Οκτώ "λαϊκά παραμύθια" που έγιναν Best Seller την εποχή του Μνημονίου

 Παραμύθι Νούμερο 8:"Το ξανθό γένος και ο μεγάλος Δράκος"
"-Θα μπορούσαμε να χρηματοδοτηθούμε από την Ρωσία"
"- Η Ρωσία θα μπορούσε να αγοράσει ελληνικά ομόλογα από την ελεύθερη αγορά, αλλά δεν το έκανε. Η Ρωσία είναι από τα μέλη του ΔΝΤ που έφεραν αντίρρηση για το ύψος της βοήθειας προς την Ελλάδα ως μη συμφέρουσα επένδυση."
"-Θα μπορούσαμε να χρηματοδοτηθούμε από την Κίνα."
"-Η Κίνα έχει δικό της οίκο αξιολόγησης , ο οποίος αξιολογούσε αρνητικά την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδος. Όχι μόνο δεν ήθελε να δανείσει, αλλά συμβούλεψε και τους άλλους να μην το κάνουν. Η Κίνα δεν χρησιμοποιεί από τα αποθεματικά της ούτε για τις ανάγκες του δικού της λαού."

 Παραμύθι Νούμερο 7: "Η λαίλαπα του ΔΝΤ"
  Από τις 20 χώρες που έχει χρηματοδοτήσει το ΔΝΤ, οι 13 αναπτύχθηκαν και οι 2 τώρα βρίσκονται στους G20.(Τουρκία, Βραζιλία). Οι άλλες 7 απλά δεν εφάρμοσαν το σταθεροποιητικό πρόγραμμα (π.χ. Ελλάδα). Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι της Αγγλίας το 1979 που μπήκε στο ΔΝΤ και εφαρμόζοντας πολιτικές απελευθέρωσης της αγοράς, γνώρισε την μεγαλύτερη ανάπτυξη της ιστορίας της.

Παραμύθι Νούμερο 6: "Οι τοκογλύφοι δανειστές" -Αυτοί που δανείζουν θέλουν να κερδίσουν. Το ύψος του επιτοκίου είναι ανάλογο του ρίσκου. Το επιτόκιο για τη χώρα μας (spreads) στις αγορές κυμαίνονταν περνούσε το 20%. Το επιτόκιο  από το μηχανισμό στήριξης για το πρώτο μνημόνιο ήταν 4-5% και για το δεύτερο  3,6%. Τα επιτόκια Ιταλίας και Ισπανίας κυμαίνονται στο 6-7%.

Παραμύθι Νούμερο 5: "Η κακιά Άνγκελα  και οι ορδές των βαρβάρων"
-"Η Γερμανία δανείζει την Ελλάδα με σκοπό να ελέγξει την οικονομία της και να αγοράσει τα πάντα κοψοχρονιά"
-"Αν είναι έτσι γιατί δεν την άφησε να χρεοκοπήσει και να αγοράσει τα πάντα φτηνότερα και χωρίς ρίσκο; Γιατί τα δεκάδες δις  από τους κρατικούς προϋπολογισμούς των εταίρων μας δεν επενδύονται σε ασφαλέστερες οικονομίες;"
"-Η Γερμανία δανείζει την Ελλάδα για να στηρίξει τις εξαγωγές της."
"-Στο γενικό σύνολο των εξαγωγών της Γερμανίας, η Ελλάδα κατέχει το 0,7%. Δηλαδή περίπου 6 δις το χρόνο, όταν το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών είναι 34 δις."
"- Η Γερμανία μας δανείζει για να αγοράζουμε εξοπλιστικά προγράμματα από αυτήν."
"- Η Ελλάδα δαπανά κάθε χρόνο περίπου 2 δις ευρώ για εξοπλισμούς από τους οποίους μόνο το 20% αφορά την Γερμανία, δηλαδή 400εκ ευρώ το χρόνο."
 Από μελέτη της EUROBANK προκύπτει ότι τα χρήματα που έχουν δοθεί στην Ελλάδα μέσω επιδοτήσεων τα τελευταία 30 χρόνια είναι 203 δις.
Οι επιδοτήσεις δεν δόθηκαν στην Ελλάδα από συμπάθεια, αλλά από μια διευρυμένη αντίληψη του συμφέροντος  της ΕΕ. Το ζήτημα είναι πώς αξιοποιήθηκαν οι πόροι αυτοί από την Ελλάδα.
Στον μηχανισμό στήριξης της Ελλάδος συμμετέχουν όλες οι χώρες της ευρωζώνης. Πέρα από τους Γερμανούς, έχουμε Ολλανδούς, Νορβηγούς, Φιλανδούς, Κύπριους, Τσέχους, Σλοβάκους κλπ. Κανένας δεν χαρίζει και κανένας δεν θέλει να χάσει.


Παραμύθι Νούμερο 4:  "Η καταστροφή του Μνημονίου"
 - Η χώρα ήταν κατεστραμμένη πριν το μνημόνιο. Το μνημόνιο ήταν μια διακρατική συμφωνία με όρους δανεισμού. Σε γενικές γραμμές προσανατολιζόταν στη μείωση των δημοσίων δαπανών, στις ιδιωτικοποιήσεις, στην πάταξη της φοροδιαφυγής και στην επιτάχυνση διαρθρωτικών αλλαγών τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. (μείωση δημοσίων υπαλλήλων, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, κλπ)
  Οι κυβερνήσεις που διαχειρίσθηκαν το μνημόνιο δεν μείωσαν δραστικά τις δημόσιες δαπάνες και τις σπατάλες του κράτους, δεν έκαναν ούτε μια ιδιωτικοποίηση, δεν κατάφεραν να πατάξουν την φοροδιαφυγή,  δεν έκλεισαν άχρηστους δημόσιους οργανισμούς, δεν άνοιξαν τα κλειστά επαγγέλματα, και αντ' αυτού μείωσαν μισθούς και συντάξεις οριζόντια και έβαλαν φόρους παντού. Αποτέλεσμα αυτού η ύφεση να παγιωθεί. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι αυτοί που διαμαρτύρονταν να μην εφαρμοστεί το μνημόνιο, το κατάφεραν στο ακέραιο και παράλληλα υποστηρίζουν ότι η εφαρμογή του έφταιγε που καταρρέει η χώρα.


Παραμύθι Νούμερο 3: "Το μεγάλο φαγοπότι"
"-Τα λεφτά τα έφαγαν οι πολιτικοί και τα λαμόγια"
"- Σωστό, αλλά από τα 100 ευρω που δαπανά το ελληνικό κράτος, το 70% είναι μισθοί και συντάξεις, το 20%  τοκοχρεολύσια και  10% οι δραστηριότητες δημοσίων επενδύσεων. Στο 10% κρύβεται η διαπλοκή και οι μίζες Στο σύνολο των δαπανών η διαφθορά δεν ξεπερνά το 1,5% και άρα δεν αντιστοιχεί στο δημόσιο χρέος των 360δις.
Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα ότι δαπανούσαμε κάθε χρόνο 30 δις παραπάνω από αυτό που παράγαμε. Κάθε ευρώ που έμπαινε στη χώρα έβγαινε με την αγορά εισαγόμενων προϊόντων. Αν μας χάριζε κάποιος ολόκληρο το χρέος σε 10 χρόνια, θα βρισκόμασταν στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα."

Παραμύθι Νούμερο 2: "Ο λαός φταίει, ο λαός δεν φταίει."
Ο λαός είναι υπεύθυνος αλλά όχι κατηγορούμενος. Με τις επιλογές του και με την ανοχή του συμμετείχε στην διόγκωση της αποτυχίας. Κάθε φορά που πήγαινε να περιοριστεί το κράτος και οι δαπάνες του,  ο λαός έβγαινε με συνθήματα στους δρόμους και κατηγορούσε τους «άκαρδους» πολιτικούς σαν προδότες που ξεπουλάνε τα πάντα, τώρα με την πλάτη στον τοίχο είναι που θα πουληθούνε όλα  με το πλεονέκτημα στον αγοραστή. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα καλών προθέσεων από πολιτικούς που αποδοκιμάστηκαν από τον λαό.

  
Παραμύθι Νούμερο 1:  " Αντίσταση τώρα"
"-Πτώχευση αντί μνημόνιο. Το μνημόνιο φέρνει ύφεση και εξασφαλίζει μόνο τους δανειστές μας."
"-Η χρεοκοπία  εξ ορισμού θα φέρει ύφεση. Με το μνημόνιο  η χώρα μπήκε σε μακροχρόνια ύφεση μένοντας όμως  στο ευρώ με πληθωρισμό 2,5%.  Χωρίς ευρώ και ρευστότητα, εκτοξευόμαστε σε πληθωρισμό άνω του 20%. Θα υπάρχουν μετά προοπτικές ανάπτυξης. Η προοπτική της δραχμής θα μας κάνει ανεξάρτητους από τους πιστωτές μας, αλλά εξαρτημένους  από την φτώχια. Αν οι καταθέσεις όλων μας  μετατραπούν σε δραχμές που με την ιλιγγιώδη αύξηση του πληθωρισμού θα εκμηδενισθούν, το δημόσιο χρέος θα πολλαπλασιασθεί, τα στεγαστικά δάνεια θα είναι αδύνατον να αποπληρωθούν, η ακρίβεια, η ανεργία, και οι ελλείψεις σε βασικά προϊόντα επιβίωσης, θα πυροδοτήσουν τεράστια κοινωνικά προβλήματα.
"-Το χρέος είναι απεχθές."
"- Απεχθές λέγεται το χρέος που δημιουργείτε από απολυταρχικά καθεστώτα, όταν το δάνειο δεν φθάνει ποτέ στον λαό. Στην περίπτωση μας τα δάνεια χορηγήθηκαν για επιδοματική πολιτική, διορισμούς, συντάξεις και κατασπαταλήθηκαν σε ορατές δαπάνες του κράτους."
"-Την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία."
"-Το υπουργείο Οικονομικών δημοσίευσε τη λίστα 6000 μεγάλων επιχειρήσεων που χρωστάνε στο Δημόσιο περίπου 42 δις. Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά τα ονόματα των επιχειρήσεων, παρατηρεί τις εξής τέσσερεις κατηγορίες:
α. Επιχειρήσεις του Δημοσίου: ΟΣΕ, Ελληνικά Πετρέλαια, ΔΕΗ, Δήμοι, δημοτικές επιχειρήσεις, αγροτικοί συνεταιρισμοί κλπ.
 β.Επιχειρήσεις που έχουν κλείσει εδώ και χρόνια: (Πειραϊκή Πατραϊκή, Μινιόν, Κατράντζος, Υβοννη, Ανατολια, Τράπεζα Κρήτης, NEW CHANNEL, Φοίνιξ, ASPIS)
γ. Εταιρίες σε διαδικασία εκκαθάρισης ή σε καθεστώς οικονομικής επιτήρησης  (GLOU,  ARTISTI ITALIANI, ΠΑΕ ΑΕΚ, ΠΑΕ Πανιώνιος, ΠΑΕ Αρης)
δ. Αυτοί που μπορούν να πληρώσουν, πολλοί  εκ των οποίων όμως περιμένουν την κατάρρευση της χώρας που θα συνδυαστεί με επαναπατρισμό κεφαλαίων (ανάμεσα τους και αντιμνημονιακοί δημοσιογραφικοί οργανισμοί)
-" Να τα πάρουμε από τους πλούσιους."
- "Η αποτίμηση των εισηγμένων εταιρειών στο χρηματιστήριο δεν ξεπερνά τα 16 δις και μειώνεται μέρα με τη μέρα. Το ενεργητικό των τραπεζών μπορεί να είναι περίπου 600δις, το αποθεματικό τους όμως είναι πολύ πιο κάτω από τα 20δις. Η συνολική αξία του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος είναι μόλις 4δις.
Από το σύνολο των φορολογουμένων, το 60% ή βρίσκεται στο αφορολόγητο ή έχει επιστροφή φόρου. Το 50% των ετήσιων εσόδων του κράτους οφείλονται σ΄αυτό που λέμε μεγάλο κεφάλαιο και τα υψηλόμισθα στελέχη των μεγάλων εταιρειών.
Η φοροδιαφυγή γίνεται από  μικροεπιχειρησεις και υπηρεσίες ( βιοτεχνίες, εμπορικά μαγαζιά, αυτοαπασχολούμενοι κ.α.). Οι αγρότες δεν πληρώνουν καθόλου φόρους.
Τα τεράστια κεφάλαια που κατέχουν οι εφοπλιστές είναι  από δραστηριότητες του εξωτερικού.
-"Να πατάξουμε την φοροδιαφυγή.¨"
"- Αν όλοι οι Έλληνες  αύριο το πρωί πλήρωναν τους οφειλόμενους φόρους τους, θα χρειαζόμασταν ακόμα δανεισμό για τις κάλυψη των κρατικών δαπανών .Και αν ακόμη  βάζαμε σ’ένα τραπέζι όλα τα λεφτά μας δεν θα συγκεντρώναμε πάνω από 150δις, όταν ήδη χρωστάμε 350δις στις τράπεζες, 110δις στην Τρόικα, 200δις χρωστάνε τα ασφαλιστικά μας ταμεία και 40δις για εγγυήσεις των δανείων που πήραμε. Όταν σε μια οικονομία η οικονομική δραστηριότητα κατά 60% ανήκει στο κράτος, όταν η γραφειοκρατία είναι μια παγιωμένη κατάσταση, όταν 300 επαγγέλματα είναι κλειστά, όταν οι μισθοί καθορίζονται από συλλογικές συμβάσεις, όταν έχουμε 1.000.000 δημοσίους υπαλλήλους, όταν η φορολογία στις επιχειρήσεις φθάνει συνολικά το 68%, όταν δαπανάμε περισσότερα από ότι εισπράττουμε λόγω αυξημένων αναγκών του διογκωμένου κράτους, αυτό  μοιραία  καταρρέει.
Δυστυχώς η αριστερά ακόμα δεν έχει καταλάβει ότι η διόγκωση της κουλτούρας της διόγκωσε και το κράτος το οποίο πτώχευσε.
 Δυστυχώς η επανάσταση ματαιώνεται.

H λογική και το χρέος

 Από τη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Σύμφωνα με το σχέδιο προϋπολογισμού του 2015 η Ελλάδα πρέπει να καταβάλει για τόκους (όχι χρεολύσια) προς εξυπηρέτηση του χρέους του Δημοσίου, κατά το έτος αυτό, ποσό περίπου 8 δισεκατομμυρίων ευρώ. Στο ίδιο κείμενο το ύψος του εν λόγω χρέους υπολογίζεται να βρεθεί στο επίπεδο των 317 δισεκατομμυρίων. Αυτό σημαίνει ότι το επιτόκιο με το οποίο εξυπηρετείται είναι περίπου 2,5%.

Δημήτρης Α. Ιωάννου και Χρήστος Α. Ιωάννου
Οικονομολόγοι

Πρόκειται, δηλαδή, για ένα επιτόκιο εξαιρετικά χαμηλό λαμβανομένης υπ’ όψιν της ανύπαρκτης αξιοπιστίας της χώρας και του γεγονότος ότι μόλις προ τριών ετών υπήρξε πρωταγωνίστρια της μεγαλύτερης απομείωσης χρέους στην παγκόσμια ιστορία.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, είναι πολύ χαμηλότερο από το επίπεδο του 10% στα οποία κινούνται σήμερα τα λίγα ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου που παραμένουν στην δευτερογενή αγορά και δεν τα έχουν αποσύρει στα θησαυροφυλάκιά τους οι “τοκογλύφοι δανειστές” μας.

Το χαμηλό επιτόκιο εξυπηρέτησης, βεβαίως, από μόνο του, δεν αρκεί να τεκμηριώσει την άποψη ότι το “χρέος είναι βιώσιμο”. (Aντιθέτως αρκεί για να καταδείξει την μικρόνοια εκείνων που είχαν θέσει ως στόχο τους την “απαλλαγή της Ελλάδας από το Μνημόνιο” και την “έξοδο στις αγορές”). Αποτελεί όμως ένα θεμελιώδες στοιχείο για την αξιολόγηση των πραγματικών διαστάσεων του προβλήματος.

Όσο μεγάλο και να είναι το ονομαστικό μέγεθος ενός χρέους, εκείνο που έχει σημασία είναι η πραγματική επιβάρυνση που επιβάλλει σε μία εθνική οικονομία και το πως επιδρά στην φερεγγυότητα της, η οποία κρίνεται από το αν η καθαρή τρέχουσα αξία των μελλοντικών εισοδημάτων της που είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν στην εξυπηρέτηση και την αποπληρωμή του χρέους είναι ίση ή μεγαλύτερη από την καθαρή τρέχουσα αξία των πληρωμών που απαιτούνται για την εξυπηρέτηση και την εξόφλησή του.

Υπό το πρίσμα αυτό το ονομαστικό ύψος του χρέους, (317 δισεκατομμύρια), ή το ποσοστό του ως προς το ΑΕΠ, (170%), είναι σχετικής αξίας μεγέθη, και έχουν μικρότερη σημασία από το επιτόκιο εξυπηρέτησής του. Ένα χρέος που αντιστοιχεί στο 500% του ΑΕΠ μίας χώρας είναι εξαιρετικά υψηλό, θεωρητικά. Εάν όμως είναι απεριόριστης διάρκειας και έχει μηδενικό επιτόκιο, τότε στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.

Το ποσό των 8 δισεκατομμυρίων ευρώ που θα διατεθεί για τόκους το 2015, αντιστοιχεί σε λίγο περισσότερο από το 4% του προϋπολογιζόμενου ΑΕΠ. Ποσοστό όχι δραματικά μεγαλύτερο από το 3% που θα καταβάλει η Μεγάλη Βρετανία για την εξυπηρέτηση του δικού της χρέους, και ίσο με το ποσοστό που κατέβαλλε η χώρα αυτή για τον ίδιο σκοπό στην δεκαετία του 1990.

Ποσοστό, επίσης, πολύ μικρότερο από εκείνο που η Ελλάδα διέθετε, για τον ίδιο σκοπό, στην δεκαετία του 1990, όπου μερικές φορές οι τόκοι και μόνο για την εξυπηρέτηση του χρέους ξεπέρασαν και το 10% του ΑΕΠ. Και σε κάθε περίπτωση, ποσοστό κατά τι μικρότερο από εκείνο που χρειάσθηκε να διατεθεί, για τον ίδιο σκοπό, από την κραταιά Ελλάδα της εποχής, το λαμπρό, ονειρικό και αξέχαστο έτος 2007, χωρίς να δώσει τότε κανείς την παραμικρή σημασία.

Γιατί λοιπόν μας φαίνεται τόσο οδυνηρό και επώδυνο σήμερα; Διότι υπάρχει μία μικρή διαφορά: τόσο το 1990 όσο και το 2007, οι τόκοι πληρώνονταν με νέο δανεισμό, ενώ από τώρα και στο εξής θα πρέπει να πληρώνονται, κυρίως, εξ ιδίων, με μεταφορά εθνικού εισοδήματος στο εξωτερικό, όπου βρίσκεται πλέον η συντριπτική πλειοψηφία των δανειστών.

Πλην όμως, αυτό είναι ένας νόμος της οικονομίας, και ίσως και της φύσης: ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει, και τα δανεικά πρέπει κάποια μέρα να αποπληρωθούν-πολλώ μάλλον εάν έχει υπάρξει απομείωση του κεφαλαίου ενώ προσφέρεται και χαριστικό επιτόκιο.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ένα ποσοστό γύρω στο 4% του ΑΕΠ, σε μία χώρα με τεράστιο ονομαστικό χρέος, δεν είναι ένα αβάσταχτο άχθος, δεδομένου, μάλιστα ότι, αν το ΑΕΠ αρχίσει να αυξάνεται, το ποσοστό θα αρχίσει να μειώνεται, αναλόγως.

Ένα άλλο κριτήριο που χρησιμοποιείται για να κριθεί η βιωσιμότητα του εξωτερικού χρέους είναι ο λόγος του απαιτούμενου ποσού για την εξυπηρέτησή του προς τα έσοδα από τις εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών. Το “κατώφλι” πέρα από το οποίο είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι εγείρονται ερωτήματα για την βιωσιμότητα είναι το 20%.

Εάν η Ελλάδα συνεχίσει την φετινή πορεία της και έχει το 2015 εισπράξεις από εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών περίπου 55 δισεκατομμυρίων ευρώ, ο λόγος αυτός θα διαμορφωθεί στο (8/55=) 14,5%. Δηλαδή θα βρίσκεται κάτω και από το 15%, που είναι το “αυστηρό κατώφλι” που θέτει για το ίδιο κριτήριο το ΔΝΤ.

Για να αντιληφθούμε τώρα την συνολική εικόνα που προκύπτει από όλα αυτά ας σκεφθούμε μία άλλη –φανταστική- χώρα, που δεν είναι η Ελλάδα, αλλά την χαρακτηρίζουν όλα τα ανωτέρω πραγματικά, και όχι ονομαστικά, στοιχεία όσον αφορά το εθνικό της χρέος: το ένδοξο Μπαταξιστάν, το οποίο παρά την ονομασία του δεν έχει χρεοκοπήσει και δεν προτίθεται να χρεοκοπήσει.

Πρόκειται για μία χώρα με ΑΕΠ και πληθυσμό που είναι ακριβώς  ίδια με εκείνα της Ελλάδας. Έχει δανεισθεί από την διεθνή αγορά και εξυπηρετεί κανονικά το δημόσιο χρέος της με ένα μέσο επιτόκιο 4,5 %, ένα επιτόκιο δηλαδή με το οποίο δανειζόταν και η Ελλάδα σε εποχές σταθερότητας αλλά και με το οποίο δανείζονται ακόμη και σήμερα οικονομίες με παρεμφερές επίπεδο ανάπτυξης.

Στην προκειμένη περίπτωση το  Μπαταξιστάν καταβάλλει για τόκους το ποσό των 8 δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως, που αντιστοιχεί περίπου στο 15% των εισοδημάτων του από εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών-ακριβώς δηλαδή όπως και η Ελλάδα. Με μία απλή διαίρεση των τόκων με το επιτόκιο διαπιστώνει κανείς ότι το εθνικό χρέος της εξωτικής αυτής χώρας ανέρχεται ακριβώς στα 178 δισεκατομμύρια. Αντιστοιχεί, δηλαδή, στο 100% του ΑΕΠ της για το 2014. Η χώρα όμως δεν εξυπηρετεί το χρέος της με νέο δανεισμό. Οι οικονομικοί και πολιτικοί ιθύνοντές της, έχοντας μελετήσει το έργο των Reinhart και Rogoff, έχουν πειστεί ότι το εθνικό χρέος δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να ξεπερνάει το 90, ή έστω το 100% του ΑΕΠ, και γι’ αυτό αποφάσισαν να δανείζονται μεν για να αναχρηματοδοτούν το χρέος τους στην λήξη του, αλλά να πληρώνουν τους τόκους διαθέτοντας ένα αντίστοιχο δημοσιονομικό πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο φροντίζουν να επιτυγχάνουν με την κατάλληλη πολιτική. Έτσι το ονομαστικό μεν χρέος τους δεν πρόκειται να αυξηθεί άλλο, ενώ ως ποσοστό του ΑΕΠ θα αρχίσει να μειώνεται σταδιακά άν και όταν υπάρχει ανάπτυξη.

Και εδώ προκύπτει το ερώτημα: στο πανέμορφο Μπαταξιστάν θα τολμούσε να ισχυρισθεί κάποιος αντιπολιτευόμενος ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και ότι αποτελεί βαρίδι στο σώμα της οικονομίας το οποίο την οδηγεί ταχύτατα στον βυθό της θάλασσας; Χαρακτηρίζοντας μάλιστα όποιον είχε αντίθετη γνώμη -και αποτολμούσε να πει ότι το χρέος είναι βιώσιμο- ως εγκάθετο και αργυρώνητο πράκτορα των εχθρών που δηώνουν την χώρα; Φυσικά όχι. Και όμως. Αυτό συμβαίνει σήμερα στην υπαρκτή χώρα που λέγεται Ελλάδα παρά το γεγονός ότι η πραγματική επιβάρυνση της οικονομίας της από την ανάγκη εξυπηρέτησης του χρέους, λόγω του εξαιρετικά χαμηλού επιτοκίου που μας προσφέρουν οι “τοκογλύφοι”, είναι ακριβώς αντίστοιχη εκείνης που θα υπήρχε εάν η χώρα είχε δανειστεί στις αγορές  ένα ποσό ίσο με το συνολικό ΑΕΠ της, με το εξαιρετικά ευνοϊκό μέσο επιτόκιο του 4,5%, και το εξυπηρετούσε απρόσκοπτα, χωρίς να την βαρύνει καμία υποψία αφερεγγυότητας, διαθέτοντας προς τούτο το 4% του ΑΕΠ της, που αντιστοιχεί στο 15% των εισπράξεων της από εξαγωγές.

Συνεπώς, μία ψύχραιμη και αντικειμενική ανάλυση, έξω από το πνεύμα της πολιτικής αντιπαράθεσης και δημαγωγίας, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το χρέος είναι βιώσιμο, ως προς το σκέλος της εξυπηρέτησής του.

Εκείνο, μόνο, που μπορεί να αντιτείνει κάποιος, στο σημείο αυτό, είναι πως η ιδέα της “μη βιωσιμότητάς” του πηγάζει, κυρίως, από το γεγονός της εξαιρετικής δυσκολίας που δημιουργεί στην διαδικασία της αποπληρωμής-αναχρηματοδότησης-ανακύκλησής του, κατά τις λήξεις των ομολόγων, το τεράστιο ονομαστικό μέγεθός του.

Σε αυτό, άλλωστε, το στοιχείο οφείλονται κυρίως οι απόψεις όσων, στο εξωτερικό, πιέζουν για την απομείωση-αναδιάρθρωσή του. Όμως αυτό είναι κάτι που επιδέχεται διευθέτηση. Ως εκ τούτου εδώ θα έπρεπε να ήταν και ο στόχος της ελληνικής πλευράς η οποία, μέσα από την διαπραγμάτευση με τους εταίρους της (και όχι “δανειστές”), στην οποία θα όφειλε να προσέλθει με αυτοπεποίθηση αλλά και σύνεση, θα μπορούσε να παρουσιάσει τις συγκεκριμένες προτάσεις της.

Αναγκαία συνθήκη όμως της συνδυασμένης με σύνεση αυτοπεποίθησης είναι κάτι που, δυστυχώς, δεν υπάρχει. Ελλείπει, δηλαδή, επί του παρόντος, η θεμελιώδης προϋπόθεση για να υποστηρίξει αξιόπιστα η ελληνική πλευρά τις όποιες προτάσεις της: απουσιάζουν οι μεταρρυθμίσεις που θα μετέτρεπαν σταδιακά την ελληνική οικονομία σε ένα υβρίδιο, έστω, σύγχρονης ευρωπαϊκής  οικονομίας, και θα την έβαζαν στον δρόμο της ανάπτυξης, η οποία αποτελεί διαρκές προαπαιτούμενο για την βιωσιμότητα του χρέους.

Οι μεταρρυθμίσεις αυτές ούτε υπάρχουν, ούτε επιχειρήθηκαν, ούτε και μελετάει κανένας να τις εφαρμόσει στο εγγύς ή απώτερο μέλλον. Εκείνο που υπάρχει είναι μία “αντιμνημονιακή” αντιπολίτευση, που συναγωνίζεται (και λόγω θέσεως υπερφαλαγγίζει) σε παραλογισμό και υποκρισία μία “αντιμνημονιακή” κυβέρνηση.

Που αμφότερες παραπλανούν με τραγικό τρόπο τους κατοίκους της χώρας, προς τους οποίους δεν είχαν ποτέ το θάρρος να εξηγήσουν ότι δεν γίνεται να εργαζόμαστε με όρους Βόρειας Αφρικής και να καταναλώνουμε με όρους Βόρειας Ευρώπης.

Και που δεν έχουν κανέναν άλλον στόχο στο οπτικό τους πεδίο εκτός από το να “απελευθερωθούν” από τον ξένο έλεγχο ώστε να μπορέσουν να δανεισθούν και πάλι και να ακολουθήσουν “αναπτυξιακές πολιτικές” “δημοσιονομικής επέκτασης” “ρίχνοντας χρήμα στην αγορά”.

Χωρίς να έχουν ούτε αυτοί, αλλά ούτε και οι ψηφοφόροι τους, συνειδητοποιήσει ότι ακριβώς αυτές οι “αναπτυξιακές” πολιτικές έφεραν την κατάρρευση, γιατί ήταν το πυρηνικό όπλο μαζικής καταστροφής το οποίο στην διάρκεια της δεκαετίας 2000-2010 εκθεμελίωσε πλήρως την ελληνική οικονομία, καταστρέφοντας ολοκληρωτικά όποιον επιχειρούσε να καταστεί παραγωγικός και πλουτίζοντας άμετρα όποιον υπηρετούσε τον μεταπραττισμό και τον παρασιτισμό.

Εάν υπήρχαν οι προϋποθέσεις αυτές, δηλαδή εάν είχαν προηγηθεί οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, τότε η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να προτείνει, σθεναρά, την απομείωση του ονομαστικού χρέους.

Και εάν αυτό δεν ήταν εφικτό, (διότι ενδεχομένως δεν είναι εφικτό για τους γνωστούς λόγους), θα μπορούσε να επανέλθει προτείνοντας, και πιθανότατα εξασφαλίζοντας, μερικές ρυθμίσεις που ίσως ήταν πιο ουσιαστικές ακόμη και από την απομείωση του ονομαστικού χρέους, αφού θα αρκούσαν για να το καταστήσουν απόλυτα βιώσιμο σε βάθος χρόνου.

Θα έπρεπε να ζητήσει περαιτέρω μείωση του επιτοκίου και δέσμευση ότι αυτό, ακόμη και μετά την λήξη των “περιόδων χάριτος” δεν θα ξεπεράσει το τρέχον επίπεδο του 2,5%. Και ότι η διάρκεια του χρέους θα επιμηκυνθεί με την έννοια ότι οι δανειστές θα εγγυηθούν την ομαλή ανακύκλησή του για όλη την συμφωνημένη περίοδο.

Καθώς επίσης και ειδικότερες προβλέψεις για την δυνατότητα να νομισματοποιήσει η ΕΚΤ -δηλαδή να “αφαιρέσει”-, έστω και προσωρινά, ένα μέρος του χρέους στα πλαίσια της πολιτικής της “ποσοτικής χαλάρωσης”, υπό την προϋπόθεση, φυσικά, της σταθερής συμμόρφωσης της χώρας προς το συμφωνημένο πρόγραμμα. Μέχρι η αύξηση του ΑΕΠ, σε βάθος χρόνου, να καταστήσει το σχετικό βάρος του χρέους, ήσσονος σημασίας.

Θα το έπραττε αυτό δε η ελληνική κυβέρνηση όχι ως κεντρική ενασχόληση, αλλά ως δευτερεύουσα. Και τούτο διότι το χρέος δεν είναι σήμερα ούτε το κεντρικό, ούτε το πιο σοβαρό πρόβλημα της χώρας. Αλλά ακόμη και αν ήταν, και πάλι δεν θα ήταν το πιο άμεσο, εφ’ όσον μεσοπρόθεσμα είναι διαχειρίσιμο και ανεκτό.

Είναι ο δημαγωγικός ανταγωνισμός του πολιτευτικού χώρου που το έχει καταστήσει κεντρικό σημείο αντιπαράθεσης διότι σε αυτό συναιρούνται και συγκλίνουν όλες οι μυθολογικές παραισθήσεις της σημερινής κοινωνικής πραγματικότητας.

Προσφέρει την ψευδαίσθηση της εύκολης λύσης για όλους όσους δεν θέλουν να ξέρουν τίποτε για τις επώδυνες αλλά αναπόφευκτα αναγκαίες  μεταρρυθμίσεις καθώς και για όσους μισούν τους ξένους γιατί μας ”επιβάλλουν λιτότητα”(!) και δεν μας χαρίζουν 30-40 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως για να έχουμε να πορευόμαστε.  

Έτσι, μία χώρα η οποία δεν είναι επισιτιστικά αυτάρκης, δεν είναι ενεργειακά αυτάρκης, και δεν είναι φαρμακευτικά αυτάρκης, ετοιμάζεται να συγκρουστεί μετωπικά με τους αιμοδότες της, για ένα θέμα που πραγματικά είναι δευτερεύον, και για το οποίο εάν σκεφτόταν με καθαρό μυαλό μάλλον ευγνωμοσύνη θα έπρεπε να αισθάνεται.

Ετοιμάζεται να συγκρουστεί χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα τι συνεπάγεται η σύγκρουση γι’ αυτήν, και χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα για το τι πραγματικά επιδιώκει-διότι το να χαρίσουν οι “δανειστές” ένα ποσό ανάλογο των 317 δισεκατομμυρίων ευρώ που έχουν επωμισθεί οι φορολογούμενοι πολίτες τους είναι κάτι που έχει συμβεί στην παγκόσμια ιστορία μόνο μία φορά και αυτό ως συνέπεια παγκοσμίου πολέμου. Είναι γνωστό άλλωστε ότι, όσον αφορά την Ελλάδα, οι “δανειστές” έχουν πάντα τον τρόπο να παίρνουν πίσω τα δανεικά-σε βάθος χρόνου.

Το κυριότερο απ’ όλα, όμως, είναι ότι η Ελλάδα ετοιμάζεται για την τιτάνια αυτή σύγκρουση χωρίς να διαθέτει το πιο στοιχειώδες όπλο, δηλαδή ένα εθνικό νόμισμα (το οποίο για να τυπωθεί, να εισαχθεί στην οικονομία και να γίνει αποδεκτό ως μέσο συναλλαγής και οικονομικού λογισμού θα χρειαζόταν τουλάχιστον μία δεκαετία, οπότε δεν υπάρχει λόγος και να το συζητάμε).

Εξ αιτίας αυτής της μικρής λεπτομέρειας, όμως, δεν μπορεί να γίνει ούτε καν Ζιμπάμπουε: εάν, δηλαδή, εκδηλωθεί κρίση ρευστότητας, δεν θα είναι σε θέση ούτε καν να πληθωρίσει την οικονομία της προκειμένου, τουλάχιστον, να μην απονεκρωθούν όλες οι ζωτικές της λειτουργίες.

Μοιάζει με έναν άοπλο χωλό, ο οποίος επιπροσθέτως έχει και τα χέρια δεμένα με χειροπέδες, και ο οποίος, μόνο και μόνο επειδή “κάτι του φάνηκε” και “του την έδωσε“, ετοιμάζεται να επιτεθεί σε μία σιδηρόφρακτη στρατιά. Ποιά είναι η μοναδική του ελπίδα να επιβιώσει; Μα, να δείξουν μεγαθυμία οι “αντίπαλοί“ του και να τον λυπηθούν για την άμετρη ανοησία του.

Κάποιος ας πει στους Ελληνάρες οδηγούς

Κάποιος ας πει στους πολλούς ανόητους που οδηγούν σε αυτή τη χώρα:

- το αυτοκίνητο είναι μέσο μεταφοράς, δεν αποδεικνύει τίποτα για το ποιοί είμαστε.

-Οι θέσεις  πάρκινγκ αναπήρων είναι για τους ανάπηρους, όχι για τους...

-στη διάβαση πεζών, προτεραιότητα έχουν οι πεζοί.

-στο φανάρι σταματάμε πριν τις διαβάσεις που χρησιμεύουν για να περνάνε  οι πεζοί

-ούτε κυκλοφορούμε μόνοι μας στο δρόμο, ούτε μας ανήκει αποκλειστικά. Για αυτό και το φλας δεν είναι διακοσμητικό στο αμάξι.
 - όσοι τρέχουν πάνε αριστερά, όσοι πάνε αργά οδηγούν δεξιά. Με αυτή τη φιλοσοφία γίνονται και οι προσπεράσεις.

-δεν μπορούμε να δημιουργούμε πρόβλημα στην κίνηση, διπλοπαρκάρωντας μπροστά στην ταβέρνα για να φαμε κοψίδια, ούτε μπροστά στην καφετέρια για να πίνουμε φραπεδάρα, ενώ αυτό το πράγμα δυσκολεύει την κίνηση, περιορίζοντας τον χώρο πρωτίστως για τα λεωφορεία και τα μεγάλα οχήματα, αλλά επίσης για τα ποδήλατα, τα καροτσάκια (όπου το πεζοδρόμιο είναι στενό ή ανύπαρκτο) και σε τελική ανάλυση για όλα τα οχήματα.

-δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να μας περιμένει για να ξεπαρκάρει το αμάξι του, ούτε να χρεωθεί για να μας τηλεφωνήσει, ούτε καν να έχει κινητό τηλέφωνο, επειδή τον εχουμε κλείσει διπλοπαρκάρωντας. Πρώτα απο όλα, αυτός ο ανθρωπος μπορεί να αντιμετωπίζει μια επείγουσα κατάσταση.

-αν δεν λειτουργεί η φωτεινή ένδειξη των stop του αυτοκινήτου μας, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να προκαλέσουμε ατύχημα.

-αν τα φώτα μας δεν λειτουργούν, είναι πολύ πιθανό να μη γίνουμε αντιληπτοί το βράδυ.

-επιταχύνουμε με πορτοκαλί μόνο όταν δεν μας αρκεί ο χρόνος να φρενάρουμε.

-τα παιδάκια πρέπει να κάθονται στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου και να μπαίνουν σε ειδικό καθισματάκι, δεν ανεβάζουμε μικρά παιδιά χωρίς κράνος σε μηχανάκι και δεν τα βάζουμε ποτέ μπροστά.

-όταν βρέχει και περνάμε μπροστά από στάση, προσέχουμε αν υπάρχει λακούβα με νερά και κόβουμε ταχύτητα.
-όταν παρκάρουμε ακριβώς στη γωνία, κλείνουμε την ορατότητα σε αυτόν που θέλει να βγεί από το στενό. Τις περισσότερες φορές, ο λόγος που κάποιος μπαίνει πολύ μέσα στον δρόμο που πρόκειται να στρίψει είναι επειδή, απλά δεν βλέπει τίποτα.
-τις αριστερές στροφές τις παίρνουμε ανοικτά (όχι διαγώνια), τις δεξιές κλειστά.
-η ώρα κοινής ησυχίας είναι πιο ιερή για τους γύρω μας, από ότι τα καμμένα σκυλοτράγουδα στο στερεοφωνικό μας.
-το τιμόνι, το κρατάμε και με τα δυο χέρια.
-στην διασταύρωση, προτεραιότητα έχει πάντα αυτός που έρχεται από τα δεξιά, εκτός αν υπάρχει σήμανση.
-το να λαδώσεις σήμερα στο ΚΤΕΟ σημαίνει πως μπορεί να θέτεις την δική σου ζωή, αλλά και πολλών άλλων σε θανάσιμο κίνδυνο.
-αν χτυπήσουμε ένα παρκαρισμένο όχημα, δεν θα το πληρώσουμε από την τσέπη μας, εφόσον είμαστε ασφαλισμένοι. Για αυτό υπάρχουν οι ασφάλειες άλλωστε. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να εγκαταλείψουμε το μέρος, αναγκάζοντας αυτόν που του προξενήσαμε ζημιά, να πληρώσει την τσέπη του.
-όταν περνάει όχημα με αναμένο φάρο, είμαστε υποχρεωμένοι να δίνουμε προτεραιότητα και να βγαίνουμε δεξιά.
-το αλκοόλ μειώνει την αντίληψη και τα αντανακλαστικά μας.
- τα δίκυκλα κινούνται στο κέντρο της λωρίδας κυκλοφορίας, κανονικά όπως όλα τα οχήματα, όχι ζιγκ ζάγκ ανάμεσα στα αμάξια
- η απόσταση που αφήνει με το προπορευόμενο όχημα άλλος οδηγός, δεν είναι χώρος για να τρυπώσουμε εμείς, ονομάζεται απόσταση ασφαλείας.
-η σχάρα του αμαξιού δεν σηκώνει τα πάντα.

Γιατί το 2015 δεν είναι 1981;

Το 2015 δεν ειναι 1981 για τους εξής λόγους
1.- Το δημόσιο χρέος το 1981 ήταν 25% και όχι 170% του ΑΕΠ που ειναι το 2015.
2.- Μέχρι το 2001 το 80% του Δημόσιου χρέους ήταν εσωτερικό ( σε δρχ ) .
2.- Μεχρι το 2001 η Ελλάδα είχε τον έλεγχο της Νομισματικής πολιτικής της, σημαντικό στοιχείο της οποίας ήταν και το εκδοτικό προνόμιο ( τύπωμα νέου χρήματος ).
3.- Το 2001 η χώρα παραχώρησε την Νομισματική πολιτική στην ΕΚΤ και μετέτρεψε όλο το δημόσιο χρέος σε ευρώ ( σε μη ελεγχόμενο νόμισμα ).
4.- Απο το 2001 ως το 2009 με την σταθερότητα που προσέφερε η ομπρέλα του ευρώ, το Δημόσιο δανειζόταν όσα και όσο ήθελε με χαμηλά επιτόκια ΕΕ στις διεθνείς αγορές.
5.- Οι Τραπεζες είχαν ύψος καταθέσεων μεγαλύτερο απο το ΑΕΠ της χώρας ( €245 δις ) και απεριόριστη πρόσβαση στην διεθνή διατραπεζική αγορά.
6.- Η ρευστότητα της χώρας ( Δημοσίου και ιδιωτικού τομέα μέσω Τραπεζών ) απο το 1981-2009 με τον ενα ( έκδοση νέου χρήματος ) ή τον άλλο τρόπο (πρόσβαση στις διεθνής αγορές) ήταν εξασφαλισμένη και χρηματοδοτούσε όλα τα καπρίτσια του πολιτικού τακτικισμού.
7.- Απο τον Μάιο του 2010 όλα άλλαξαν, όσον αφορά την ρευστότητα. Η χρηματοδότηση του Δημοσίου τομέα μπορεί να γίνει μόνο υπό όρους ( μνημόνια και conditionality ) απο την Τρόικα και του ιδιωτικού τομεα μέσω των Τραπεζών μόνο απο την ΕΚΤ το ΤΧΣ και τον ELA δεδομένου ότι η πηγή ρευστότητας των καταθέσεων διαρκώς μείωνεται ( απο €245 σε €155 δις ).
8.- Η κατάσταση αυτη καθιστά την Ελλάδα χώρα η οποία δεν εχει πλήρη κυριαρχία μέχρις ότου απαλλαγεί απο τα μνημόνια. Προϋπόθεση είναι η κάλυψη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, συμπεριλαμβανομένων και των τόκων, απο τα δημόσια έσοδα καθώς και η δυνατότητα πρόσβασης σε εξωτερικό δανεισμό .
Η παραπάνω ανάλυση οδηγεί αυτόματα στο συμπέρασμα ότι μονομερείς πολιτικές ενέργειες ενέχουν τον κίνδυνο διακοπής της χρηματοδότησης Δημοσίου, Τραπεζών, και διεθνών πιστώσεων προς τον ιδιωτικό τομέα.
Άμεση συνέπεια η στάση πληρωμών η κηρυξη της χώρας σε κατάσταση χρεοκοπίας και η κατάρρευση της διεθνούς πιστοληπτικής ικανότητας της ιδιωτικής οικονομίας για εισαγωγή Α΄ Υλών απαιτούμενων για την παραγωγή προϊόντων.
Η επιστροφή στην δραχμή, ελλείψει άλλης διεξόδου, θα ειναι το αναπόφευκτο Plan B που θα επιβάλει η οικονομική πραγματικότητα .

Τι θα φέρει μια νίκη του Σύριζα;

Υπάρχει ένα κουίζ στα Αγγλικά,στο ίντερνετ, σχετικό με  το ΣΥΡΙΖΑ τον τελευταίο καιρό, όπου η επιλογή των απαντήσεων δεν είναι κολακευτική για τις προοπτικές του αριστερού κόμματος: "Όχι, με τίιποτα, χαχα, Κανείς δεν το πιστεύει", είναι κάποιες επιλογές απαντήσεων. Η τελευταία ερώτηση μάλιστα είναι: "Νομίζετε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πετύχει ως κυβέρνηση;»

Δεδομένου, ότι η προθεσμία λήγει για την εκλογή προέδρου, και μετά τις εκλογές  έρχεται πιθανή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, αξίζει να εξετάσουμε τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο ηγέτης του κόμματος Αλέξης Τσίπρας, αν γίνει πρωθυπουργός. Διότι, ενώ ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής πολιτικής σκηνής οδηγείται από τα χρέη, τη μυστικότητα, τις φήμες και τις κλίκες, τα στοιχεία για το χρέος δεν λένε ψέματα και ούτε βέβαια και τα φορολογικά έσοδα - τουλάχιστον,  όταν  παρακολουθούνται σωστά...

Είτε, η επόμενη κυβέρνησή θα είναι μια ανανεωμένη συμμαχία υπό την ηγεσία του σημερινού πρωθυπουργού της Νέας Δημοκρατίας, ή με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ, θα αντιμετωπίσει την ίδια σκληρή δυναμική του χρέους.

 Αυτό το post έχει ως βάση  χρηματοπιστωτικές έρευνες αγοράς από την Eurobank, τη Renaissance Capital και την BoAML - και συνεντεύξεις με δύο υπευθύνους οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, που έγιναν  στα μέσα Δεκεμβρίου 2014.

 Η Ελλάδα με αριθμούς:

 Ας ξεκινήσουμε από τα δεδομένα. Η Ελλάδα οφείλει 319 δις ευρώ που κατανέμονται ως εξής:

 - Σε κυβερνήσεις  της ζώνης του ευρώ 205δις

- 27 δισ στην ΕΚΤ
- 31 δισ από το ΔΝΤ
- 56 δισ προς ιδιώτες κατόχους ομολόγων

 Αν και αυτό είναι ένα τεράστιο χρέος, τέσσερα χρόνια πικρής λιτότητας έχουν καταφέρει να βάλουν τα δημόσια οικονομικά υπό έλεγχο.

 ΑΝΤΙΘΕΤΑ με τη Βρετανία, η Ελλάδα  έχει ισοσκελισμένα βιβλία και εμφανίζει πλεόνασμα μετά το Σεπτέμβριο, αν και υπάρχουν αντεπιχειρήματα που το αμφισβητούν αυτό.

Το σχέδιο διάσωσης από την Τρόικα (ΕΚΤ / ΔΝΤ και ΕΕ) θα ολοκληρωθεί τον Φεβρουάριο του 2015. Μετά από αυτό, η σημερινή κεντροδεξιά συμμαχία υπό την ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά αντιμετωπίζει την ανάγκη να δανειστεί 22 δισ ευρώ για τα φορολογικά έτη 2015 και 2016.

Οι αναλυτές λένε πως συζητείται η λύση  από την ΕΕ να επεκτείνουν τις "ενισχυμένες συνθήκες πιστωτικής γραμμής" από τον μηχανισμό του  ταμείου διάσωσης  σε 9,5δις ευρώ για δύο χρόνια και το ΔΝΤ να δανείσει 12,5 δισ ευρώ, για την ικανοποίηση των αναγκών στην Ελλάδα. Αλλά, δεδομένου ότι το αρχικό σχέδιο διάσωσης ανέβαλε μόνο τη κρίσιμη στιγμή για την αποπληρωμή του τεράστιου χρέους των 319δις ευρώ, οι περισσότεροι παρατηρητές πιστεύουν ότι θα πρέπει να υπάρξει μια περαιτέρω απαμείωση του χρέους. Μια πρόταση είναι για την ΕΕ να παρατείνει την αποπληρωμή του χρέους της κατά 20 χρόνια, η οποία θα ήταν είναι ισοδύναμη της διαγραφής 50 δις ευρώ, συν μηδενικό τόκο για 10 χρόνια, καθώς και ένα πολύ χαμηλό σταθερό επιτόκιο για τα δάνεια της ΕΕ από 0,6 τοις εκατό. Αυτή είναι η "θεωρητική" διαγραφή επισφαλών απαιτήσεων που διαμορφώθηκε σε σημείωμα της έρευνας τραπεζικού οργανισμού,  στις 17 Δεκεμβρίου 2014, και μπορεί να θεωρηθεί όσο το δυνατόν πλησιέστερη προς το τι συζητείται.

 Κοιτάζοντας μακροπρόθεσμα

 Μια τέτοια απομείωση του χρέους θα επηρεάσει μόνο "τον δημόσιο κλάδο" - δηλαδή, τους δανειστές της ΕΕ και θα μειώσει το χρέος στην Ελλάδα  κατά 25 τοις εκατό του ΑΕΠ, μαζικά κατά τα έτη 2033-2042 (οι αγορές  πιστεύουν ότι θα γίνει πολύ πιο μπροστά). Όμως, η κατάσταση θα επιδεινωθεί ταχέως από το 2043 έως το 2064.

 Για να πάρει αυτό το βραχυπρόθεσμο δάνειο των 22 δισ ευρώ, η κυβέρνηση Σαμαρά πρέπει να υπογράψει για περισσότερη λιτότητα, και στο τέλος να φιλονικήσει με την Τρόικα πάνω στην πραγματική κατάσταση των δημόσιων οικονομικών. Καθώς η λιτότητα απαιτεί επιπλέον περικοπές σε μισθούς και επιθέσεις κατά των εργασιακών δικαιωμάτων, δεν είναι σίγουροι ότι μπορεί να το κάνει να συμβεί. Έτσι προκύπτει η σημερινή κρίση. Χρειάζεται μια καλύτερη εντολή  για να κάνει αυτή τη συμφωνία και έτσι ουσιαστικά μετέτρεψε την προεδρική εκλογή σε έναν τρόπο να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης για τη στρατηγική της.

Τώρα ας ρίξουμε μια ματιά στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ: 
Λέει ότι θα διαπραγματευτεί με την ΕΕ για τη διαγραφή του μισού των 319δις ευρώ. Δεν θα προσπαθήσει να πάρει μια διαγραφή από τον ιδιωτικό τομέα και θα αποπληρώσει τα δάνεια του ΔΝΤ στο ακέραιο, οπότε όλος ο πόνος πέφτει στην ΕΕ και την ΕΚΤ. Μετά από αυτό θέλει η ΕΚΤ να αγοράσει το ελληνικό χρέος όλο με μηδενικό τόκο για τα επόμενα 60 χρόνια.Αν τη συγκρίνουμε με την πρόταση από την Eurobank ESTO  αυτή η  "θεωρητική" λύση, είναι πολύ πιο ευνοϊκή για την Ελλάδα, αλλά τεχνικά τουλάχιστον στον ίδιο πλανήτη. Η συμφωνία του χρέους των 60 ετών απλά ωθεί μόνο το πρόβλημα μετά το 2040 και ότι στην πραγματικότητα αναγνωρίζει ότι  το χρέος της Ελλάδα είναι ανεξόφλητο.

Το πρόβλημα για τον Αλέξη Τσίπρα είναι βραχυπρόθεσμο: (Α) Έχει υποσχεθεί να «ακυρώσει  τη λιτότητα» και να εξέρθει από τις συνθήκες διάσωσης μονομερώς - την ίδια στιγμή που θα κάνει μια διαπραγμάτευση για διαγραφή των χρεών προς την ΕΕ.

Όμως, περίπου 5,3 δις ευρώ του δανείου διάσωσης αναμένεται να δοθούν το 2015 και αν ακυρωθούνε οι όροι, θα πρέπει να παρακρατηθεί το ποσό . Επιπλέον, θα πρέπει να βρουν άλλα 14 δισ ευρώ κατά τα επόμενα δύο έτη, εάν θέλουν να ισοσκελίσουν απλά τα βιβλία και φροντίσουν να μην έχουν έλλειμμα όπως απαιτεί η Τρόικα.

(Β) Ταυτόχρονα, θα ακυρώσει το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που επιδιώκεται να φέρει  5,6 δις ευρώ κατά τη διάρκεια της διετίας 2015-16, προσθέτοντας το ποσό αυτό στα 22 δισ ευρώ που  η Ελλάδα πρέπει να δανειστεί.

(Γ) Κυρίως όμως, το 2015 είναι ένας χρόνος  που θα πρέπει να εξοφληθούν χρέη η να μετακυλισθούν 17δις ευρώ ως οφειλές των 7 δισ ευρώ για το 2016 και άλλα τόσα για το 2017 και περίπου 5 δισ ευρώ το 2018.  
(Δ) η Ελλάδα σήμερα δεν αναμένει να δανειστεί από τις αγορές, από  επενδυτικά κεφάλαια.

Συνολικά, οι αναλυτές της Bank of America Merill Lynch πιστεύουν πως ο Τσίπρας θα αντιμετωπίσει έναν προϋπολογισμό με μαύρη τρύπα τουλάχιστον 28 δις ευρώ τα δύο πρώτα χρόνια της κυβέρνησής του, χωρίς να μπορεί από πουθενά να δανειστεί για τα 17δις ευρώ που πρέπει να αποπληρώσει  το πρώτο έτος.

Οι κίνδυνοι της κατάστασης  είναι:

- Ότι θα προκληθεί φυγή κεφαλαίων, αν ο ΣΥΡΙΖΑ βαδίζει προς τη νίκη.
- Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει  εμπειρία  διακυβέρνησης και  εμπειρία των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, για να  υπολογίσει σωστά τις διαπραγματεύσεις  και τις παγίδες λόγω αθέτησης του χρέους.
- Η κρίσιμη μάζα των οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα δεχθεί τον αργό ρυθμό των οικονομικών αλλαγών σύμφωνα με το σχέδιο, και το κόμμα μπορεί να διαλυθεί κάτω από την πίεση του να είναι στην εξουσία.

Και οι τρεις κίνδυνοι, αν επαληθευτούν, οδηγούν προς την ίδια κατεύθυνση, αλλά με διαφορετικό ρυθμό - Προς τη φυγή κεφαλαίων. Δηλαδή, σε ένα bankrun τύπου Κύπρου και, τελικά στην προεπιλογή του Grexit που αν και δεν είναι επιθυμητή από καμία πλευρά, παραμένει μια πιθανότητα.

Τι μπορεί να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Η δυνατότητα του ΣΥΡΙΖΑ να διαπραγματευτεί με επιτυχία θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τη διάθεση στην Ευρώπη. Αν, για παράδειγμα, η ελληνική κεντροδεξιά καταρρέει - Κατά τη διάρκεια ή μετά τις εκλογές - θα καταστεί σαφές  ότι δεν έχει νόημα για την Ε.Ε να μείνει αποστασιοποιημένη και αμετακίνητη, ώστε να συντείνει στο χάος με μια δεύτερη εκλογή, όπου οι μόνοι κερδισμένοι μπορεί να είναι στη συνέχεια τα ακραία ριζοσπαστικά κόμματα.

Είναι σαφές από τις συζητήσεις με τον Γιώργο Σταθάκη και τον Γιάννη Μηλιό, καθηγητές στα οικονομικά που έχουν σχεδιάσει το πρόγραμμα  του ΣΥΡΙΖΑ, ότι θέλουν να  τοποθετηθούν σε έναν ευρύτερο ευρωπαϊκό διάλογο.

Μέρη του κατεστημένου της Ε.Ε, θέλουν να χρησιμοποιήσουν μέτρα ποσοτικής χαλάρωσης (QE) ώστε να χαλαρώσει η δημοσιονομική λιτότητα και να επιδιώξουν μια κεϋνσιανού τύπου έκδοση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.

Η επικρατούσα άποψη στη Γερμανία είναι να συνεχιστεί η προσπάθεια δημοσιονομικής λιτότητας, να γίνει ό, τι είναι δυνατό για μια ποσοτική χαλάρωση και να εφαρμοτεί μια νεοφιλελεύθερη εκδοχή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.

Οι καθηγητές οικονομίας του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι αν μπορέσουν να εισαγάγουν το ελληνικό πρόβλημα χρέους σε μια πανευρωπαΐκή συζήτηση και με τη βοήθεια από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της αριστεράς - Die Linke στη Γερμανία και Podemos στην Ισπανία - και ίσως από κάποιους άλλου αριστερούς σοσιαλδημοκράτες, μπορούν να διαπραγματευτούν μια  μεγάλη διαγραφή χρέους.

Αλλά και το δικό τους πρόγραμμα για εγχώρια ανάπτυξη εξαρτάται από τις ξένες επενδύσεις και την ίδια στιγμή μια εκ νέου ρύθμιση της αγοράς εργασίας και αποκατάσταση ορισμένων κοινωνικών δαπανών.

Είναι η Γερμανία το κλειδί;

Πολλά εξαρτώνταν από την καταστροφική συνάντηση  που ειχαν ο κ Σταθάκης και ο κ Μηλιός με ιδιώτες επενδυτές στο Λονδίνο. Αλλά δεν σχεδιάζουν να αθετήσουν το ιδιωτικό χρέος, και το 2015 η κρίση αποπληρωμής θα είναι κατά κύριο λόγο για το ΔΝΤ και την ΕΕ.

Νωρίτερα αυτό το μήνα ο Charles Robertson, της Renaissance Capital, εξέδωσε ανακοίνωση λέγοντας:

"Βλέπουμε μια σημαντική πιθανότητα η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ να πει ναι στο ΣΥΡΙΖΑ."

"Πήρε την απόφαση το 2010 ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην ευρωζώνη και  κατά πάσα πιθανότητα απέτρεψε μια πολύ ευρύτερη παγκόσμια κρίση".

«Το ναι στο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τόσο ακριβό (περίπου το ένα τοις εκατό του ΑΕΠ της ευρωζώνης) ... Πιστεύουμε ότι η Ευρώπη θα είναι ένα βήμα πιο κοντά στην ευρωπαική ολοκλήρωση μετά.
Ωστόσο, ο ίδιος αναλυτής προειδοποίησε ότι οι εκπρόσωποι των διεθνων οργανισμών ενδέχεται να πείσουν την  Μέρκελ και την ΕΚΤ να πει όχι.

Έτσι, το μεγαλύτερο ερώτημα για τη δυνατότητα επιβίωσης μιας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι κατά πόσο οι κυβερνήσεις της ΕΕ και το ΔΝΤ θα παίξουν μπάλα...

Εκείνοι που συνάντησαν την οικονομική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, λένε ότι  οι άνθρωποι του κόμματος ενεργούν σαν να  ξέρουν ότι η κυρία Μέρκελ πρόκειται να πει ΝΑΙ, ενώ υπάρχει μια πολύ μεγάλη πιθανότητα ότι θα πει όχι, και δεν συνειδητοποιούν πόσο σκληροί θα είναι η ΕΚΤ, το ΔΝΤ και οι ιδιώτες επενδυτές προκειμένου βραχυχρόνια, να αναγκαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ να υιοθετήσει τη δική τους μορφή της λιτότητας.

Η χρονική στιγμή είναι ενδιαφέρουσα. Η Ελλάδα έχει  μια ρύθμιση αποληρωμής 7 δισ ευρώ ενσωματωμένη στο πρωτότυπο της συμφωνίας διάσωσης.

Υπάρχει επίσης ακόμα κάποια χρηματοοικονομική τεχνική σύμφωνα με την οποία το κράτος δεν μπορεί να δανειστεί από τις δημόσιες του επιχειρήσεις, πάνω από 7,5 δισ περίπου ευρώ. Επιπλέον οι τράπεζες πρέπει να επιστρέψουν περίπου  2 δισ ευρώ από τα χρήματα κρατικής διάσωσης.

Έτσι, το έξυπνο χρήμα που λέει ο κ Τσίπρας θα μπορούσε να είναι οι εξαγορές χρεών που λήγουν κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015.

Ωστόσο, το δεύτερο εξάμηνο είναι το σημείο κρίσης. Από τα 17 δις ευρώ που οφείλονται, 11 δισ ευρώ θα πρέπει να αποδοθούν το δεύτερο εξάμηνο, και οι αναλυτές  του BoAML πιστεύουν ακόμη και με  αυτή την πολιτκή που δεν αντικρύζει το πραγματικό πρόβλημα, ο ΣΥΡΙΖΑ  θα πρέπει να συγκεντρώσει 11 δισ ευρώ από τις αγορές.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν σχηματίσει κυβέρνηση, σίγουρα θα υπάρξει μια πολυεπίπεδη πολιτική κρίση στην Ελλάδα.

Το επίσημο σύστημα είναι γεμάτο διαφθορά, από τα νοσοκομεία, ως τα πολύ υψηλότερα επίπεδα της κυβέρνησης. Το ιστορικό των διαδηλώσεων εκτός ελέγχου και η διείσδυση φασιστικών στοιχείων στα σώματα ασφαλείας, κάνουν την πιθανότητα αποσταθεροποίησης μη αμελητέα.

Ο  ευρύς αντιεξουσιαστικός χώρος της αριστεράς που συγκρούεται περιοδικά με την αστυνομία, αποτελεί ένα αντίπολο που μάλλον θα ανεβάσει τους τόνους.

 Όπως ο κέντροδεξιός οικονομολόγος Γιάννης Παλαιολόγος επισημαίνει στο καινούργιο βιβλίο του," ο 13ος άθλος του Ηρακλή": Μέσα στην ελληνική κρίση, το κύριο πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι το χρέος, αλλά το γεγονός ότι με το ζόρι υπάρχει ένα ανεξάρτητο κράτος, που στέκεται υπεράνω συντεχνιακών και πελαειακών αξιώσεων.Το ελληνικό κράτος είναι μια μάζα απαιτήσεων και ανταπαιτήσεων, που είναι αδύνατον να διοικηθεί,  εκτός και αν χρησιμοποιηθούν τα δίκτυα συμφερόντων των κομμάτων".

Καθώς, όλα αυτά τα δίκτυα είναι προσκολλημένα στην κυβέρνηση, η ξαφνική  αποχώρηση τους  θα καταστήσει την διοίκηση στην Ελλάδα πολύ δύσκολη, ακόμη και χωρίς εργάτες σε απεργίες, μετανάστες που έχουν στρατοπεδεύσει στους δρόμους και αναρχικούς καταληψίες  σε δημόσια κτίρια.

Η δημοτικότητα του ΣΥΡΙΖΑ

Έτσι, το σενάριο της χειρότερης περίπτωσης μετά από μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι: βραχυπρόθεσμη κρίση αποπληρωμής, κακότεχνες διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, κοινωνική αναταραχή, φυγή κεφαλαίων και πτώχευση.

Μια καλύτερη περίπτωση - ο ΣΥΡΙΖΑ - με συμμάχους στην ΕΕ να πετύχει μακροπρόθεσμη συμφωνία αποπληρωμής του χρέους, αλλά θα πρέπει να ξεπεράσει με τους κατάλληλους τακτικούς ελιγμούς την αποπληρωμή των τεράστιων υποχρεώσεων για το 2015, όπως αναφέρθηκε παραπάνω και  να  αντιμετωπίσει και παλι μια τεράστια κοινωνική αναταραχή .

Αν σκεφτεί κανείς τους τεράστιους  κινδύνους, θα αναρωτηθεί γιατί το κόμμα εξακολουθεί να είναι - παρότι τα mainstream μέσα μαζικής ενημέρωσης προειδοποιουν για  τον Αρμαγεδδώνα που έρχεται - 3-4 τοις εκατό μπροστά στις δημοσκοπήσεις; Η απάντηση είναι απλή.

Έπειτα από πέντε χρόνια λιτότητας η ελληνική οικονομία κατέρρευσε, οδήγησε εκατομμύρια ανθρώπους σε ψυχολογική ελεύθερη πτώση και αισθάνονται, ότι δεν έχουν λάβει την ηθική αλληλεγγύη που έπρεπε από την ελίτ  τους ή από την ευρωπαϊκή ελίτ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ φτάνει στο 33,3% στις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Το  ΚΚΕ και το κεντροαριστερό  Ποτάμι έχουν μαζί 8%.

  Άλλα αντιμνημονιακά κόμματα όπως η φασιστική Χρυσή Αυγή και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες  έχουν περίπου  5-6 %. Η Νέα Δημοκρατία φτάνει μέχρι το 30 τοις εκατό, ο εταίρος του συνασπισμού, το ΠΑΣΟΚ μέχρι 6,2 τοις εκατό.

Αυτό σημαίνει ότι η  πλειοψηφία των Ελλήνων με αυτό τον τρόπο πιστεύει ότι  ίσως μπει ένα τέλος στη λιτότητα και στο μόνιμο δίπολο ανάμεσα στην Δεξιά  και τα κεντρώα κόμματα παλαιού τύπου, που βασίζονται σε πελατειακές σχέσεις.

Αν το πολίτευμα αποτύχει στην εκλογή  προεδρικού υποψήφιου  έως τις 29 Δεκεμβρίου, ίσως γίνουν αλήθεια τα όνειρά τους.

Αυτό που θα πετύχουν εξαρτάται από το  κατά πόσο ένα άθροισμα ακτιβιστών και  καθηγητών στην ελίτ του κόμματος, μπορούν να ελέγξουν την πιο προβληματική οικονομία στον ανεπτυγμένο κόσμο.

"Όχι στο ξεπούλημα...κάτω οι επενδύσεις"

Το μόνο σίγουρο για την Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι ότι χρειάζεται χρήματα. Το ιδανικότερο δε είναι να μην πρέπει να χρεωθεί και να είναι υποχρεωμένη να επιστρέψει λεφτά με δυσβάστακτα επιτόκια. Σε αυτό το σημείο είναι που αρχίζει η συνθηματολογία και χάνεται η μπάλα της λογικής. Το "όχι στους τοκογλύφους δανειστές" (οι οποίοι, παρά της δεδομένης άθλιας οικονομικης και πολιτικής κατάστασης και του συνεπακόλουθου υψηλού ρίσκου που ενέχεται, μας δανειζουν με πολύ χαμηλό επιτόκιο), συμπληρώνεται από το "όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας" (το οποίο στην ουσία είναι ένας τροπος για να αποφύγεις τον δανεισμό). 

Είναι πραγματικά ενα εξίσου αφελές σύνθημα, που με τρομό  διαπιστώνει κάποιος ότι πολλοί το παίρνουν στα σοβαρά. Μάλλον, όσοι το εκστομιζουν, δεν εστιάζουν τόσο στα ακίνητα που δήθεν "ξεπουλιούντα", στο μηδενικό κέρδος που έχουν αποφέρει εδώ και δεκαετίες στο ελληνικό κράτος και τη διαρκώς μειούμενη αξία τους, αλλά στο, ότι η Γη αυτή είναι περιουσιακό στοιχείο του ελληνικού λαού, αγνοώντας όμως πως η τιμή του καθορίζεται από κανόνες της αγοράς, το τι μπορεί να αποφέρει σε πλούτο ως κεφάλαιο και την ευρωστία της χώρας, όχι από κροκοδείλιους συναισθηματισμούς από   ανθρώπους που έχουν μηδαμινό σεβασμό προς τη δημόσια περιουσία και θεωρούν το δημόσιο  εχθρό τους.
Υπάρχουν δημόσιες εκτασεις και χώροι, όπως το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και το αεροδρόμιο της που φυτοζωούν  εδώ και δεκαετίες, ενώ θα έπρεπε να συνεισφέρουν πολλά εκατομμύρια στον κρατικό προΰπολογισμό,  αλλά και πολλά ακόμα μικρά αεροδρόμια σε τουριστικούς προορισμούς, που δεν είνα εφάμιλα της τουριστικής κίνησης των περιοχών τους. Είναι ακόμη τα ολυμπιακά ακίνητα που έχουν αχρηστευθεί σχεδόν πλήρως και εκτάσεις όπως λχ. αυτή της Κασσιόπης στην Κέρκυρα που δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας βάλτος. 

Σε αυτόν τον βάλτο λοιπόν παίχθηκε πρόσφατα άλλη μια φαρσοκωμωδία "υπέρ της εθνικής μας κυριαρχίας". Μετά από αλλεπάλληλους άκαρπους διαγωνισμούς και αμέτρητα γραφειοκρατικά προβλήματα, το κτήμα κατέληξε στο Fund NHC Capital. 

Οι νέοι ιδιοκτήτες δηλώνουν ότι προτίθενται να επενδύσουν πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ, σε μια ήπιας μορφής τουριστική επένδυση, αφού η δόμηση δεν ξεπερνά το 7% της συνολικής έκτασης των 35 στρεμμάτων. Όλες οι περιβαλλοντολογικές μελέτες έχουν εγκριθεί. 

Η εταιρία, που περίμενε πολύ καιρό, ωσότου πάρει το οκ από το Συμβούλιο της Επικρατείας, αποφάσισε να διοργανώσει πρόσφατα μια ενημερωτική συνάντηση με τους φορείς του νησιού. Οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ και ο Δήμαρχος του νησιού που εξελέγη με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκεί...Θεωρεί ο τελευταίος πως την έκταση που το ελληνικό δημόσιο πούλησε και εισέπραξε τίμημα, θα πρέπει να την πάρει πίσω για να την αξιοποιήσει επ΄ ωφελεία του κοινωνικού συνόλου και του δημοσίου συμφέροντος...Θεωρεί δηλαδή πως μπορεί να κατάσχει το ακίνητο, διότι ως εκλεγμένος τοπικος "άρχοντας" εκπροσωπεί το σύνολο της τοπικής κοινωνίας, ενώ βέβαια δεν δέχεται ο ίδιος και οι συν αυτώ ότι οι δημοκρατικά εκλεγμένοι πολιτικοί του αντίπαλοι μπορούν να ενεργούν σε διεθνές και οικονομικό επίπεδο ως αντιπρόσωποι του συνόλου της Ελλάδας.

Αυτοί, οι είκοσι περίπου "δημοκράτες"  έκαναν ντου στον χώρο της εκδήλωσης (όπως το συνηθίζουν στους χώρους της ανώτατης εκπαίδευσης) και απαγόρευσαν, προβάλοντας το δημοκρατικό τους ήθος, να γίνει η συγκεκριμένη ενημέρωση.

"Δεν δεχόμαστε λοιπόν ούτε τους όρους των δανείων που υπογράψαμε, δεν θέλουμε ούτε δημόσιες επενδύσεις. Θα πάρουμε πίσω ότι πουλήσαμε, όπως θα σκίσουμε και τις δανειακές συμβάσεις. Θα πατάξουμε την φοροδιαφυγή και θα ανεβάσουμε την φορολογία των πλουσίων και ειδικότερα των εφοπλιστών. Επειδή, προφανώς όλοι όσοι συναλλασόνται μαζί μας είναι χαζοί και εμείς τσαμπουκάδες, θα δεχθούν στωικά, όσα έχουμε στο νου μας, δίχως συνέπειες. Μιας που φαίνεται πως το να ασχολείται κάποιος με την Ελλάδα είναι μονόδρομος. Δεν υπάρχουν άλλες επιλογές..". Αναρωτιέμαι, πως υπάρχουν άνθρωποι που κάθονται και συζητάνε μαζί μας οτιδήποτε έχει σχέση με οικονομικές συναλλαγές;

Β.Τ.

Γρηγόρης Ψαριανός: Κυβέρνηση Εθνικού Σκοπού και Εκλογή ΠτΔ από την παρούσα βουλή

Την πεποίθηση του πως πρέπει να εκλεχθεί Πρόεδρος Δημοκρατίας και να αποφευχθούν οι Εθνικές Εκλογές, εξέφρασε με την ακόλουθη ανάρτηση του στο FACEBOOK, o ανεξαρτητος βουλευτής Γρηγόρης Ψαριανός, με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο, που αποκλίνει από τη ξύλινη γλώσσα της πολιτικής και την τυποποιημένη γλώσσα μερικών δήθεν αριστερών.

Το κείμενο του έχει ως εξής:

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ
(Παντελής Βούλγαρης)
Πολύ δρόμο έχουμε να κάνουμε πάλι.
Έχουμε πάλι μπροστά μας διλήμματα.
Πολλά όπως πάντα, αλλά το πρώτο και άμεσο, που ζητάει απάντηση τώρα, είναι το γνωστό.
- Να εκλεγεί Πρόεδρος και να ολοκληρωθεί η συμφωνία με τους εταίρους και την τρόικα εντός του διμήνου, περίπου όπως διαφαινόταν να γίνεται με ευθύνη αυτής - ή περίπου αυτής - της κυβέρνησης Ή
- Να μην εκλεγεί Πρόεδρος και να πάμε σε εθνικές εκλογές, να αλλάξει η κυβέρνηση κι όταν προκύψει η νέα, αν προκύψει, αυτοδύναμη ή συνεργασίας πάλι, να αποφασίσει αν θα συνεχίσει τα ίδια ή τι άλλο θα κάνει.
Αν αποφασίσει τα ίδια, κατάλαβα, πάλι τα ίδια! Και θα τους κυνηγάνε ‘’από μέσα’’…
Αν αποφασίσει άλλο τι, μήπως πάλι κατάλαβα, αλλά θα τους κυνηγάνε ‘’απ’ έξω’’;
Θα διαγράψει, που λέμε, μονομερώς το χρέος ή ένα μεγάλο μέρος του και θα αποχωρήσει απ΄τη ζώνη του ευρώ, μετά βαϊων και Κυκλάδων και Βορείων Σποράδων;
Θα διαπραγματευτεί πιθανή διαγραφή μέρους του;
Κι αν οι εταίροι αρνηθούν, τι θα κάνει;
Θα τους θυμώσει και θα τους κάνει μούτρα;
Θα καταγγείλει και θα σκίσει όλα τα μνημόνια και θα καταργήσει όλους τους εφαρμοστικούς νόμους; Και μετά; Τι άλλα νέα;
Θα διαπραγματευτεί αυτή η ν έ α κυβέρνηση,
από ν έ α μηδενική βάση, μια ν έ α συμφωνία;
Κι αν οι στυγνοί μερκελιστές, εκβιαστές, τοκογλύφοι δεχτούν κάποιους ‘’επαχθείς όρους’’ που θα τους βάλουμε Εμείς οι ηρωικοί Έλληνες, καλώς. Αλλά, αν η απάντηση είναι ‘’αυτό το θέμα έχει κλείσει, έτσι θα συνεχίσουμε, εάν συμφωνείτε…’’, μετά συγχωρήσεως που λέμε, τι γίνεται;|
Θα τους διαολοστείλουμε και θα τυπώσουμε στο Χολαργό - ή σε κάποιο άλλο, άγνωστο μέχρι στιγμής μέρος - νέες ωραιότατες δραχμούλες, μαραβέδια, μνάς -
ή κάποιο άλλο, άγνωστο μέχρι στιγμής νόμισμα;
Δεν είναι εύκολο ν’ αλλάξεις
όταν χαλάσεις εντελώς
δεν έχεις μάτια να κοιτάξεις
ποιος είν’ ο δρόμος ο καλός,
λέει ο Ακης Πάνου.
Είναι λοιπόν εύκολο ή δύσκολο ν’ αλλάξεις;
Κι αν έχεις χαλάσει εντελώς;
Εύκολο ή δύσκολο, το μόνο που σού ‘μεινε είναι να προσπαθήσεις.
Και η προσπάθεια δεν μπορεί παρά να είναι κοινή και να εκδηλωθεί με αυτό που λέμε ‘’εθνική συναίνεση’’.
Με κυβέρνηση εθνικού σκοπού κι ένα συμφωνημένο σχέδιο οριστικής εξόδου από την κρίση.
Το έκαναν στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία κι έτσι κι οι δυό χώρες μετά από μια τέτοιου τύπου διαδικασία στην οποία συμφώνησαν κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ενώ μπήκαν ΄΄στά μνημόνια’’ δυό χρόνια μετά από μας, βγήκαν ήδη πριν κάμποσους μήνες.
Θα μου πείς, αυτές είναι δύο πολιτισμένες ευρωπαϊκές χώρες και το ‘καναν.
Μπορούν όλοι να το κάνουν;
Ακόμα και κάποιοι τριτοκοσμικοί κατσαπλιάδες;
Σωστό το ερώτημα. Το δέχομαι…
Μήπως όμως πρέπει να το προσπαθήσουμε κι εμείς ΠΡΙΝ την καταστροφή; Γιατί μετά θα γίνει, να ‘στε σίγουροι, και γράψτε το και θυμηθείτε το. Αλλά βέβαια τότε θα ‘ναι αργά. Έχουν ξαναγίνει αυτά…
Εκλογή, λοιπόν, Προέδρου Δημοκρατίας από τη Βουλή, με ψηφοφορία σε τρείς προσπάθειες.
Αν οι δύο πρώτες προσπάθειες είναι , ως αναμένεται, άγονες μια που απαιτούνται 200 ψήφοι, τότε πρέπει να εκλεγεί Οπωσδήποτε Πρόεδρος με 180+ στην Τρίτη ψηφοφορία.
Για να μην βρεθεί η χώρα σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
Πρέπει και μπορεί να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας - ο Σταύρος Δήμας, εν προκειμένω - από αυτή τη Βουλή.
Και εδώ πρέπει να μελετηθεί και ελπίζουμε να γίνει αποδεκτή απ’ όλα τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου η πρόταση των οκτώ βουλευτών, διαφορετικών πολιτικών διαδρομών και κομματικών προελεύσεων, που διατυπώθηκε πριν μέρες, πρόταση για διακομματική συμφωνία κυβέρνησης και αντιπολίτευσης που περιλαμβάνει τα εξής:
1. Εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας με ευρύτερη πλειοψηφία.
2. Με συμφωνία των κομμάτων η επόμενη Βουλή να είναι Αναθεωρητική, για να προχωρήσουμε στις απαραίτητες αλλαγές άρθρων του Συντάγματος.
3. Ορισμός ημερομηνίας Εθνικών Εκλογών μέσα στο 2015, πιθανώς τον Σεπτέμβριο.
Η συγκεκριμένη πρόταση των οκτώ βουλευτών που μπορεί να δώσει οριστική λύση για έξοδο από την κρίση μπορεί να υποστηριχθεί από πολύ περισσότερους βουλευτές και να επαναδιατυπωθεί.
Ελπίζουμε να πρυτανεύσει η λογική, όπως έλεγε ένας ιστορικός ηγέτης.
Και να υπάρξει η οριστική έξοδος από την κρίση.
Η αληθινή αλλαγή στο τοπίο.
Για μένα, αλλά και για σένα,
‘’ο δρόμος είναι δρόμος’’.
Κι έχουμε πολύ δρόμο να κάνουμε πάλι.
γρ.ψ. - εφημ. Επενδυση φ.7 / σελ. 63 15-12-2014