Συμμετοχή στο πρόγραμμα «Helios», επιδιώκει ο δήμος Τρικκαίων

Ο δήμος Τρικκαίων δείχνει προθυμότητα να συμμετάσχει στο πρόγραμμα «Helios» καθώς πρόκειται για μία καλή ευκαιρία να αξιοποιηθούν ανεκμετάλλευτες δημοτικές εκτάσεις και να αντληθούν σημαντικά έσοδα.

Για το συγκεκριμένο πρόγραμμα στάλθηκαν επιστολές σε πολλούς δήμους της χώρας και γνωστοποιούν την πρόθεση της κυβέρνησης να συνεργαστεί με όσους δήμους επιθυμούν να προτείνουν προς αξιοποίηση μεγάλες δημόσιες εκτάσεις χαμηλής παραγωγικότητας, κατά προτίμηση άνω των 500 στρεμμάτων στην περιοχή ευθύνης τους, όπου θα τοποθετηθούν μονάδες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ) και κυρίως φωτοβολταϊκά συστήματα.

Πηγή: www.agelioforos.gr (30/10/2011)

Ο χάρτης της ενεργειακής σπατάλης

ΕΡΕΥΝΑ ΤΗΣ WWF

Εως και 5.300 kg CO2 εκπέμπουν στην ατμόσφαιρα κατά μέσο όρο οι κάτοικοι της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και του Νομού Χαλκιδικής. Τη λιγότερη ενέργεια καταναλώνουν οι πολίτες της Ροδόπης, της Ηλείας και των Δωδεκανήσων

Πανελλήνιοι "πρωταθλητές" στην ενεργειακή σπατάλη αναδεικνύονται οι Νομοί Αττικής, Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής με τους κατοίκους τους να εκπέμπουν στην ατμόσφαιρα μέσω των καθημερινών δραστηριοτήτων τους κατά μέσο όρο έως και 5.300 kg CO2 ετησίως.
Στον αντίποδα, πιο "νοικοκύρηδες" νομοί της χώρας ως προς την κατανάλωση ενέργειας φαίνεται πως είναι οι Νομοί Ροδόπης, Ηλείας και Δωδεκανήσων.
Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από έρευνα που πραγματοποίησε η εταιρεία Helesco σε συνεργασία με την περιβαλλοντική οργάνωση WWF με στόχο να καταγραφεί το αποτύπωμα διοξειδίου του άνθρακα των Ελλήνων και να αναδειχθούν οι δέκα πιο σπάταλες και οι δέκα πιο φειδωλές ενεργειακά ελληνικές περιοχές.
Οι συσχετισμοί αυτοί, όπως επισημαίνει η WWF, μπορούν πλέον να αλλάξουν μέσω ενός πανευρωπαϊκού διαγωνισμού νοικοκυριών, ο οποίος θα διαρκέσει έως τον Μάιο του 2012 και θα βραβεύσει την οικογένεια αλλά και τη χώρα που θα επιτύχουν τη μεγαλύτερη εξοικονόμηση ενέργειας.

Πρωτιά της Αττικής
Σύμφωνα με την έρευνα, η οποία δόθηκε χθες στη δημοσιότητα, η πρωτιά της Αττικής αποδίδεται στον τρόπο ζωής των κατοίκων της, ο οποίος επιβάλλει ή ωθεί σε μεγαλύτερες δαπάνες ενέργειας. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό: Κάθε χρόνο στην Αττική εκλύονται περίπου 24,1 εκατομμύρια τόνοι CO2 στην ατμόσφαιρα. Στη λίστα των νομών με το μεγαλύτερο ενεργειακό αποτύπωμα ακολουθούν η Θεσσαλονίκη, η Χαλκιδική, η Καβάλα, η Καστοριά και οι Νομοί Μαγνησίας, Κορινθίας, Ευβοίας, Τρικάλων και Ημαθίας.
Πιο σπάταλοι στη θέρμανση αποδεικνύονται, όπως αναμενόταν, οι νομοί της Βόρειας Ελλάδας με τα Γρεβενά και την Καστοριά να καταλαμβάνουν την πρώτη και τη δεύτερη θέση, ενώ τη λιγότερη ενέργεια για μεταφορές καταναλώνουν οι κάτοικοι της Ευρυτανίας και των νησιωτικών περιοχών, όπως των Κυκλάδων, της Λέσβου και της Σάμου. Τα συμπεράσματα της έρευνας αφορούν την οικιακή κατανάλωση και συγκεκριμένα τη θέρμανση, το μαγείρεμα, το ζεστό νερό, τον φωτισμό, τον κλιματισμό, τις ηλεκτρικές συσκευές, στις μεταφορές και σε δευτερογενείς δραστηριότητες, οι οποίες δεν είναι αμελητέες.
Ενδεικτικό είναι ότι η κατανάλωση άσπρου και κόκκινου κρέατος -που συγκαταλέγεται στην τελευταία κατηγορία- συνεπάγεται την έκλυση 560 kg CO2 ανά κάτοικο στην επικράτεια τη στιγμή που με τη μέτρια κατανάλωση φρούτων και λαχανικών ένας άνθρωπος εκπέμπει 30 kg CO2.
Σύμφωνα με τα πορίσματα, μεγαλύτερες ποσότητες ενέργειας πανελλαδικά καταναλώνονται για τις μεταφορές με ΙΧ, για τη θέρμανση χώρων, για ζεστό νερό και ψύξη τροφίμων.
Τι λένε οι αριθμοί

• Περίπου 4.578 κιλά CΟ2 εκπέμπει κάθε Ελληνας στην ατμόσφαιρα ανά έτος.
• Μείωση κατά 12,3% σε σχέση με το αποτύπωμα του 2007 παρουσιάζει το ενεργειακό αποτύπωμα των Ελλήνων για το έτος 2010. Ο αριθμός είναι εντυπωσιακός: 24,139 εκατ. τόνοι CO2 ετησίως.
• Σχεδόν το 50% των εκπομπών CO2 από τις δραστηριότητες του οικιακού τομέα εκλύεται στην Αττική λόγω του μεγέθους του πληθυσμού της.
• Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η οικονομική κρίση συνεπάγεται "οριζόντιο" περιορισμό της κατανάλωσης ενέργειας.

(Πηγή: www.ethnos.gr, 17-10-2011 Κατερίνα Ροββά)

Βουλιάζουμε...

Μέτρα ανθρωποφάγα, μέτρα ατελείωτα, μέτρα άδικα, ή μέτρα απαραίτητα, εξορθολογιστικά και γενναία; Για τους πιο αδύναμους εφαρμόζονται με ευκολία. Για εκείνους που ευνοήθηκαν σκανδαλωδώς στο παρελθόν, εφαρμόζονται μετά από καθυστερήσεις, κραυγές, τρυγμούς και ελιγμούς. Για εκείνους που αποτελούν μέρος του συστήματος, αποσιωπούνται και μένουν στο συρτάρι, όσο κανένας δεν μιλάει....(σσςςς...)

Δυστυχώς πέσαμε θύματα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, η οποία δικαιούται να ισχυρίζεται πως τα φάγαμε μαζί, πως όλοι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι, είναι τεμπέληδες και επιτρέπει πρόβατα και λύκους να συνωστίζονται στο ίδιο μαντρί.

Ακόμα χειρότερο είναι ότι τα πρόβατα, τα περιμένουν όλα από τους λύκους. Αυτοί όμως μας τάιζαν τόσο καιρό για να μας σφάξουν σήμερα, που σώθηκε το κουτόχορτο. Εμείς δεν κάναμε τον κόπο για τίποτα, μάθαμε να τα περιμένουμε όλα από αυτούς. Ούτε τα δικαιώματα μας δεν ξέρουμε. Ο καθένας βαφτίζει δικαίωμα τη ψευτομαγκιά του και τον τσαμπουκά του. Συνέχεια ακούς βελάσματα δυνατά και τα ζωντανά σπρώχνονται και κουτράνε σε κάθε γωνιά.

Βολικό για τα τσακάλια των οργανωμένων συμφερόντων, που εδώ και δεκαετίες ξεκοκκαλίζουν τη δημοκρατία μας. Κρατικοδίαιτα στελέχη, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και προμηθευτές, εργολάβοι δημόσιων έργων, δημοσιογράφοι και εκδότες καρχαρίες, πολιτικές οικογένειες με παράδοση, μεγαλογιατροί και μεγαλοδικηγόροι με σπουδές στο εξωτερικό, εισοδηματίες με τεράστιες ακίνητες περιουσίες, απόγονοι δοσίλογων, πολιτικές φατρίες, εφοπλιστές Έλληνες με ξένα πλοία, αρχισυνδικαλιστές δήθεν αριστεροί και άνθρωποι κουκουλωμένοι με τον μανδύα της ψευτοαριστερής διανόησης, στην πραγματικότητα τελείως αντιπροοδευτικοί, λυμαίνονται χρόνια τώρα, τα στάσιμα νερά μιας υποτιθέμενης ευρωπαικής, αλλά στην πραγματικότητα βαθιά ανατολίτικης και άκρως βαλκανικής χώρας.

Υποτίθεται ότι έστω και αργά καταλάβαμε το λάθος μας και ζητάμε κατανόοηση και τη στήριξη γνωστών και φίλων. Αν και φάνηκε αρχικά να θέλουν να μας προσφέρουν ένα χεράκι, τώρα μας απαξιώνουν πλήρως, θεωρώντας μας όχι μόνο ανίκανους, αλλά και κουτοπόνηρους. Ο κανόνας είναι, ότι άλλα λέμε και άλλα κάνουμε. Προτιμούμε την αερολογία αντί για τα νούμερα, που είναι αδιαμφισβήτητα. Προτιμά ο καθένας να φωνάζει για τα δικά του συμφέροντα και όχι για το κοινό καλό.

Σαν να μη πέρασε μια μέρα από τους αιώνες της ρωμαικής κυριαρχίας. Το “διαίρει και βασίλευε” μεσουρανεί. Μπορεί να μη το πετύχαν εσκεμμένα, γιατί αυτή η νωθρή ημίαιμη αστική τάξη δεν είναι τόσο ικανή και φαινομενικά είναι όλοι ενάντια τους. Αλλά στη πραγματικότητα βλέπουν απέναντι τους έναν ετερογενή όχλο, που απλά βγάζει μια οργή, χωρίς να έχουν όλοι όσοι τον αποτελούν, τα ίδια κίνητρα. Και αυτό οφείλεται στα προνόμια που σε μερικούς τα μοιράσαν απλόχερα, αλλά τώρα τα ζητάνε πίσω με έναν βιαίο και απότομο τρόπο. Κάποιοι άλλοι που δεν επωφελήθηκαν ποτέ, πρέπει να πληρώσουν κι αυτοί για αυτά τα προνόμια. Πως λοιπόν αυτό το σύνολο να είναι ομοιογενές; Το μόνο κοινό σε όλους είναι η έλλειψη ελπίδας, καθώς η ύφεση μεγαλώνει, όπως και ο φόβος για ακόμη πιο δύσκολα μέτρα.

Η αλήθεια είναι πικρή και ας μη θέλουν πολλοί να τη δούν. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, το μόνο συγκροτημένο πρόγραμμα, που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, είναι το μεσοπρόθεσμο. Το αν και πως εφαρμόζεται είναι μια άλλη ιστορία, πολύ πονεμένη. Τα εναλλακτικά σχέδια είναι αποτέλεσμα ψευτομαγκιάς ή πνευματικής νωθρότητας. Τι να διαπραγματευτείς όταν είσαι απο κάτω και που να βρεις άλλες λύσεις, όταν έχεις παγκοσμίως τη ρετσινιά του αναξιόπιστου; Το πρόβλημα δεν εστιάζεται μόνο στο θέμα του δανεισμού, αλλά στον τομέα της επιχειρηματικότητας, όπου εδώ και χρόνια δεν παράγουμε τίποτα σχεδόν και κανένας δεν θέλει πια να συνεργαστεί μαζί μας.

Κάθε υπόσχεση άλλου είδους είναι μια κοροιδία. Το πολιτικό μας σύστημα πρέπει στο σύνολο του να αναλάβει τις ευθύνες του και να πάψει να δίνει μάταιες ελπίδες και ψευδαισθήσεις στον κόσμο. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Ούτε με εκλογικές αναμετρήσεις, ούτε με πολεμικές διεκδικήσεις. Ο όρος είναι ένας: “Να καταστραφεί το πλαδαρό και διεφθαρμένο κατεστημένο". Αυτό είναι που προσπαθούν να σώσουν τα μεγάλα κόμματα και εκεί ακριβώς είναι που δημιουργούνται πάντα οι προστριβές, όχι γύρω από τα κεκτημένα του απλού ανθρωπάκου.

Φυσικά πολλοί άνθρωποι οργίζονται γιατί τους πετάνε στο δρόμο ή γιατί δεν μπορούν να ζήσουν την οικογένεια τους. Η οργή τους όμως πρέπι να προχωρήσει λίγο πιο πέρα από το προφανές. Περισσότερο από τη σημερινή ή τη προηγούμενη κυβέρνηση, περισσότερο από τη Μέρκελ ή την τρόικα και τις αδίστακτες καπιταλιστικές αγορές ή τις τράπεζες, ευθύνονται αυτοί που τους έταξαν ένα κοκκαλάκι κάποτε, ώστε σήμερα να δικαιούνται να τους πουν: “μαζί τα φάγαμε” (και άρα εσύ θα πληρώσεις). Τους εξαπάτησαν με ψέμματα χειροπιαστά και συνεχίζουν με τον ίδιο τρόπο να προσπαθούν να τους προσεταιριστούν.

Που είναι όμως οι καινούργιες δυνάμεις στον πολιτικό χώρο; Που είναι οι υγιώς σκεπτόμενοι και ηθικά άμεμπτοι; Είναι τόσο ισχυρό αυτό το σύστημα και δεν μπορεί να το πειράξει κανένας; Θα αρκεστούμε μόνο στις τύψεις τους (αν έχουν);

Β.Τζ.

Η επιχειρηματική αντίληψη του Ελληνάρα

Ο κύριος Χ (κτηνοτρόφος και αγρότης στο επάγγελμα) πήρε, όπως πάρα πολλοί, στα μέσα της δεκαετίας του 80, από την τράπεζα καλλιεργητικό δάνειο, αξίας περίπου 2.000.000 δρχ. Ο ξάδερφος του που εκείνη την ανέμελη εποχή,  βρέθηκε κατα λάθος στο υποκατάστημα, χωρίς να το πολυσκεφτεί, υπέγραψε σαν συνεγγυητής. Στα ψιλά γράμματα, όμως, αναφέρονταν ότι μπορεί να πάρει με την ίδια υπογραφή  το διπλάσιο ποσό και έτσι, τελικά, ο κύριος Χ πήρε δάνειο 4.000.000 δρχ. Ο Κύριο Χ δεν ενδιαφέρθηκε να πληρώσει κάποια δόση του δανείου. Το μόνο ποσό που μπήκε στο δάνειο  ήταν κάποια χρήματα από την επιδότηση της Ε.Ε. για τους αγρότες που θα άφηναν χέρσα για ένα διάστημα τα χωράφια τους. Με τα πανωτόκια το δάνειο  έγινε περίπου 100.000 ευρώ πριν λίγα χρόνια.  Με νόμο, όμως, που έκρινε τα πανωτόκια πολύ υψηλά, το ποσό κατέβηκε αρκετά, στα 37.000 ευρώ.

 Όλο αυτό το διάστημα ο κύριος Χ,  δεν ενδιαφέρθηκε επίσης, να ειδοποιήσει τους εγγυητές για αυτό. Με τα λεφτά του δανείου, έκανε ανακαίνιση το σπίτι του και ζούσε πλουσιοπάροχα. Στο μεταξύ οι σχέσεις των δύο ξαδέρφων διαταράχθηκαν εξαιτίας των  εκλογών. Τα παιδά τους βρέθηκαν αντιμέτωποι στις δημοτικές εκλογές και ο κύριος Χ έκανε βρώμικο αγώνα για το γιο του ξαδέρφου.
Ξαφνικά, μετά από 20 χρόνια περίπου, ο γιος του ξαδέρφου, πήγε από την τράπεζα να πάρει έγγραφο που να βεβαιώνει ότι δεν οφείλει στην τράπεζα τίποτα, προκειμένου να το χρησιμοποιήσει σε μια οικονομική υπόθεση δικιά του και του πατέρα του. Ενημερώθηκε όμως  ότι όλα τα περιουσιακά στοιχεία του ξαδέρφου (του πατέρα του δηλαδή), είναι υποθηκευμένα εξαιτίας του ΚΥΡΙΟΥ Χ! Η τράπεζα είχε το δικαίωμα να μην ενημερώσει τους εγγυητές για το ότι η περιουσία τους υποθηκεύεται (κάθε υπάλληλος που κάνει μία υποθήκη παίρνει bonus 400 – 500 ευρώ). 

Ενώ, αντίθετα, παρότι όλο αυτό το διάστημα, δε δικαιούνταν να πάρει δάνεια ο κύριος Χ, τα έπαιρνε μετά από τηλεφωνήματα που γινόταν στις τράπεζες από βουλευτές.  Μέσα σε ένα μήνα το ποσό ανέβηκε κατά 1500 ευρώ. Πληρώνει ο ξάδερφος, το χρέος του κύριου Χ και υποθηκεύει το σπίτι του (σαν 2^ος, όμως, γιατί πρώτα του το υποθήκευσε η ίδια η τράπεζα). Όλα αυτά κατέληξαν ως εδώ γιατί ο κύριος Χ δε δεχόταν να πληρώσει τις οφειλές στον ξάδερφο του, ούτε δεχόταν να έρθουν σε επικοινωνία για συμβιβασμό. Διέδιδε ότι θα τα πληρώσει τα χρέη ο ΜΑΛΑΚΑΣ Ο ΞΑΔΕΡΦΟΣ και ο γιος του. Με δικαστικό αγώνα (το ποσό έφτασε  ήδη κοντά στα  50000 ευρώ + δικαστικά + υποθήκες + δικηγορικά έξοδα) πήρε ο ξάδερφος  34.000 ευρώ και τα υπόλοιπα τα οφείλει ως τα Χριστούγεννα του 2011 (εν τω μεταξύ το ποσό αυξάνεται διαρκώς με ραγδαίο ρυθμό). Ο διακανονισμός για τα χρήματα και πως θα δοθούν έγινε με συμφωνητικό σε δικηγόρο.

Το πιο ωραίο είναι πως η οικογένεια του κύριου Χ κατηγορεί την οικογένεια του ξάδερφου για ανηθικότητα!

Αυτή η ιστορία, όπως πολλές άλλες παρόμοιες, δείχνουν πως η  ΥΠΟκουλτούρα, που τη δεκαετία του 80, με τις ευλογίες της εξουσίας έφτασε στο αποκορύφωμα της, κατέστρεψε και συνεχίζει να ταλαιπωρεί τη χώρα μας. Δυστυχώς, τις τελευταίες δεκαετίες, επιδοτήσεις και δάνεια, δεν λαμβάνονταν για παραγωγικούς σκοπούς,  αλλά για εύκολη και άνετη ζωή, στην υγεία των κορόιδων.

Επίσης, θα μπορούσε αυτή η ιστορία να είναι μια μικρογραφία, των όσων βιώνουμε συνολικά σαν κράτος, στη διεθνή σκηνή. Εξ ονόματι μερικών φυσικά, όχι της πλειοψηφίας, που οι πράξεις τους μας έχουν στιγματίσει συνολικά σαν έθνος...

Τι γράφει η γερμανική "Die Welt" για το θέμα των αποζημιώσεων;

Η γερμανική εφημερίδα Die Welt  φιλοξενεί άρθρο για το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων, οι οποίες θα  μπορύσαν να σώσουν από τα  χρέη την ελληνική οικονομία.
Σημειώνεται πως  μερικές  υποχρεώσεις έχουν ικανοποιηθεί (με βάση το διεθνές δίκαιο), κατά τη δεκετία του 50', αλλά είναι αναμφισβήτητο ότι το πλήγμα για την Ελλάδα ήταν ιδιαίτερα μεγάλο και δεν αποκαταστάθηκε. Οι εκτιμήσεις των ιστορικών  είναι πως η Ελλάδα αναλογικά με τον πληθυσμό της, βρίσκεται στην τέταρτη θέση μετά την Πολωνία, τη Σοβιετική Ένωση και την ενωμένη Γιουγκοσλαβία".
Η Welt αναφέρει πως οι τέσερις εγγύητριες Δυνάμεις, το 1953 στο Λονδίνο, αποφάσισαν πως κάποιες διεκδικήσεις, πέρα  από τις υλικοτεχνικές επανορθώσεις, δεν μπορούν να γίνουν απαιτητές, ωσότου υπάρξει ένα τελικό σύμφωνο ειρήνης. Κάτι το οποίο έγινε το 1990 με την ένωση των δυο Γερμανιών.  Στην  Ελλάδα υπολογίζεται, ότι καταβλήθηκαν από το τέλος του ελληνικού Εμφυλίου και μετά περίπου 41 δισ. δολάρια.  Το 1990, η πράξη επανένωσης, χάρης σε νομικούς ελιγμούς,με την αποδοχή των τότε εγγυητριών χωρών, δεν χαρακτηρίστηκε σύφωνο ειρήνης και η Ελλάδα, το αποδέχθηκε επίσημα.
  Ωστόσο, το δάνειο που αναγκάστηκε να παραχωρήσει άτοκα στην κατοχική δύναμη η Τράπεζα της Ελλάδος  έφτανε τα 476 εκατ. μάρκα εκείνη την εποχή, δεν αποπληρώθηκε ποτέ, πέρα από τις πρώτες δόσεις του.
Το ποσό αυτό έχει χαρακτηριστεί  εσφαλμένα "ζημιά" και αυτός είναι ένας λόγος που η Ελλάδα με τη συμφωνία του 1990 δεν μπορεί να το διεκδικήσει. Αν ληφθεί υπόψη ως δάνειο, τότε η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα χωρίς τόκους, ένα ποσό που σε σημερινές τιμές ανέρχεται σε 14 δισ. δολάρια. Με ετήσιο επιτόκιο 3% τα 66 χρόνια που μεσολάβησαν, η συνολική οφειλή φτάνει περίπου  στα 95 δισ. δολάρια" παραδέχεται η Welt.
Η αναγνώριση μίας τέτοιας υποχρέωσης θα συνιστούσε ένα προηγούμενο "που θα μπορούσε να οδηγήσει σε τεράστιες απαιτήσεις", παραδέχεται η εφημερίδα.

Άσυλο και καταλήψεις: Η ελληνική ερμηνεία της δημοκρατίας

Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον σε ένα  νεοσυστηθέν site, αυτό που πραγματικά ισχύει, όταν γίνεται λόγος για άσυλο, φοιτητικές παρατάξεις και καταλήψεις. Ευτυχώς, γιατί με όσα ακούμε, μερικές φορές αρχίζουμε να αμφιβάλουμε για το αν αντιλαμβανόμαστε σωστά την κοινωνική πραγματικότητα.  Παραθέτω αυτούσια τα κείμενα της ομάδας. Εαν συμφωνείτε με όσα λέγονται, μπορείτε να συνυπογράψετε τις προτάσεις τους στο:  

http://www.katalipsi.org.

Το άσυλο

Οι διατάξεις του Ν. 3549/2007 για το άσυλο (Άρθρο 3), αλλά και οι παλιότερες του Ν. 1268/1982 (Άρθρο 2), αναφέρουν ότι άσυλο είναι η απαγόρευση της επέμβασης της δημόσιας δύναμης στους χώρους του ΑΕΙ χωρίς την πρόσκληση του αρμόδιου οργάνου του ΑΕΙ, ενώ ο σκοπός του ασύλου είναι να προστατέψει τις ακαδημαϊκές ελευθερίες, την ελευθερία στην επιστημονική αναζήτηση, και την ελευθερία στη διακίνηση των ιδεών.¹

Άσυλο δεν σημαίνει λοιπόν ότι η αστυνομία απαγορεύεται να μπει στο πανεπιστήμιο. Σημαίνει ότι το πανεπιστήμιο, και όχι το κράτος, αποφασίζει το πότε η αστυνομία θα μπει. Επομένως, όταν η αστυνομία μπαίνει κατόπιν πρόσκλησης, το άσυλο ούτε καταργείται, ούτε αίρεται, ούτε παραβιάζεται. Κατάργηση του ασύλου σημαίνει ότι με νέο νομοθέτημα το άσυλο παύει να υπάρχει· άρση του ασύλου είναι η προσωρινή κατάργηση· και παραβίαση του ασύλου σημαίνει να επέμβει η δημόσια δύναμη χωρίς την άδεια του αρμόδιου οργάνου και χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις της εξαίρεσης για αυτόφωρα κακουργήματα.²

Παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου, εξ όσων γνωρίζω, δεν έχει υπάρξει μετά το 1973. Στις 17 Νοεμβρίου 1973, χωρίς να έχει δώσει την άδεια το αρμόδιο όργανο του Πολυτεχνείου, ο στρατός εισήλθε με τη βία και επενέβη. Στις λίγες μεταγενέστερες περιπτώσεις στις οποίες επενέβη η δημόσια δύναμη στο χώρο του ΕΜΠ (δεν είμαι σίγουρος για άλλα πανεπιστήμια), έγινε κατόπιν πρόσκλησης της Συγκλήτου, και επομένως παραβίαση του ασύλου δεν υπήρξε.

Επίσης, το άσυλο δεν αλλοιώνει την ισχύ των νόμων. Αν διαπράξετε αδίκημα μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου, είναι το ίδιο σοβαρό με το αν το διαπράττατε απ' έξω. Σ' αυτή την περίπτωση, η αστυνομία μπορεί κάλλιστα να σας περιμένει απ' έξω για να σας συλλάβει. Ειδικότερα, όσον αφορά την παρεμπόδιση της λειτουργίας δημόσιων υπηρεσιών, ή την κατάληψη δημόσιων κτιρίων αν προτιμάτε, αυτή απαγορεύεται τόσο από την κοινή λογική όσο και από το άρθρο 334 του ποινικού κώδικα.

Δεν υπονοώ τίποτε με τα παραπάνω, ότι δηλαδή θα πρέπει να φέρνουμε την αστυνομία μέσα στο πανεπιστήμιο όποτε γίνεται κατάληψη. Απλά ξεκαθαρίζω το τι είναι άσυλο, γιατί πολλοί φοιτητές νομίζουν πως άσυλο σημαίνει ότι μπορούν οι φοιτητές να κάνουν ό,τι θέλουν, ή ότι η παρεμπόδιση της λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας δεν είναι ποινικό αδίκημα όταν γίνεται μέσα στο πανεπιστήμιο επειδή η ισχύς του ποινικού κώδικα με κάποιο τρόπο επηρεάζεται από το άσυλο.

Όσο για την ουσία του θέματος, οι ακαδημαϊκές ελευθερίες, η ελεύθερη επιστημονική αναζήτηση, και η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, δεν κινδυνεύουν μόνο από τυχόν κακοπροαίρετη επέμβαση της δημόσιας δύναμης. Όταν, για παράδειγμα, άτομα που δεν έχουν καμιά σχέση με το χώρο του πανεπιστημίου βανδαλίζουν εγκαταστάσεις ή παρεμποδίζουν τη λειτουργία του πανεπιστημίου, τότε οι ελευθερίες αυτές πλήττονται πολύ περισσότερο απ' ό,τι εάν το πανεπιστήμιο ζητούσε την επέμβαση της αστυνομίας.

Αυτά για το άσυλο. Πάμε τώρα να δούμε κάτι πιο δύσκολο: το τι είναι φοιτητικός σύλλογος.

Οι φοιτητικοί σύλλογοι

Όταν ένας «φοιτητικός σύλλογος» αποφασίζει διακοπή του εκπαιδευτικού ή ερευνητικού έργου, ή τη με οποιοδήποτε άλλο τρόπο παρεμπόδιση της λειτουργίας του πανεπιστημίου, υπάρχουν δύο προβλήματα:

1. Η διαδικασία λήψης αποφάσεων του συλλόγου δεν έχει καμιά απολύτως υπόσταση, νομική ή ουσιαστική.
2. Ακόμα κι αν η διαδικασία είχε υπόσταση, και πάλι η απόφαση δεν θα ήταν έγκυρη, αφού ούτε νόμιμη είναι ούτε ηθική βάση έχει.

Ας τα δούμε ένα-ένα.

Η υπόσταση των συλλόγων

Ένας σύλλογος είναι νομικό πρόσωπο, και για να μπορεί να υφίσταται πρέπει να έχει καταστατικό που να έχει κατατεθεί στο πρωτοδικείο. Οι περισσότεροι φοιτητικοί «σύλλογοι» δεν έχουν καταστατικό, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.

Ένας σύλλογος που έχει καταστατικό, αλλά δεν το τηρεί, δεν λαμβάνει έγκυρες αποφάσεις. Για παράδειγμα, αν συγκληθεί έκτακτη γενική συνέλευση χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις που αναγράφονται στο καταστατικό, και χωρίς να ειδοποιηθούν τα μέλη με τον τρόπο που προβλέπεται από το καταστατικό, τότε η συνέλευση δεν είναι έγκυρη και οι αποφάσεις που λαμβάνονται σ' αυτήν δεν ισχύουν. Είναι προφανές πως όταν δεν υπάρχει καταστατικό τα πράγματα είναι χειρότερα.

Αυτά δεν είναι μόνο τυπικότητες, υπάρχει και ουσία. Σε κάποιους συλλόγους συμβαίνει να γίνεται συνέλευση κάθε εβδομάδα, κάθε εβδομάδα, κάθε εβδομάδα, μέχρι ο κόσμος να κουραστεί και να μην πάει και τελικά να πλειοψηφήσει η πρόταση που θέλουν κάποιοι. Ή μπορεί να μαζεύονται μερικά άτομα και να κάνουν τη συνέλευση μόνοι τους και να ορίζουν την απαρτία όπως θέλουν. Σε άλλους συλλόγους δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία για τα εκλογικά αποτελέσματα, με αποτέλεσμα άλλο να ισχυρίζεται ένας ότι είναι το ΔΣ και άλλο ο άλλος. Και ούτω καθεξής.

Η ανυπαρξία διαδικασιών και επίσημων εγγράφων που να τις πιστοποιούν σημαίνει επίσης ότι στις φοιτητικές εκλογές, ακόμα και όταν γίνονται κοσμίως, υπάρχει εξ ορισμού έλλειψη διαφάνειας. Αν πάω στη Σύγκλητο και ισχυριστώ ότι κακώς έχει μπει ο τάδε φοιτητής στη Σύγκλητο, τότε ο ισχυρισμός μου δεν μπορεί να αποδειχτεί ούτε αληθής ούτε ψευδής. Επομένως τα πανεπιστημιακά όργανα στα οποία υπάρχουν εκπρόσωποι των φοιτητών δεν μπορούν να λειτουργήσουν σωστά εφόσον δεν μπορεί να τεκμηριωθεί η εγκυρότητα της εκπροσώπησης. Αυτό είναι λάθος του νόμου. Εφόσον προβλέπονται (ορθώς) εκπρόσωποι φοιτητών σε όργανα όπως η Σύγκλητος, θα έπρεπε να φροντίζουν οι πανεπιστημιακές αρχές για τη διαφανή επιλογή των εκπροσώπων. Απλούστατα, θα έπρεπε η γραμματεία κάθε τμήματος να διεξάγει τις φοιτητικές εκλογές. Πρόκειται για διοικητικούς υπαλλήλους που εχουν τους καταλόγους των φοιτητών, μπορούν να ελέγξουν κάποιο αποδεικτικό ταυτότητας του ψηφοφόρου, μπορούν να καταμετρήσουν τις ψήφους (παρουσία εκπροσώπων των παρατάξεων), και όταν η διαδικασία περατωνόταν θα έστελναν ένα υπηρεσιακό σημείωμα στον Πρύτανη που θα έλεγε "σας πληροφορούμε ότι εκπρόσωπος φοιτητών του Τμήματος Πολ. Μηχ. στη Σύγκλητο ορίστηκε ο κ. Πολίτης Μηχανικίδης, και αναπληρωματική του η κ. Πόλυ Μήχα".

Εν πάση περιπτώσει, ξεφύγαμε ελαφρά από το θέμα. Το θέμα είναι ότι οι φοιτητικοί «σύλλογοι» δεν έχουν καταστατικό, ή δεν το τηρούν. Άρα ή δεν υπάρχουν, ή δεν λειτουργούν σωστά. Άρα οι αποφάσεις που λαμβάνουν είναι σαν να μην ελήφθησαν.

Η εγκυρότητα των αποφάσεων

Ακόμα όμως κι αν οι φοιτητικοί σύλλογοι λειτουργούσαν με καταστατικό και σύμφωνα με σωστές διαδικασίες, εφόσον δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητά τους να αποφασίζουν αν θα λειτουργήσει ή όχι το ΑΕΙ, δεν θα ίσχυαν τυχόν σχετικές αποφάσεις τους.

Όσον αφορά τους τύπους, βλέπε το Ν. 1268/1982, άρθρο 25, παράγραφος 4, και τον ποινικό κώδικα, άρθρο 334. Η κατάληψη δημοσίων κτιρίων και η διακοπή της λειτουργίας του ΑΕΙ απαγορεύονται.

Όσον αφορά την ουσία, υπάρχουν όρια στο τι μπορεί να αποφασίσει μια πλειοψηφία — αλλιώς μιλάμε για οχλοκρατία. Αν φερ' ειπείν ζω σ' ένα χωριό και θέλω να παντρευτώ, δεν αναγνωρίζω στο χωριό το δικαίωμα να μου το απαγορεύσει, ακόμα και με 100% πλειοψηφία. Αντίστοιχα, δεν αναγνωρίζω στους συμφοιτητές μου το δικαίωμα να στερήσουν το δικό μου δικαίωμα στη μάθηση ή στην επιστημονική έρευνα.

Η ουσία των καταλήψεων

Ας αγνοήσουμε για λίγο το θέμα του αν επιτρέπεται σε κάποιους φοιτητές να διακόπτουν το έργο του πανεπιστημίου, και ας δούμε τι καταφέρνουν με αυτή τη μορφή αγώνα.

Επειδή δεν γνωρίζω καμιά σοβαρή κατάληψη πέραν αυτής του 1973, θα χρησιμοποιήσω αναγκαστικά εκείνη ως παράδειγμα, παρόλο που οι συνθήκες εκείνης της εποχής ήταν πολύ διαφορετικές από τις τωρινές, και παρόλο που η εικόνα που έχουμε για το τι έγινε παίζει ανάμεσα στην αλήθεια και το μύθο. Πάντως δεν αποφάσισαν οι αγωνιζόμενοι «τι θα κάνουμε για να πετύχουμε το σκοπό μας; Ας κάνουμε κατάληψη!». Την κατάληψη την έκαναν βοηθητικά· για να φροντίζουν το ραδιοφωνικό σταθμό τους, με τη βοήθεια του οποίου η πόλη μάθαινε τι συνέβαινε, και ευαισθητοποιείτο στα αιτήματά τους, και επιπλέον γιατί μπορούσαν να είναι συγκεντρωμένοι, να συζητάνε και να διαμαρτύρονται, χωρίς να τους διαλύσει η αστυνομία, αφού τους προστάτευε το άσυλο.

Σήμερα, παρόλο που δεν υπάρχει πρόβλημα με την αστυνομία, οι χώροι του πανεπιστημίου εξακολουθούν να είναι ιδανικοί για να συγκεντρώνονται οι φοιτητές. Όμως, το να παρεμποδίζουν τη λειτουργία του πανεπιστημίου δεν εξυπηρετεί καμιά άλλη σκοπιμότητα. Αντίθετα, το να παραλύει το πανεπιστήμιο είναι αυτό ακριβώς που πλήττει την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Ένα ζωντανό πανεπιστήμιο, γεμάτο φοιτητές, που στα διαλείμματα συζητούν μεταξύ τους για τα προβλήματα, και όπου οι υπηρεσίες δουλεύουν και φροντίζουν για την καλή λειτουργία του email, των web forums, κλπ., βοηθά πολύ περισσότερο από την πίεση που δήθεν ασκείται σε φοιτητές και πανεπιστήμιο από τη διακοπή της λειτουργίας του.

Συμπεράσματα και προτάσεις

Μορφές αγώνα πλην των «καταλήψεων» υπάρχουν πολλές.

Καταρχήν πρέπει να αναρωτηθούμε ποιος φταίει γι' αυτό που συμβαίνει. Συχνά οι εργαζόμενοι στο πανεπιστήμιο εκνευρίζονται με τους καταληψίες και τις παράλογες αξιώσεις τους, ενώ και οι φοιτητές που θέλουν να κάνουν μάθημα αγανακτούν με τις αντιδημοκρατικές πρακτικές τους.

Ας υποθέσουμε όμως ότι μπαίνω σ' ένα λεωφορείο και λέω στον οδηγό: «γεια σας, είμαι από το σύλλογο για την αγάπη και την αλληλεγγύη· σήμερα κάναμε συνέλευση και αποφασίσαμε ότι δεν θα λειτουργήσουν τα λεωφορεία, λοιπόν βγάλτε τον κόσμο έξω και επιστρέψτε στο αμαξοστάσιο.» Αν κάνω κάτι τέτοιο, το πιθανότερο είναι τόσο ο οδηγός όσο και οι επιβάτες να με θεωρήσουν τρελό, να χαμογελάσουν και να με πάρουν στο ψιλό. Αν εντούτοις ο οδηγός πει εντάξει, τα μαζέψει και φύγει, τότε ποιος θα φταίει, εγώ ή ο οδηγός; Και με ποιον θα αγανακτήσουν οι επιβάτες;

Ακριβώς αυτό συμβαίνει στο πανεπιστήμιο. Όταν έρχονται οι καταληψίες και μου ζητούν να φύγω, τους λέω πως είμαι υποχρεωμένος να μείνω στη θέση μου εκτός αν η προϊσταμένη μου μου πει να φύγω. Βλέποντας αυτή την αυτονόητη μεν, αλλά πρωτοφανή γι' αυτούς αντίδραση, οι καταληψίες νομίζουν ότι είμαι τρελός. Ίσως να είμαι. Ίσως όταν αντιστρέφεται το αυτονόητο, αυτός που δεν ακολουθεί το αντεστραμμένο να είναι τρελός. Αυτό όμως δεν αλλάζει το ότι το ΕΜΠ, και, υποθέτω, όλα τα άλλα πανεπιστήμια, ζουν μέσα σ' ένα μεγάλο παραλογισμό.

Πιστεύω πως οι μόνοι που μπορούν να κάνουν κάτι γι' αυτό είναι οι φοιτητές. Μαζευτείτε όσοι μπορείτε, αλλά και τρεις είναι αρκετοί, πηγαίνετε στο γραφείο του πρύτανη, και απαιτήστε του να βρει λύση. Το πανεπιστήμιο είναι υποχρεωμένο να διασφαλίσει το δικαίωμά σας να κάνετε μάθημα, και ο πρύτανης είναι υπεύθυνος σύμφωνα με το νόμο. Διεκδικήστε λοιπόν αυτό σας το δικαίωμα. Αν ο πρύτανης σάς πεί «Και τι να κάνω;», απαντήστε του: «εμείς τι να κάνουμε;» και απαιτήστε να σας απαντήσει. Θέστε του τα ερωτήματα και γραπτώς, και κοινοποιήστε τα στον τύπο. Μιλήστε και με τους καθηγητές σας, και με τον πρόεδρο της σχολής. Τουτέστιν, φέρτε τις πανεπιστημιακές αρχές ενώπιον των ευθυνών τους. Συζητήστε μεταξύ σας για περισσότερες ιδέες. Συμμαχήστε σ' αυτό το θέμα με συναδέλφους από άλλες σχολές και άλλα πανεπιστήμια.

Αυτά από προτάσεις. Πριν όμως κλείσω το κεφάλαιο, ένα θέμα που μας καίει όλους: τι θα γίνει αν ο πρύτανης και το πανεπιστήμιο λειτουργήσουν πράγματι με βάση το νόμο και τη λογική, και αποδειχτεί ότι οι καταληψίες είναι τραμπούκοι; Θα φωνάξουμε την αστυνομία να τους διαλύσει;

Ενώ δεν ξέρω την απάντηση σ' αυτό το ερώτημα, εντούτοις πρέπει να δούμε ότι είναι πρόωρο, και δεν ωφελεί να μιλάμε με εικασίες. Όπως κάποιος εικάζει ότι μπορεί να γίνουν τραμπουκισμοί, έτσι κι εγώ εικάζω ότι είναι εύκολο να τσαμπουκαλεύεσαι όταν σε παίρνει. Άλλο να υπάρχει μόνο ένας αντιρρησίας τρελός σ'ένα κτίριο, κι άλλο σύσσωμο το πανεπιστήμιο να αναρωτιέται από πού κι ως πού κάποιοι αναρμόδιοι έχουν αξίωση τη διακοπή της λειτουργίας του. Είμαι πεπεισμένος πως οι φοιτητές και οι πανεπιστημιακοί που θα αντιταχθούν στις καταλήψεις μεγαλύτερες δυσκολίες θα αντιμετωπίσουν με το υπόλοιπο σύστημα παρά με τους καταληψίες.

Ταυτόχρονα, πρέπει κάποτε να σταματήσουμε να θεωρούμε τόσο μεγάλο ταμπού την επέμβαση της δημόσιας δύναμης, όταν γίνεται σύμφωνα με το νόμο και τις διαδικασίες και με σκοπό την προστασία του ασύλου. Η κοινωνία στην οποία ζούμε δεν είναι τέλεια, και καθημερινά γίνονται στο πανεπιστήμιο κλοπές, βανδαλισμοί, διατάραξη κοινής ησυχίας κ.ά., από εξωπανεπιστημιακά κυρίως στοιχεία. Όσο για τα ενδοπανεπιστημιακά, θα γέμιζα πολλές σελίδες για να περιγράψω το μέγεθος και την έκταση της διαφθοράς που επικρατεί εδώ, αν ήθελα να ξεφύγω από το θέμα αυτού του ιστότοπου, που είναι οι καταλήψεις.

Επομένως, ναι, κάποτε θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε και κάποιο μηχανισμό επιβολής της τάξης, είτε την αστυνομία, είτε εκπαιδευμένο προσωπικό φύλαξης. Δυστυχώς, με τις αυξανόμενες καταστροφές, αρχίζει σιγά-σιγά να δημιουργείται η αντίληψη στον κόσμο ότι το άσυλο (και όχι η ανυπαρξία υπεράσπισης του ασύλου) είναι που δημιουργεί τα προβλήματα και την ασυδοσία, με αποτέλεσμα να αρχίζει το άσυλο να κινδυνεύει με κατάργηση.

Οι λύσεις υπάρχουν, και είναι υπεκφυγή να ισχυριζόμαστε ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτε επειδή στην τάδε υποεκδοχή της δείνα εκδοχής της μελλοντικής εξέλιξης των πραγμάτων μπορεί να αντιμετωπίσουμε την έτσι-κι-έτσι δυσκολία.

ANNA ZHTA(Σ) ΣΥΓΓΝΩΜΗ!

-Επειδή τα παιδιά θα ξεκινήσουν μαθήματα χωρίς βιβλία (;)

Θα βλέπουν βέβαια DVD και θα διαβάζουν φωτοτυπίες. Άσχετα, αν πολλά σχολεία δεν έχουν ακόμα τηλεόραση και μηχάνημα αναπαραγωγής DVD. Θα κάνουν ωραία αεροπλανάκια με τις φωτοτυπίες, εφόσον βρεθεί χαρτί για να τις βγάλουν οι δάσκαλοι και εφόσον λειτουργεί το φωτοτυπικό μηχάνημα.

-Επειδή οι οδηγοί λεωφορείων είναι απλήρωτοι και αρνούνται να μεταφέρουν τους μαθητές, αν πριν δεν πάρουν ένα σημαντικό ποσοστό από τα περσινά δεδουλευμένα(;).

Τώρα που συγχωνεύθηκαν τα σχολεία και κάποια παιδιά θα πρέπει να κάνουν ταξίδι για να πάνε στο μάθημα τους, τώρα βρήκαν και αυτοί οι ανεύθυνοι;

-Επειδή τα Πανεπιστήμια θα μείνουν και πάλι κλειστά και αρκετοί φοιτητές θα χάσουν την εξεταστική τους(;)

Ο πολιτικός κόσμος συναίνεσε με τον νέο Νόμο, να δούμε πως θα συναινέσουν και οι πιο άμεσα ενδιαφερόμενοι τώρα...

-Επειδή πολλά παιδιά ξεκίνησαν να μαθαίνουν μια ξένη γλώσσα πέρυσι και φέτος δεν μπορούν να τη συνεχίσουν(;)

-Επειδή μιλούσαμε για πολυγλωσσία και βασικά εσύ το εννοούσες ως αποκλειστική Αγγλομάθεια(;)

-Επειδή άλλα είπες το καλοκαίρι σε κάποιους και άλλα αποφάσισες τώρα(;)

-Επειδή κάποιοι που είναι διοριστέοι μέσω ΑΣΕΠ από το 2009 (και οι οποίοι όπως έλεγε ο “αρχηγός” μας) θα έχουν προτεραιότητα, περιμένουν ακόμα να τους κάνεις τη χάρη να τους στείλεις σε κανένα ξερονήσι(;) Ενώ εσύ σκέφτεσαι ότι έχει γεμίσει το δημόσιο, αλλά δεν μπορούμε να διώξουμε τους απόφοιτους δημοτικού που μπήκαν κάνοντας αγώνα γλυψίματος και έρπειν. Άρα;;; Κοιτάς πως και πως να κρατήσεις απέξω αυτούς που μάτωσαν για να αποκτήσουν πραγματικά προσόντα. Αλλιώς δεν λιγοστεύουμε. Για σένα είναι αριθμοί. Ούτε οικογένειες έχουν, ούτε θέλουν να κάνουν...

-Ακούστηκε ότι συζητούσες με τους Αμερικάνους τις αλλαγές που είχες σκοπό να κάνεις; Αληθεύει; Εγώ το αποκλείω αυτό. Εντάξει να μη το χοντραίνουμε και αρχίζουμε πάλι τα σενάρια συνωμοσιολογίας. Απλά έτυχε να πεις κάτι αόριστο σε μια συζήτηση περί ανέμων και υδάτων.

Εγώ είμαι σίγουρος πως δεν φταις εσύ. Άλλωστε δεν είναι δική σου ευθύνη, εσύ είσαι μια απλή Ελληνίδα που με αγονία βλέπει τις εξελίξεις....

(Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν αναφέρομαι στην Άννα που νομίζεται...)