Ένα χωριό ολόκληρο κέρδισε το Λόττο εκτός από τον κύριο Κώστα Μητσοτάκη!

Η είδηση είχε κάνει το γύρο του κόσμου: ένα ολόκληρο χωριό στην Ισπανία, το Σοντέτο, με περίπου 2000 κατοίκους, κέρδισε 950 εκατομμύρια δολάρια σε Λοταρία.

Σχεδόν όλοι δηλαδή...

Οι κάτοικοι του Σοντέτο αγοράζουν κάθε χρόνο λαχνούς της Χριστουγεννιάτικης λοταρίας με στόχο την ενίσχυση  της ένωσης  νοικοκυρών του τόπου τους που τα εμπορεύεται, κερδίζοντας ένα μικρό ποσοστό.

Λίγοι είναι κάτοικοι που δεν συμμετέχουν στην κλήρωση, ανάμεσα τους ήταν δυστυχώς ο  μοναδικός Έλληνας του χωριού, ο κύριος Κωστής Μητσοτάκης… ο οποίος δηλώνει απλή συνωνυμία ή ίσως κάποια μακρινή συγγένεια με τον γνωστό επίτιμο. Λένε πως όποιος δεν κερδίζει στα τυχερά παιχνίδια κερδίζει στην αγάπη, αλλά  ο καταγόμενος από τα Χανιά και μεγαλωμένος στην ΑΘήνα, παραγωγός ταινιών επισκέφτηκε κάποτε το χωριό για τα μάτια μιας γυναίκας και  ενώ το ειδύλλιο δεν προχώρησε, έγινε μόνιμος κάτοικος του.

Πιθανότατα πάντως, η αλλαγή των οικονομικών συνθηκών στο χωριό, θα ωφελήσει και τον ίδιο. Ήδη, φαίνεται να βρήκε αγοραστή για ένα ακίνητο που είχε προς πώληση.

Ερωτας, φιλία και εργασία στα χρόνια του Facebook

Το Facebook είναι κάτι σαν μια εικονική γιορτή που μπορεί να διαρκεί όλο το 24ωρο, εκεί συναντάς τους φίλους των φίλων σου, παρατηρείς ένα όμορφο προσωπάκι κάποιου εξ αυτών στη φωτογραφία του προφίλ του, ή την αστεία απάντηση ενός άλλου στα σχόλια. Εκεί απορροφάται κανείς, εκεί φλερτάρει...

Ένα εικονικό πείραγμα, που μπορεί να οδηγήσει σε μια πραγματική ιστορία αγάπης, όπως συνέβη στη Σαντρίνε η οποία ζούσε στην Ιταλία και συνάντησε στον κοινωνικό ιστοχώρο τον Αντουάν που ζούσε στο Παρίσι. Σήμερα έχουν ένα κοριτσάκι.
«Παίζαμε και οι δυο σε μια εφαρμογή του Facebook και βρεθήκαμε να "πολεμάμε" έναν κοινό φίλο», διηγείται η Σαντρίνε. Ολα ξεκίνησαν με μερικές άτονες ανταλλαγές του τύπου "δεν τον αγγίζεις, είναι δικός μου". Μετά συνεχίσαμε να ανταλλάσσουμε μικρά μηνύματα, μετά μεγαλύτερα πριν από μια παθιασμένη συνάντηση δύο μήνες μετά».
Αυτό το πραγματικό πλανητικό ημερολόγιο του Facebook έχει τουλάχιστον 800 εκατομμύρια ενεργά μέλη και επιτρέπει σε φίλους και συγγενείς να ξαναβρεθούν καλύτερα από ό,τι οι έρευνες ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ.
Ο 44χρονος Τούρκος Τσανέρ Ονγκούν που διαμένει στη Νέα Υόρκη είχε χάσει τα ίχνη του φίλου του Τσετίν τα τελευταία 15 χρόνια. Ήξερε ότι είχε εγκατασταθεί στην πόλη Βερακρούζ του Μεξικού. Ωστόσο, ούτε η έρευνά του στο διαδίκτυο ούτε μέσω τηλεφώνου τον βοήθησαν να τον εντοπίσει.
Όταν έγινε μέλος του Facebook το 2007, μόλις με μερικά κλικ έσμιξε με τον Τσετίν, ο οποίος ήταν επίσης μέλος του δικτύου.
Ο ίδιος είχε φύγει από την Τουρκία, μετά το διαζύγιό του. Ναυτικός καθώς ήταν, δεν είχε επικοινωνήσει πολλούς μήνες με την πρώην σύζυγό του και την κορούλα του, οι οποίες είχαν μετακομίσει στο μεταξύ και ούτε αυτές μπορούσαν να τον βρουν, ενώ φαντάζονταν το χειρότερο ...
«Μια μέρα πληκτρολόγησα το όνομα της κόρης μου στο Google. "Επεσα πάνω στη σελίδα της στο Facebook. Ούτε που ήξερα τι ήταν το Facebook"», διηγείται ο Τσετίν ο οποίος έκτοτε έχει σχεδόν καθημερινή επαφή με την κόρη του, παρότι ακόμη δεν έχουν ειδωθεί από κοντά.
Η Αμερικανίδα Εϊμι διηγείται πώς βρήκε τα ίχνη της καλύτερης της φίλης από το λύκειο. «Πήγαμε σε διαφορετικά πανεπιστήμια. Από τότε είχαμε να μιλήσουμε 20 χρόνια, όταν τη βρήκα στο Facebook. Όλα αυτά τα χρόνια έμενε κοντά στο σπίτι της μητέρας μου».
Το Facebook είναι ένα ιδανικό εργαλείο σε έναν όλο και πιο παγκοσμιοποιημένο κόσμο. «Έχω 99 φίλους στο Σίδνεϊ όπου ζω, σε σύνολο 1.053», εξηγεί ο Αυστραλός Στίβεν Τοντ που είναι σύμβουλος στο περιοδικό μόδας Supply.
«To Facebook μου επιτρέπει να μην χωρίζω από τους φίλους μου στις τέσσερις πλευρές του πλανήτη, είτε έχουμε μια σε βάθος συζήτηση ή μια τετριμμένη συνομιλία, όπως συμβαίνει στη ζωή», προσθέτει.
Το Facebook είναι επίσης μια τεράστια βιτρίνα αυτοπροβολής. Η εικαστικός Μπενεντίκτ Κλεν παρουσιάζει τα έργα της στην ιστοσελίδα της, εκεί σχεδιάζει τα κοσμήματά του ο Τζούμι Λιμ.
Η Γαλλίδα Καμίγ βρήκε ένα σεμινάριο όταν έπεσε πάνω ένα status που έλεγε: «Το Paris American Club ζητεί μια δόκιμο ...», και η φίλη της δασκάλα της γιόγκα βρήκε τους πρώτους μαθητές της στο διαδίκτυο.
www.ethnos.gr

Η ιστορία της πιο διάσημης φωτογραφίας στον κόσμο

 «Ο αρχηγός της Αστυνομίας εκτελεί ένα Βιετκόνγκ». Ίσως η πιο διάσημη φωτογραφία του Πολέμου στο Βιετνάμ, που φούντωσε το αντιπολεμικό κίνημα στις ΗΠΑ. Τραβήχτηκε την 1η Φεβρουαρίου 1968 στη Σαϊγκόν από τον φωτογράφο του πρακτορείου ειδήσεων Associated Press (AP), Έντι Άνταμς. Το περιστατικό αποτυπώθηκε και από την κάμερα του τηλεοπτικού δικτύου NBC.

Στη φωτογραφία εικονίζεται ο αρχηγός της Αστυνομίας του Νοτίου Βιετνάμ, στρατηγός Νγκουγιέν Νγκοκ Λόαν, τη στιγμή που εκτελεί εν ψυχρώ τον Βιετκόνγκ (νοτιοβιετναμέζο κομμουνιστή) Νκουγιέν Βαν Λεμ. Ο Λόαν ισχυρίστηκε ενώπιον των εκπροσώπων του Τύπου ότι προέβη στην ενέργειά του αυτή από δικαιολογημένη αγανάκτηση, επειδή νωρίτερα ο Λεμ με τους συντρόφους του σε μια καταδρομική επιχείρηση είχαν σκοτώσει αδιακρίτως πολλούς αστυνομικούς και μέλη των οικογενειών τους, ανάμεσά τους και κάποιους συγγενείς του στρατηγού. Πολλοί από τους παριστάμενους δημοσιογράφους επιβεβαίωσαν τα λεγόμενα του Λόαν, αλλά δεν δικαιολόγησαν την πράξη του.

Η φωτογραφία έκανε τον γύρο του κόσμου και γρήγορα έγινε το σύμβολο της βαρβαρότητας του Πολέμου στο Βιετνάμ. Προκάλεσε ανεπανόρθωτη ζημιά στην εικόνα των Αμερικανών, που είχαν αναλάβει το κύριο βάρος διεξαγωγής του πολέμου στο πλευρό των συμμάχων τους Νοτιοβιετναμέζων εναντίον των κομμουνιστών της Βορείου Κορέας και των ομοϊδεατών τους Βιετκόνγκ στο Νότιο Βιετνάμ. Πολλοί χαρακτήρισαν έγκλημα πολέμου την πράξη του Λόαν, σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης περί αιχμαλώτων. Κάποιοι άλλοι αντέταξαν ότι ο Λεμ δεν μπορούσε να θεωρηθεί αιχμάλωτος επειδή δεν ήταν και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να εφαρμοσθεί η Σύμβαση της Γενεύης στην περίπτωσή του.

Ο φωτογράφος Έντι Άνταμς δοξάστηκε και το 1969 τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ για το καλύτερο φωτορεπορτάζ. Αργότερα, όμως, δήλωσε ότι λυπήθηκε για τον αντίκτυπο που είχε η φωτογραφία του και υπερασπίστηκε τον εκτελεστή στρατηγό. Σε μια επιστολή του στο περιοδικό TIME έγραφε: «Ο στρατηγός σκότωσε ένα Βιετκόνγκ κι εγώ τον σκότωσα με τη φωτογραφική μου μηχανή. Οι φωτογραφίες είναι το πιο ισχυρό όπλο στον κόσμο. Οι άνθρωποι τις πιστεύουν, αλλά οι φωτογράφοι συχνά ψεύδονται, έστω και χωρίς δόλο. Οι φωτογραφίες λένε συχνά τη μισή αλήθεια, όπως και στην περίπτωση του Λόαν».

Ο στρατηγός Λόαν πέθανε εξόριστος στις ΗΠΑ το 1998 και ο Άνταμς τον χαρακτήρισε «ήρωα ενός δίκαιου σκοπού».

Πηγή: www.sansimera.gr

Ο αγώνας για επιβίωση αναδεικνύει την αξία της ζωής

Στην πρόσφατα γυρισμένη ταινία "The way back", η οποία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, περιγράφεται η παράλογη και σχεδόν επική προσπάθεια μιας ομάδας ανθρώπων να φτάσουν στην ελευθερία, μετά την απόδραση τους από τα απάνθρωπα γκουλαγκ της Σιβηρίας, την εποχή του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, διασχίζοντας μια απόστασης χιλιάδων χιλιομέτρων και αντιμετωπίζοντας τις πιο ακραίες συνθήκες.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως η φύση μπορεί να γίνει ο χειρότερος εχθρός  του ανθρώπου, αλλά και το πόσο μεγάλη είναι η δύναμη της θέλησης. Δεν τα καταφέρνουν όλοι, ωστόσο το γεγονός πως κάποιοι πέτυχαν το στόχο τους, έχοντας τον σε όλη τη διάρκεια της περιπλάνησης στο μυαλό τους, φανερώνει ξανά πως αν οι άνθρωποι παραδίδονταν στη λογική πάντα, τότε θα παρέμεναν μικροί, πως η ανάγκη για επιβίωση μας κάνει να ξεπερνάμε τις δυνάμεις μας και πόσο σημαντικό είναι το δώρο της ζωής, που ταυτίζεται με την ελευθερία.

Την πορεία αυτή υποτίθεται ακολούθησε ο συγγραφέας του βιβλίου, ο Πολωνός Slawomir Rawcz στην οποία βασίστηκε το σενάριο. 

Οι ιστορίες για τα γκουλαγκ και την εξορία στη Σιβηρία είναι πολλές.  Οι  άνθρωποι που κατέφεραν να αντέξουν ή να ξεφύγουν, υμνήσαν το δώρο της ζωής.  Όπως ακριβώς, όσοι έχουν φτάσει στο κατώφλι και γυρίσαν.

Ένα ωραίο παράδειγμα αποτελεί ο Φιοντόρ Ντοστογέβσκι που εκατό χρόνια πιο πριν (το 1849),   συνελήφθη από ένα διαφορετικό (επιφανειάκα τουλάχιστον) καθεστώς, μαζί με άλλα μέλη της επαναστατικής/προοδευτικής ομάδας του «κύκλου Petrashevsky», η οποία ήταν αντίθετη με τη διοίκηση του Τσάρου. Τα μέλη καταδικάστηκαν σε θάνατο και χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες για να αντιμετωπίσουν το εκτελεστικό απόσπασμα. Ο Ντοστογιέφσκι ήταν στη δεύτερη ομάδα, και καθώς παρακολουθούσε τα όπλα που σημάδευαν την πρώτη ομάδα, τους δόθηκε χάρη. Η ομάδα εξορίστηκε στη Σιβηρία όπου ο ίδιος έμεινε για τέσσερα χρόνια.

Γυρνώντας στο κελί του, μετά την χάρη που του δόθηκε, έγραψε ένα γράμμα στον αδερφό του. Μεταξύ άλλων λέει:

«Όταν αναπολώ το παρελθόν μου και σκέφτομαι πόσο χρόνο έχω χάσει για το τίποτα, πόσο πολύ χρόνο έχω σπαταλήσει ματαιοπονώντας, σε λάθη, τεμπελιά, σε ανικανότητα για να ζήσω – πόσο λίγο εκτιμούσα τη ζωή, πόσες φορές αμάρτησα ενάντια στην καρδιά μου και στην ψυχή μου – τότε η καρδιά μου ματώνει. Η ζωή είναι ένα δώρο, η ζωή είναι ευτυχία, κάθε λεπτό μπορεί να είναι μια αιωνιότητα ευτυχίας!

 Δεν είμαι ούτε κακόκεφος ούτε αποκαρδιωμένος. Η ζωή βρίσκεται παντού, η ζωή είναι εντός μας, όχι εκτός μας. Θα βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπινα πλάσματα και θα είμαι ένας άντρας μεταξύ αντρών κι έτσι θα παραμείνω για πάντα, δεν θα αποκαρδιωθώ και δεν θα τα παρατήσω ό,τι κι αν συμβεί – αυτό είναι η ζωή, αυτό είναι το νόημά της, θα το θυμάμαι για πάντα. Αυτή η ιδέα έχει κυριεύσει τη ζωή μου και το αίμα μου.»

 Στο βιβλίο του «Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων» περιέγραψε την εμπειρία του από τη Σιβηρία.

Συγκλονιστική επίσης είναι η πέρα για πέρα αληθινή υπόθεση της ταινίας "127 hours", η οποία αποδίδει πιστά την δραματική προσπάθεια ενός ορειβάτη να ξεφύγει από το μοιραίο. Το έργο δείχνει με τον πιο απλό και ωμό τρόπο πόσο μεγάλη σημασία έχει το δώρο της ύπαρξης και που μπορεί να φτάσει κανείς για να το φυλάξει.

Διαβάζοντας μια  ιστορία του Λέο Μπουσκάλια,αναλογίστηκα κάποια πράγματα που επειδή είναι δίπλα μας, τα θεωρούμε αυτονόητα και δεν δίνουμε σημασία. Μόνο αν τα στερηθούμε,καταλαβαίνουμε την αξία τους, μερικές φορές είναι αργά,άλλες φορές προφταίνουμε να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας και ν' άλλάξει η ζωή μας.

Ξαφνιάζομαστε που υπάρχει στη Ζωή και ο Πόνος και η Απελπισία, η Μοναξιά και η Σύγχυση. Κι όμως είναι όλα μέρος της. Όλες οι  έννοιες υπάρχουν επειδή, υπάρχει και το αντίθετο τους.  Και ακριβώς εκείνοι που φτάσανε ως το άκρο των παραπάνω εννοιών είναι αυτοί που λατρέψαν τη ζωή.

Δεν χρειάζεται να αγγίξουμε όλοι τα όρια για να καταλάβουμε, αφού μπορούμε να διδαχθούμε από τέτοιες ιστορίες.  

Β.Τ. 

Εγκλήματα στο Skype. Έχουν αυτόπτες μάρτυρες, αλλά όχι αποδεικτικά στοιχεία.

Μία γυναίκα συνελήφθη στη Νορβηγία, καθώς κατηγορείται ότι δολοφόνησε το παιδί της ενώ ο φίλος της, στη Μ. Βρετανία, παρακολουθούσε από το Skype. Πρόκειται για την πιο πρόσφατη υπόθεση περιστατικού που έχει λάβει χώρα μπροστά στα μάτια μαρτύρων που παρακολουθούσαν μέσω του Skype. Ωστόσο, είναι αμφισβητούμενο το κατά πόσον κάτι τέτοιο βοηθά τους αστυνομικούς.Μία νύχτα τον περασμένο Απρίλιο, η Κιανγκ Λιου, Κινέζα φοιτήτρια σε πανεπιστήμιο στον Καναδά, μιλούσε με ένα φίλο στην Κίνα μέσω video link από το διαμέρισμά της στο Τορόντο. Ξαφνικά ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα και η Λιου απομακρύνθηκε από τη webcam για να ανοίξει. Ο φίλος της παρακολούθησε έντρομος έναν άνδρα να ορμά στην 23χρονη φοιτήτρια και να αρχίζει να παλεύει μαζί της. Μερικά δευτερόλεπτα μετά, κοβόταν η σύνδεση. Το ημίγυμνο πτώμα της νεαρής βρέθηκε μερικές ώρες αργότερα στο διαμέρισμά της στο campus του York University, στο Τορόντο. Συνελήφθη ως κατηγορούμενος ο Μπράιαν Ντίκσον, ένας 30χρονος φοιτητής ο οποίος ζούσε κοντά και θα δικαστεί αργότερα μέσα στο έτος. Πρόκειται για την πλέον χαρακτηριστική περίπτωση ενός πρόσφατου φαινομένου: βίαιες, τρομακτικές ενέργειες σε «ζωντανή μετάδοση» μέσω VoIP (Voice over Internet Protocol). Άλλη μία περίπτωση ήταν αυτή του Άντριαν Ρόουλαντ, Βρετανού πωλητή ο οποίος αυτοκτόνησε στην Ινδία μπροστά στα μάτια της φίλης του, η οποία παρακολουθούσε μέσω Skype από την Αγγλία. Η κοπέλα ειδοποίησε την αστυνομία, η οποία επικοινώνησε με τις ινδικές αρχές, αλλά ήταν πολύ αργά, καθώς όταν Ινδοί γιατροί εξέτασαν τον Ρόουλαντ το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να διαπιστώσουν το θάνατό του. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι εγκλήματα διαπράττονται μπροστά στο Skype, καθώς έχει 560 εκατομμύρια χρήστες, οι οποίοι περνούν πολλή ώρα μπροστά του. Ο Μάρτιν Γκέντες, ειδικός στο Skype, είπε ότι «είναι πιο πολλά τα λεπτά χρήσης του Skype το μήνα παρά των διεθνών τηλεφωνικών κλήσεων. Ο ήχος υψηλής πιστότητας στο Skype δίνει την εντύπωση ότι άλλος είναι μαζί σου, και αυτό θέλει ο κόσμος, αυτή την αίσθηση της παρουσίας» . Υπάρχουν και άλλες αντίστοιχες υπηρεσίες, όπως το Ooma, το Viber και το Viatalk, καθώς και κάποιες στην Κίνα. Ωστόσο, από αστυνομικής πλευράς, το Skype παρέχει μάρτυρες, αλλά όχι αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία. Τον Οκτώβριο του 2010, Νορβηγοί τραυματιοφορείς οι οποίοι είχαν κληθεί σε διαμέρισμα του Όσλο βρήκαν ένα κοριτσάκι 20 μηνών το οποίο, σύμφωνα με τη μητέρα του, είχε πέσει κατά λάθος μέσα σε έναν κουβά νερό. Το παιδί πέθανε την επόμενη ημέρα. Ένα χρόνο αργότερα, η μητέρα, Γιασμίν Τσάουντρι, άλλαξε την κατάθεσή της, λέγοντας ότι είχε κρατήσει το παιδί μέσα στο νερό μετά από συμβουλή του φίλου της, Αμάζ Κουρέσι, ο οποίος βρισκόταν στη Μ. Βρετανία και της είχε πει ότι αυτός ήταν ένας καλός τρόπος να μάθει στο κοριτσάκι να πειθαρχεί. Η Κριστίν Ρούσνταλ, εισαγγελέας, είπε στο BBC ότι ο Κουρέσι δεν συνελήφθη, αλλά ανακρίθηκε ως ύποπτος: παραδέχτηκε ότι είχε δει το περιστατικό στο Skype, αλλά όχι ότι της είχε πει να κάνει κάτι τέτοιο. «Δυστυχώς δεν υπάρχει καταγραφή του τι συνέβη στο Skype. Δεν υπάρχει καν καταγραφή της γραπτής συνομιλίας μεταξύ τους εκείνο το βράδυ, αλλά υπάρχει από άλλες φορές». Κατά τον Γκέντες, «το Skype είναι απλά λογισμικό, και, όπως δεν περιμένεις από το Ίντερνετ να θυμάται κάθε παιχνίδι που έχεις παίξει, έτσι δεν μπορείς να περιμένεις και από αυτό να καταγράφει τις συνομιλίες σου. Ίσως να υπάρχουν κάποια στοιχεία στον υπολογιστή από όπου έγινε η κλήση, κομμάτια cached μνήμης, αλλά είναι μάλλον απίθανο να υπάρχουν στοιχεία περί του τι ειπώθηκε ή γράφτηκε». Ένας χρήστης μπορεί να καταγράψει μία κλήση, αλλά για κάτι τέτοιο απαιτείται η αγορά επιπροσθέτου λογισμικού, που παρέχει τη δυνατότητα καταγραφής μέχρι και 15 λεπτών συνομιλίας τη φορά. «Οι περισσότεροι χρησιμοποιούν τέτοιο software για καταγραφές επαγγελματικού χαρακτήρα, ή για καταγραφή οικογενειακών κλήσεων, για ανθρώπους οι οποίοι δεν μπορούν να είναι παρόντες» λέει ο Φιλ Βολφ, του blog Skype Journal. Σε κάποιες περιπτώσεις, γιατροί καταγράφουν τις συνομιλίες τους με ασθενείς και συναδέλφους ως μέτρο προστασίας σε περίπτωση προσφυγής στα δικαστήρια. Ωστόσο, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, εάν κάποιος δει κάτι στο Skype- όπως και σε οποιοδήποτε άλλο σύστημα webcam- δεν υπάρχουν αρχεία βίντεο για να αποδείξουν τα λεγόμενά του. Οπότε, αυτό καθιστά το Skype εξαιρετικά ελκυστικό σε κάποιους: «ο,τιδήποτε θέλουν να κάνουν, καλό ή κακό, θα το κάνουν με το Skype» λέει ο Βολφ. Το 2009 αναφέρθηκε ότι κυκλώματα οργανωμένου εγκλήματος, εμπορίου όπλων, ναρκωτικών και πορνείας στο Μιλάνο χρησιμοποιούσαν το Skype για να αποφύγουν την αστυνομία, η οποία παρακολουθούσε τα τηλέφωνά τους. Κατά τον Γκέντες, η κωδικοποίηση του Skype έφερε μία «θεμελιώδη αλλαγή στην ισορροπία δυνάμεων μεταξύ κυβερνήσεων και πολιτών», καθώς δεν είναι δυνατή η παρακολούθηση των κλήσεων μέσω VoIP, με αποτέλεσμα η Ινδία, η Κίνα και η Σαουδική Αραβία να απειλούν με κλείσιμο των υπηρεσιών του Skype. Επίσης, υπάρχουν υπηρεσίες ασφαλείας αρκετών χωρών (όπως η Γερμανία) οι οποίες επιθυμούν τη δυνατότητα νόμιμης παρακολούθησης για αντιτρομοκρατικούς λόγους. Αλλά το Skype αντιστέκεται, καθώς επιδιώκει να μην αντιμετωπίζεται ως τηλεφωνική εταιρεία. Αυτό που αναμένει ο Γκέντες είναι στο μέλλον να κάνει (από το Skype ή κάποιον ανταγωνιστή του) την εμφάνισή του ένα κουμπί «record», το οποίο θα επιτρέπει τη λήψη εικόνων σε περίπτωση ανάγκης. www.kathimerini.grμε πληροφορίες από BBC

Ελληνική χρεωκοπία. Μια απλή ιστορία που κάτι σας θυμίζει....

Μια απλή ιστορία που κάτι σας θυμίζει....

Λέγομαι Κώτσος Ελληναρόπουλος. Και ζώ, όπως όλοι οι Έλληνες νέοι με τους γονείς μου, οι οποίοι με στηρίζουν οικονομικά. Δηλαδή, με την φυσική μητέρα μου , την  κυρά Μαρία Ελληναροπούλου και τον ομογενή πατριό μου, τον Ανδρέα Παπάκαραγιωργάκη. Ο φυσικός μου πατέρας απεβίωσε πριν γεννηθώ, αλλά όλοι στην οικογένεια είμαστε πολύ περήφανοι για αυτόν. Ήταν πολύ σοφός και γενναίος άνθρωπος και  το χωριό που μένουμε στην άκρη του, χρωστάει σε αυτόν πάρα πολλά. Τους έδωσε τα φώτα του.

Εγώ από μικρός θαύμαζα τον πατριό μου. Παρείχε σε μένα και στα αδέρφια μου (όχι σε όλα το ίδιο) βαρβάτα χαρτζηλίκια και ξόδεψε πολλά χρήματα για να μας σπουδάσει. Γενικά περνούσαμε μια κάπως ανέμελη ζωή και για το παραμικρό που κάναμε είχαμε  ανταμοιβή (καμιά φορά και χωρίς να κάνουμε τίποτα). Η ίδια καλοπέραση- τριάντα χρόνια, λένε τα μεγαλύτερα αδέρφια μου.Τα τραγούδια και τα φαγοπότια ήταν συχνά.

Ξαφνικά, μια μέρα ο πατριός αποφάσισε να πάει στην τράπεζα (πριν 2 χρόνια) για να τους πει ότι χρωστάει κάτι δόσεις από ένα μεγάλο δάνειο που είχε πάρει και να δει πως θα το διευθετήσει. Τα αδέρφια μου του λέγανε “μην πας, “μην είσαι χαζός”, αλλά από ότι κατάλαβα έπρεπε να πάει, γιατί τελειώσανε τα λεφτά μας.  Είχε περιέλθει σε αδυναμία πληρωμών και δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει τις οικονομικές υποχρεώσεις του εδώ και καιρό (λογαριασμοί, χαρτζηλίκια για τα παιδιά και για τους παππούδες, δόσεις από εδώ και  από εκεί κλπ κλπ.) Δεν είχε τα απαιτούμενα χρήματα και δεν του δάνειζε κανένας πλέον.  Οι επιχειρήσεις του μπήκανε μέσα, καθότι ήταν πολύ οικογενειακές και ο καθένας πήγαινε να δουλέψει όποτε γούσταρε και από την άλλη  εφορίες, ικα και τα σχετικά ήταν όλα απλήρωτα.  Η μάνα μου το φώναζε. Αυτό φαινόταν εδώ και καιρό, αλλά εμείς δε το χαμπαριάζαμε.

 Έμαθα τελικά πως τα  χρήματα  του πλούσιου πατριού μου προερχόταν  από ένα μεγάλο δάνειο που πήρε από μια γερμανική τράπεζα για να μας χτίσει σπίτι. Το σπίτι μας, σε σχέση με τα άλλα του χωριού δεν είναι και τόσο ωραίο, είναι αλήθεια. Αν και βρίσκετε σε πολύ όμορφο μέρος. Είναι μπροστά στη θάλασσα, έχει θέα, το βλέπει πάντα ο ήλιος, και έχει από πίσω έναν πράσινο, αλλά απεριποίητο κήπο. Ακούγεται πως κρύβει  και ένα θησαυρό από κάτω, αλλά πρέπει να σκάψεις πολύ βαθείά. Ίσως για αυτό προσπαθεί η τράπεζα  να το βάλει στο χέρι. Βέβαια χρωστάμε από τα δάνεια και τους τόκους (που λίγο πολύ μόνοι μας ορίσαμε)  300.000 ευρώ. Βλέπετε, ο Παπακαραγιωργάκης έριξε λίγο χρήμα στο σπίτι και πλήρωνε καλούς μισθούς στις οικογενειακές επιχειρήσεις του, κάναμε και κάτι μεγάλα πανηγύρια πριν 8 χρόνια, αλλά τα λεφτά που πήρε δεν τα χρησιμοποίησε, ούτε για να βρούμε πελάτες, ούτε για να σκάψουμε να βρούμε τα πολύτιμα μέταλλα που είναι κάτω από τον κήπο. Τα έδινε στους δικούς του, όταν ψωνίζαμε...

Η τράπεζα του πρότεινε έναν διακανονισμό για να μην μας πάρει το οίκημα. Πρότεινε δηλαδή ο Γερμανός μεγαλομέτοχος, να μας χαρίσει τα μισά περίπου, αν δεχτούν και οι υπόλοιποι μέτοχοι  και να μας δανείσει αλλά 110.000 ευρώ για να πληρώσουμε τόκους και να καλύψουμε  τα έξοδα μας. Δεν θα το έκανε ποτέ, αν δεν φοβόταν, ότι θα αρχίσουν να σκάνε τα κανόνια, το ένα πίσω από το άλλο στο χωριό. Φυσικά μας έβαλε όρους σκληρούς. Πρώτα από θέλει να σταματήσουν να είναι οικογενειακές οι επιχειρήσεις μας και μερικές να κλείσουν. Δεύτερον: κάποια οικόπεδα που τα έχουμε και αχρηστεύουν, απαιτεί να τα εκμεταλλευτούμε από κοινού και τρίτον να πάψει να σπαταλάει ο πατριός μου τόσα και να του δίνει κάθε μήνα λογαριασμό.

Φυσικά, τον πατριό μου δεν θέλει να τον δει κανένας μπροστά του τώρα στο σπίτι. Πήραμε χαμπάρι, ξαφνικά, πως τα μεγάλα τα γλέντια και τα φαγοπότια και τα μπερεκέτια τα καλά, τα είχε με το φυσικό του σόι και το συνάφι του και εμάς μας πέταγε ψιχουλάκια. Τα αδέρφια μου λένε πως, αυτοί από την τράπεζα είναι εκμεταλλευτές και πως επιδιώκανε με αυτόν τον άχρηστο, να μας βάλουνε στο χέρι. Εγώ, νομίζω πως αν  τους ενδιέφερε, θα το είχανε κάνει πολύ πιο μπροστά. Δεν θα περιμένανε τριάντα χρόνια, να καλοπερνάμε με τα δανεικά τους. Μας κόψανε τη καλημέρα στο χωριό όλοι.

Τα αδέρφια μου λένε πως ο παππούς του τραπεζίτη σκότωσε τον παππού μας, του  πήρε τις λίρες και μας έκαψε το σπίτι. Έτσι έγινε πλούσιος. Αλλά, το δικό του το σπίτι το γκρεμίσανε άλλοι συθέμελα, τον παππού του τον κρεμάσανε στο δέντρο της πλατείας και κάνανε πλιάτσικο. Το δικό μας το σόι κοιμόταν εκείνο το βράδυ και δεν πρόλαβε να αρπάξει τίποτα. Ακόμα ψάχνουμε εκείνες τις λίρες...

Τώρα ακούω τα αδέρφια μου να φωνάζουνε πως δεν χρειάζεται να δώσουμε φράγκο στους κερατάδες και να διώξουμε τους πατριούς από το σπίτι. Μετά θα είναι όλα μέλι γάλα, όπως πριν.

Τα υπόλοιπα δεν χρειάζεται να είναι παραμύθι.  (τα παραμύθια τα λένε οι πολύ αφελείς και οι πολλοί πονηροί, που για προσωπικό όφελος, θέλουν την πλήρη κατάρρευση της χώρας)

Όταν δεν έχεις χρήματα να πληρώσεις τις οφειλές σου, έχεις τις εξής επιλογές: (α) Κηρύσσεις μονομερώς πτώχευση ή στάση πληρωμών. Πολύ απλά πληρώνεις όσα έχεις να πληρώσεις και τα υπόλοιπα δεν τα πληρώνεις. Μπορεί να μην σου κατασχέσουν και τίποτα. Ωστόσο κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να σου δανείσει περαιτέρω. Άρα πορεύεσαι με όσα χρήματα “έχεις”. Επιπλέον οι συνέπειες είναι βαρύτατες για την οικονομία. Η αξιοπιστία σου μηδενίζεται. Κανείς δεν θέλει να συναλλαχθεί με κάποιον που έριξε κανόνι. 

Εμείς όμως την επόμενη μέρα θα πρέπει να πάμε πίσω στους ίδιους και  να ζητήσουμε λεφτά για να ΕΙΣΑΓΟΥΜΕ πετρέλαιο, αυτοκίνητα, φάρμακα, ντομάτες, αλεύρι , κρέας και πολλά άλλα πράγματα! Ακόμα και καφέ για να κάνουμε φραπέδες στη παραλία.

(β)Διαπραγματεύεσαι με τους πιστωτές σου αναδιάρθρωση χρέους. Σε αυτή την περίπτωση οι πιστωτές θα σου ζητήσουν ανταλλάγματα. Δεν μπορείς να τους εξαναγκάσεις να αποδεχθούν κάτι, καθώς σκοπός είναι η επίτευξη αμοιβαίως αποδεκτής συμφωνίας.  

Η Ελλάδα δέχθηκε  τους όρους του ΔΝΤ για να πάρει το δάνειο και να χρηματοδοτήσει (α) τα ελλείμματά της, δηλ. μισθούς συντάξεις κτλ και (β) να εξυπηρετήσει το χρέος της (ομόλογα).

Το 2011 διεφάνη αδιαμφισβήτητα ότι οι ταμειακές ανάγκες της Ελλάδας χρειάζονταν περαιτέρω χρηματοδότηση, διότι (α) το κρατικό έλλειμμα δεν είχε υποχωρήσει όσο απαιτούνταν και (β) η ύφεση της ελληνικής οικονομίας ήταν μεγαλύτερη απ’ όσο είχε προϋπολογιστεί.
 

  Πολλοί λένε ότι το ως άνω οικονομικό πρόγραμμα δεν έβγαινε εξ αρχής. Άλλοι λένε ότι το οικονομικό πρόγραμμα δεν εφαρμόστηκε επαρκώς.  Η ελληνική κυβέρνηση προτίμησε να αυξήσει τους φόρους αντί να μειώσει τις δαπάνες (δηλαδή απολύσεις) λόγω προφανούς πολιτικού κόστους και δεν προχώρησε αποφασιστικά ούτε σε αποκρατικοποιήσεις, ούτε σε απελευθέρωση επαγγελμάτων.

Στο παραπάνω πλαίσιο ελήφθη, σε ευρωπαϊκό επίπεδο η απόφαση χαρίσματος  μέρους του ελληνικού χρέους  (PSI). Οι ιδιώτες κάτοχοι ομολόγων  θα δέχονταν να ανταλλάξουν τα ομόλογα ελληνικού Δημοσίου με άλλα, μειωμένης ονομαστικής αξίας (κατά 50 % περίπου με αυξητικές τάσεις). Ως αντάλλαγμα θα λάμβαναν εγγυήσεις ότι τα νέα, μειωμένης αξίας ομόλογα θα πληρώνονταν σίγουρα. Για να εξασφαλίσουν το τελευταίο ζήτησαν να διέπονται τα νέα, μειωμένης αξίας ομόλογα από αγγλικό δίκαιο, διότι αυτό διασφαλίζει την αποπληρωμή τους, περιορίζοντας την δυνατότητα του Ελληνικού Δημοσίου να τα «απαλλοτριώσει» δια αυθαίρετων νομοθετικών ρυθμίσεων. Υπό αυτή την έννοια η απαίτηση περί αγγλικού δικαίου φαίνεται  λογική.

 Όσον αφορά την είσπραξη της απαίτησης σε περίπτωση που δεν πληρώσει η Ελλάδα τα ομόλογα: Δεν υπάρχει νομικά η δυνατότητα να επιβληθεί στο διεθνές δίκαιο η εκτέλεση σε περίπτωση που αρνηθεί ένα κράτος να πληρώσει. Δεν έρχεται ο «παγκόσμιος δικαστικός επιμελητής» να κατασχέσει την Ακρόπολη. Από την άλλη πλευρά όταν ένα κράτος δεν εκπληρώνει τις νομίμως αναληφθείσες υποχρεώσεις του απομονώνεται πολιτικά και εμπορικά (π.χ.  Β. Κορέα, Κούβα).

Συμπέρασμα: Οι επιλογές είναι:  Συνταγμένη χρεωκοπία και δέκα χρόνια φθίνουσα πορεία με υψηλή ανεργία και χαμήλωμα του επιπέδου διαβίωσης, αλλά ελεγχόμενη κατάσταση (όπως τα προηγούμενα χρόνια στην Τουρκία και στις χώρες της Βαλτικής) ή άτακτη χρεωκοπία και έλλειψη βασικών ειδών, εξαθλίωση, πλήρης, αναρχία, διεθνής απομόνωση, ραγδαία αύξηση εγκληματικότητας και ότι άλλο λατινοαμερικάνικο βάζει ο νους...
Β.Τ.

Οι θρύλοι του σεξ

(Άρης Μαλανδράκης, 22/01/2012, www.protagon.gr )
Η ιστορία που έχετε, ίσως, ακούσει (αν δεν την έχετε αναμεταδώσει κιόλας) μιλά για κάποιο ζευγαράκι που έπαθε μεγάλη ζημιά κάνοντας σεξ στον εξώστη ενός κινηματογράφου. Σύμφωνα με όσα ισχυρίζεται η «είδηση» αυτή, οι δυο παθόντες θέλησαν να εκμεταλλευτούν το σκοτάδι και το γεγονός ότι ήταν μόνοι στον εξώστη, και αφέθηκαν στις χαρές του έρωτα. Δεν είχαν, όμως, το σωστό timing. Τα φώτα άναψαν ξαφνικά για το διάλειμμα και οι δύο εραστές τα 'χασαν, με αποτέλεσμα να κολλήσουν (φαινόμενο γνωστό ως penis captivus). Τελικά χρειάστηκε ιατρική επέμβαση, προκειμένου να χαλαρώσει το αιδοίο επιτρέποντας την έξοδο του εγκλωβισμένου μορίου. Το «κολλημένο ζευγάρι» είναι μια ιστορία γνωστή σε πολλές χώρες του κόσμου. Συχνά συνοδεύεται από την πληροφορία ότι έχει δημοσιευθεί σε κάποια εφημερίδα (χωρίς να προσδιορίζεται ποιά), που περιείχε πολλές πιπεράτες λεπτομέρειες από το συμβάν.

Θα μπορούσε να αποτελεί το πιπεράτο υλικό ενός πραγματικού ρεπορτάζ. Μια αλήθεια με ροζ απόχρωση. Πρόκειται, αντίθετα, για ένα καλοστημένο ψέμα που έχει το προσόν να γίνεται πιστευτό και να αναμεταδίδεται από στόμα σε στόμα -τα τελευταία χρόνια και μέσω του Ιντερνετ. Γνωστά διεθνώς ως «αστικοί» ή «σύγχρονοι θρύλοι», τα μυθεύματα αυτά περιέχουν κάποια στοιχεία (και σημασίες) που κάνουν τους ανθρώπους να τα αποδέχονται και στη συνέχεια να τα διακινούν. Συχνά, με τη διευκρίνηση ότι συνέβη στον φίλο κάποιου φίλου, πράγμα που προσωποποιεί, προσδίδει αυθεντικότητα και ενισχύει τη δύναμη της αφήγησης. Πιθανότατα, γνωρίζετε και εσείς τέτοιου είδους ιστορίες. Τις έχετε ακούσει σε ένα πάρτι, στην καφετέρια, στη δουλειά, ή σε κάποιο τηλεοπτικό talk show. Υποτίθεται ότι συνέβησαν. Αλλά καθώς τις ακούτε έχετε την υποψία ότι είναι πολύ καλές, ή πολύ εξωφρενικές, για να είναι αληθινές. Παρ' όλα αυτά, όχι μόνο τις αποδέχεστε αλλά μεταφέρετε το «γεγονός» και σε άλλους. Πάντα χωρίς ονόματα, ημερομηνίες, τοποθεσίες ή άλλες παρόμοιες πληροφορίες που θα μπορούσαν να επικυρώσουν την αλήθεια των λεγομένων. Κάποιοι από αυτούς τους θρύλους ανθολογήθηκαν στην ταινία «Urban Legend» (1998). Η πιο hot εκδοχή τους, δηλαδή οι αστικοί θρύλοι που αναφέρονται στο σεξ, έχουν παρουσιαστεί το 2002 στην τηλεόραση από το Playboy Entertainment Group, στη σειρά «Sexy Urban Legends».        

Οι ερωτικές φαντασιώσεις, συστατικό υλικό της πορνογραφίας και των σόκιν ανεκδότων, κυριαρχούν επίσης στους αστικούς θρύλους που καταπιάνονται με το σεξ. Μια διαδεδομένη εκδοχή αφορά κάποιον οδοντίατρο (ενίοτε γυναικολόγο) που κάνει έρωτα με μια ασθενή ενώ την έχει ποτίσει με αναισθητικό. Τα ταμπλόιντ, μάλιστα, φέρεται να έχουν κάνει πρωτοσέλιδο αυτό το σκάνδαλο με τίτλους όπως «Ιατρός συνελήφθη για όργια με ασθενείς σε αναισθησία». Υπάρχουν επίσης πολλές ιστορίες για σέξι ταινίες με... ανύποπτους πρωταγωνιστές. Για παράδειγμα, το ζευγάρι που γιορτάζει την επέτειο του γάμου πηγαίνοντας σε κάποιο ξενοδοχείο εξοπλισμένο με μπανιέρες σε σχήμα καρδιάς, καθρέφτες στο ταβάνι και άλλα συναφή για τη δημιουργία ερωτικής ατμόσφαιρας στα δωμάτια. Την επόμενη χρονιά το ζευγάρι επιστρέφει στο ίδιο ξενοδοχείο, ανακαλύπτοντας ότι τα δωμάτια διέθεταν πλέον και πορνό ταινίες με το σύστημα pay per view. Αποφασίζουν να δουν μια και ανακαλύπτουν ότι είναι οι ίδιοι πρωταγωνιστές στο φιλμ που βιντεοσκοπήθηκε εν αγνοία τους την προηγούμενη χρονιά. Η ιστορία καταλήγει με την επισήμανση ότι το ζευγάρι μήνυσε τη διεύθυνση του ξενοδοχείου, αλλά δεν έγινε γνωστή η έκβαση της δίκης.

Οι περισσότεροι αστικοί θρύλοι του σεξ λέγονται κυρίως από μια ετερόφυλη ανδρική σκοπιά. Οπως η ιστορία με τον γιατρό, ή τον φουκαρά που «μάγκωσε» ενώ έκανε έρωτα στο σινεμά. Το γεγονός ότι πολλές γυναίκες μπορεί να επαναλαμβάνουν τους ίδιους θρύλους με την ίδια συχνότητα, οδήγησε αρκετούς ψυχολόγους και κοινωνιολόγους σε μια υπόθεση: οι καταστάσεις που περιέχονται σε αυτού του είδους τις ιστορίες αντανακλούν τους γυναικείους φόβους για την άποψη που έχουν οι άνδρες για αυτές. Με τον ίδιο τρόπο, άλλωστε, που αντανακλούν και τις (επιζήμιες) ανδρικές αντιλήψεις για το άλλο φύλο. Τελικό συμπέρασμα; Οι ιστορίες με καυτό σεξ και ερωτικά σκάνδαλα είναι σπουδαίες, αρκεί να συμβαίνουν στον φίλο, ή στη φίλη, ενός φίλου μας και όχι σε εμάς τους ίδιους.