία να εκδιώξει τους αντάρτες από το ΣΥΡΙΖΑ και να επιστρέψει στο Μαξίμου ως επικεφαλής σε ένα πιο συμπαγές  κόμμα.  Γίνονται, πριν τον φθείρουν τα αντιλαϊκά μέτρα που έρχονται.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τον κ Τσίπρα να είναι σε θέση να επιστρέψει ως πρωθυπουργός. Αλλά το σχήμα της επόμενης κυβέρνησης είναι αβέβαιο. Η  απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία για τον κ Τσίπρα και το  ΣΥΡΙΖΑ,  είναι δυνατή, αλλά όχι πολύ πίθανη, λένε οι αναλυτές.

Πιο πιθανή είναι μια νέα κυβέρνηση συνασπισμού με κεντρώα κόμματα που σήμερα βρίσκονται στην αντιπολίτευση. Η φθορά όμως, αργά ή γρήγορα θα έρθει, καθώς όλοι οι ηγέτες στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της  κρίσης χρέους της χώρας έχουν υποστεί μια σταθερή διάβρωση στην δημοτικότητα τους. Για να σπάσει αυτό το σερί, η Ελλάδα θα χρειαστεί μια βιώσιμη οικονομική ανάκαμψη, αφού έχει χάσει περίπου το ένα τέταρτο της οικονομικής παραγωγής της τα τελευταία χρόνια.

Β.Τ.