Ποτέ μη σταματάς πρώτος το χειροκρότημα σύντροφε!

"θα σας δώσουμε μια εικόνα από εκείνα τα χρόνια. Στην περιοχή της Μόσχας γίνεται μια συνδιάσκεψη της αχτιδικής επιτροπής του κόμματος. Προέδρευε ο καινούργιος γραμματέας της αχτιδικής επιτροπής στη θέση εκείνου που φυλακίστηκε πριν λίγο καιρό. Στο τέλος της συνδιάσκεψης διαβάζεται ένα ψήφισμα αφοσίωσης προς τον σύντροφο Στάλιν. Όλοι σηκώνονται φυσικά (όπως σε όλη τη διάρκεια της συνδιάσκεψης πετάγονταν όρθιοι σε κάθε μνεία του ονόματος του). Στη μικρή αίθουσα αντηχούν "θυελλώδη χειροκροτήματα και καταλήγουν σε επευφημίες". Συνεχίζονται τρία λεπτά, τέσσερα λεπτά, πέντε λεπτά, με ολοένα μεγαλύτερη ένταση. Μα οι παλάμες αρχίσανε να πονάνε. Πιάστηκαν τα σηκωμένα χέρια. Οι ηλικιωμένοι είχαν κιόλας λαχανιάσει. Όλα αυτά άρχισαν να φαίνονται με το παραπάνω ανόητα, ακόμα και σε εκείνους που πραγματικ'α λάτρευαν τον Στάλιν. Ποιος όμως θα τολμούσε να σταματήσει πρώτος; Θα μπορούσε να το κάνει ο γραμματέας της αχτιδικής επιτροπής που στεκόταν ακόμα στην έδρα και μόλις είχε διαβάσει το ψήφισμα; Μα είναι καινούργιος, πήρε τη θέση αυτού που συλλάβανε, φοβάται κι ο ίδιος! Αφού μέσα στην αίθουσα στέκονται και χειροκροτούν πράκτορες της Νι-Κα-Βε-Ντε, αυτοί ασφαλώς θα προσέξουν ποιος θα σταματήσει πρώτος. Έτσι το χειροκρότημα για τον αρχηγό συνεχιζόταν στην μικρή αίθουσα για έξι λεπτά, επτά λεπτά, οκτώ λεπτά... Είναι σαστισμένοι! Αφανίζονται! Δεν ατήμπορούν να σταματήσουν πια, ώσπου να πέσουν κάτω από συγκοπή! Εκεί, στο βάθος της αίθουσας, μέσα στον πολύ κόσμο, μπορείς να κάνεις μια μικρούλα απάτη και να χειροκροτείς πιο αραιά ή πιο αδύνατα, όχι με τόση μανία, μα εδώ στο προεδρείο, εδώ που σε βλέπει όλος ο κόσμος!...Ο διευθυντής του τοπικού εργοστασίου χαρτοποιίας, άνθρωπος ανεξάρτητος και δυνατός, στέκεται στο προεδρείο και μολονότι καταλαβαίνει πόσο ψεύτικη, πόσο αδιέξοδη είναι η θέση του, χειροκροτεί. 9ο λεπτό, 10ο λεπτό. Κοιτάζει με μελαγχολία το γραμματέα της αχτιδικής επιτροπής, μα εκείνος δεν τολμά να σταματήσει. Παραφροσύνη! Ομαδική! Τα στελέχη γυρίζουν και κοιτάζουν ο ένας τον άλλο με μια ανεπαίσθητη ελπίδα, αλλά και με ψεύτικο ενθουσιασμό ζωγραφισμένο στο πρόσωπο τους και θα συνεχίσουν να χειροκροτούν μέχρι να πέσουν καταγής, ώσπου να τους βγάλουν έξω με φορείο! Μα και τότε ακόμα οι υπόλοιποι δεν θα λυγίσουν!...Στο ενδέκατο όμως λεπτό ο διευθυντής του εργοστασίου χαρτοποιίας, παίρνοντας ύφος πολυάσχολο, κάθεται στην θέση του στο προεδρείο. Και- τι θαύμα!- τι έγινε εκείνος ο γενικός ακράτητος ενθουσιασμός; Όλοι σταματούν μεμιας τα χειροκροτήματα στο ίδιο χτύπημα και κάθονται επίσης. Σώθηκαν! Ο σκίουρος
ήταν αρκετά έξυπνος για να πηδήσει έξω από την περιστρεφόμενη ρόδα!...
΄Ετσι όμως αποκαλύπτονται οι ανεξάρτητοι άνθρωποι....Και έτσι τους πιάνουν. Ο διευθυντής του εργοστασίου συλλαμβάνεται την ίδια νύχτα. Βρίσκουν εύκολα μια εντελώς άσχετη αφορμή και  του φορτώνουν δέκα χρόνια. Και αφού υπογράφεται το υπ' αριθ. 206 ανακριτικό πρωτόκολλο, ο ανακριτής του υπενθυμίζει-  Ποτέ μη σταματάς πρώτος τα χειροκροτήματα!
[Α.Σαλζενίτσιν, Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ 1918-1956, μτφρ. Κ.Σίνου, Πάπυρος 1974, σ.99-100]

Ο μύθος των φυλετικών κατηγοριών

Από όλη τη γενετική ποικιλότητα...το 85% [των διαφορών] καταλήγει να παρατηρείται ανάμεσα στα άτομα του ίδιου τοπικού πληθυσμού, Ένα παραπέρα 8% παρατηρείται ανάμεσα σε εθνότητες και έθνη στο πλαίσιο μιας ευρύτερης "φυλής" και το υπόλοιπο 7% παρατηρείται ανάμεσα σε ευρύτερες "φυλές". Αυτό σημαίνει ότι η γενετική ποικιλότητα που παρατηρείται ανάμεσα σε δυο Ισπανούς  ή ανάμεσα  σε δυο Μασάι ανέρχεται στο 85% της ανθρώπινης γενετικής ποικιλότητας, ενώ μόνο το 15% της ανθρώπινης γενετικής ποικιλότητας καλύπτεται από την κατάτμηση των ανθρώπων σε ομάδες.  Αν για παράδειγμα εξαφανιζόταν όλος ο πληθυσμός της γης εκτός από την φυλή Kikuyu π ου κατοικεί στην ανατολική Αφρική, περίπου το 85% όλου του ανθρώπινου γενετικού υλικού θα ήταν παρόν στο ανασυγκροτημένο ανθρώπινο είδος. Μερικές μορφές γονιδίων θα χάνονταν, όπως το αλληλόμορφο γονίδιο FYB της ομάδος αίματος DUFFY που συναντάται μόνο στους Ινδιάνους της Αμερικής, λίγα όμως άλλα πράγματα θα άλλαζαν.[...].
Τα αποτελέσματα της έρευνας σχετικά με την γενετική ποικιλότητα έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τη συνηθισμένη αντίληψη που επικρατεί, ότι δηλαδή οι κύριες "φυλές", διαφοροποιούνται μεταξύ τους με κάθε τρόπο. Ξεκάθαρα, οι επιφανειακές διαφορές στα μαλλιά, στη μορφή, στο χρώμα του δέρματος  και στα χαρακτηριστικά του προσώπου, που χρησιμοποιούνται για να στοιχειοθετήσουν την διάκριση μιας "φυλής" από κάποια άλλη, δεν είναι τυπικές, γενικότερα των ανθρώπινων γονιδίων. Η όποια χρήση φυλετικών κατηγοριών θα πρέπει να αντλήσει τη νομιμοποίηση της από άλλες πηγές εκτός Βιολογίας. Αυτό που αποτελεί αξιοπρόσεκτο στοιχείο της ανθρώπινης εξέλιξης και ιστορίας είναι ο εξαιρετικά μικρός βαθμός διαφοροποίησης ανάμεσα σε πληθυσμούς διαφορετικών γεωγραφικών περιοχών σε σύγκριση με τη διαφοροποίηση της γενετικής ποικιλότητας ανάμεσα στα άτομα.
(Lewontin, 1987, παρατίθεται στο Rattansi, A (1995) Race, Education and Society, Study Guide, Milton Keynes)

Οι έξι βασικοί κανόνες για έναν ευτυχισμένο γάμο

Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες που προέρχονται από δυο αμερικανικά πανεπιστήμια (από την Georgia και το Seattle) δεν είναι δύσκολο να κατορθώσει ένα ζευγάρι την ευημερία της σχέσης του, αρκεί να λειτουργεί τηρώντας τους εξής κανόνες:

1. Να δίνουνε και οι δυο βαρύτητα στην θετική πλευρά του συντρόφου τους.
2. Να δείχνουν έμπρακτα την ευγνωμοσύνη τους.
3. Να μοιράζονται τις ευθύνες.
4. Να λαμβάνουν απο κοινού αποφάσεις.
5. Να προσπαθεί ο ένας να κάνει τον άλλο ευτυχισμένο.
6. Να αντιμετωπίζει ο ένας τον άλλο με ευαισθησία.

Χαρίζουν στο δημόσιο τα ακίνητα τους

Στην Αττική κατατίθενται περίπου 200 αιτήσεις αποποίησης κληρονομιάς την εβδομάδα, δηλαδή ως και 12.000 το χρόνο. Στα αντίστοιχα Ειρηνοδικεία Θεσσαλονίκη  και Πάτρας  υπολογίζονται αντιστοίχως σε 5.000 και πάνω από 1.600 ετησίως.

Κατά 50% αυξήθηκαν  μετά την αύξηση των φόρων και την επιβολή του ΕΝΦΙΑ οι αιτήσεις αποποίησης κληρονομιάς, μέσα σε τρία χρόνια.

Τρίτη θέση στις κρατικές δαπάνες για την Ελλάδα

Η Κομισιόν πραγματοποιεί αξιολογήσεις των δαπανών των μελών του μπλοκ των «19», προκειμένου να διαμορφώσει καλύτερα τις πολιτικές μείωσης δημοσίων χρεών και να αναπτύξει δημοσιονομικές στρατηγικές, οι οποίες θα είναι φιλικές προς την ανάπτυξη.
Σύμφωνα με την σχετική έκθεση της Κομισιόν, πρώτη στις δαπάνες είναι η Φινλανδία και ακολουθεί η Γαλλία, έπεται η Ελλάδα και μια θέση πιο πίσω βρίσκεται το Βέλγιο. Την εξάδα συμπληρώνουν η Αυστρία και η Ιταλία. Στον αντίποδα βρίσκονται η Λιθουανία και η Ιρλανδία. Από κοντά ακολουθούν οι άλλες δυο χώρες της Βαλτικής (Λετονία και Εσθονία), ενώ εντυπωσιακές επιδόσεις σημείωνει επίσης η Κύπρος.
 Οι κρατικές δαπάνες της χώρας μας αγγίζουν το 55% του ΑΕΠ. Παράλληλα, η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων έχει πλέον εξαντληθεί, καθώς τα έσοδα μειώνονται, ενώ η μέση μισθολογική δαπάνη του Δημοσίου αυξάνεται με ρυθμό 1,5% κατά έτος.

Έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν;

Στην Ελλάδα του σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών είναι εξοργισμένη με την πολιτική  ηγεσία του χθες και του σήμερα. Οι πολιτικοί θεωρούνται η πηγή των δεινών της ελληνικής κοινωνίας. Σαν να είναι ένα κομμάτι αποκομμένο από την κοινωνία. Λες και είναι κάτι ξένο και ουρανοκατέβατο. Η εξουσία όμως, παρά την εσφαλμένη και επιφανειακή αντίληψη των πολλών, δεν άγει μόνο, άγεται επίσης, από το πλήθος και από ομάδες που έχουν επιρροή. Είναι μια διελκυστίνδα, στην οποία κερδίζει αυτός που μπορεί να τραβήξει δυνατά το σκοινί, χωρίς να φοβάται ότι από την άλλη μεριά, θα το αφήσουν. Όσο πιο υστερόβουλοι και γαντζωμένοι στα προνόμια τους είναι οι φορείς των Αρχών ή όσο πιο ανίκανοι και αδύναμοι, τόσο πιο εύκολα εξουσιάζονται, αντί να εξουσιάζουν. Δεν τους κατευθύνουν τα πάθη τους τα ίδια, αλλά  αποτελούν το όχημα με το οποίο τους καθοδηγούνε, όσοι τους ασκούν επιρροή. 

Δεκαετίες τώρα, επικράτησαν στον πολιτικό στίβο οι αντιπρόσωποι μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας που με βάση τη δική τους κοντόφθαλμη λογική, οι συνέπειες των πράξεων τους φαινόταν πολύ μακρινές.  Χωρίς κανένα πλάνο, δημιουργήθηκε ένα κράτος, του οποίου οι Νόμοι είναι γεμάτοι μπαλώματα και παραθυράκια. Η αυθαιρεσία ποτέ δεν καταπολεμήθηκε, αλλά εξελίχθηκε σε παράλληλλο κέντρο. Η παιδεία έγινε σουρωτήρι και τα Πανεπιστήμια πανδοχεία. Το σύστημα υγείας ένα ερείπιο που αντικατοπτρίζει τις ανισότητες που διέπουν την κοινωνική διαστρωμάτωση. Ίσως να μην υπάρχει πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από τις χειρουργικές επεμβάσεις και τις μαιευτικές κλινικές για το ποιό είναι το κοινωνικό πρόσωπο αυτής της πατρίδας. Ο σεβασμός του πολίτη για την δημόσια περιουσία είναι από ελάχιστος ως μηδενικός, παρότι οι αριστερές ιδεολογίες ασκούνε υπέρμετρη γοητεία στην ελληνική κοινή γνώμη, συγκριτικά με τις περισσότερες δυτικές κοινωνίες. 

Το ανησυχητικό είναι πως η ευημερία αυτή που με ανορθόδοξο τρόπο βίωσε η Ελλάδα, τα τελευταία 40 χρόνια, οφείλεται σε  ξένους κύκλους εξουσίας που απεχθάνονται τους αριστερούς και οι αριστεροι τους σιχαίνονται. "Υπερπατριωτικοί" και αριστεροί κύκλοι κατηγορούν τους μέχρι πρόσφατα θιασώτες της συμπολίτευσης, πως κατήντησαν την Ελλάδα υποχείριο των παραπάνω. Κατά βάθος γνωρίζουν σχεδόν όλοι οι Έλληνες πολίτες πως η χώρα τους ήταν πάντα αδύναμη και εξαρτώμενη από την Δύση και την Ανατολή.  Μετά την Κατοχή λ.χ.,  έγινε η μοιρασιά και ήδη όταν ο Εμφύλιος ήταν ξεκάθαρος, είχε αποφασιστεί που θα δοθεί η Ελλάδα. Ποτέ δεν ίδρωσε κάποια Μεγάλη Δύναμη για να πάρει στην δική της σφαίρα επιρροή το κράτος αυτό. Ήταν πάντα στα λοιπά ανταλλάγματα και αυτό το ξέρει όποιος έχει διαβάσει κάτι παραπάνω από την σχολική ιστορία. 

Ανήκουμε στην σωστή πλευρά ακόμα, αλλά δεν μας αρέσει και ίσως δεν αρέσει και σε αυτούς. Ονειρευόμαστε πως αν αλλάξουμε μεριά θα κερδίσουμε τουλάχιστον τη χαμένη μας περηφάνεια, αλλά το ερώτημα είναι: "υπάρχει άλλο στρατόπεδο;", "με ποιόν να συμμαχήσουμε; ενάντια ποίου;". 

Αυτή η συλλογική αντίληψη επικράτησε, μάλλον επειδή δεν θέλουμε να δούμε στον καθρέφτη. Πως περιμένουμε απο ένα συνοθύλευμα, χωρίς ευδιάκριτη ταξική διαστρωμάτωση και με κύρια γνωρίσματα, εδώ και δεκαετίες, την αλαζονεία, την υστεροβουλία, τον ωφελιμισμό και την ανομία,   να  αναδείξει έναν εκλεκτό,  έναν καθοδηγητή που θα μας φτάσει σε ένα ξέφωτο ελπιδας; Ο εκπρόσωπος του λαού δίνει λόγο στην κοινωνία. Για να  διόρθωνε  κάποιος τα κακώς κείμενα μας, θα έπρεπε να πίστευε στο δίκαιο και να το τηρούσε. Όμως, όποιος προσπάθησε να πράξει κάτα αυτό τον τρόπο, έστω από έναν υπουργικό θώκο, εξοβελίστηκε στην αφάνεια και την ανυποληψία. Από έναν τέτοιο άδικο λαό, πως περιμένουμε να βρούμε δίκαιο ηγέτη;

Μέχρι στιγμής είναι προτιμότερο να κατηγορούμε  τους άλλους, για ότι συμβαίνει και να σπιλώνουμε όποιον προσπαθεί να αλλάξει εμάς. Πόσο καλύτερη μπορεί να είναι η μοίρα ενός πλήθους που συνεχίζει να προσποιείται πως δεν ξέρει ότι του λένε ψέμματα οι αρχηγοί του; Μια αγέλη δογματικού όχλου που δικαίως ή αδίκως, με ευκολία πετροβολά όποιον  της υποδείξουν, είτε αυτοί είναι οι "διαπλεκόμενοι" οι καναλάρχες, είτε οι  "συντεχιακοί" υπάλληλοι της ΕΡΤ, είτε οι "τεμπέληδες" οι δημόσιοι υπάλληλοι, είτε οι "φοροφυγάδες" ελεύθεροι επαγγελματίες, είτε οι "ναζιστές" οι Γερμανοί, είτε οι " φονιάδες των λαών" οι Αμερικάνοι, δεν έχει καμία πραγματική δυνατότητα επιλογής. Είναι απλά στρατιωτάκια που αλλάζουν πλευρά, στον πόλεμο άλλων. Μια πάνε δεξιά και μια αριστερά. Γίνονται το ίδιο το σκοινί που τραβάνε τα συμφέροντα πέρα δώθε και διαρκώς το τεντώνουν, μέχρι να σπάσει. Παθιάζονται και φανατίζονται ακόμα και σήμερα που δεν πρόκειται να τους πετάξουν ούτε ένα ψίχουλο. Ακόμη και τώρα δεν ανοίγουν τα μάτια τους, γιατί ο εγωισμός δεν τους επιτρέπει να κάνουν την αυτοκριτική τους. Πόσο εύκολο είναι για μια τέτοια ομάδα να βρει τον κατάλληλο ηγέτη;

Συγνώμη Ολυμπιονίκη

Αγαπημένε/η μου  Ολυμπιονίκη!

Μπορεί, οι ατέλειωτες ώρες δουλειάς, οι θυσίες, οι κόποι και τα δάκρυα σου να ανταμείφθηκαν. Μπορεί να πάτησες στο βάθρο των νικητών και να έκλαιγες από χαρά και υπερηφάνεια, βλέποντας την ελληνική σημαία να κυματίζει. Μπορεί ακόμη να ένιωσες ρίγη συγκίνησης όταν άκουσες τον εθνικό ύμνο, ενώ γύρω σου όλοι ήταν ξένοι. Άσχετα, αν πολλές φορές είχες σκεφτεί πως αυτή η πατρίδα δεν μπορεί να σε βοηθήσει να πετύχεις το όνειρο σου, αυτό που μόλις άγγιξες (και αυτή ίσως ήταν η πιο ήπια σκέψη σου). Πολλές φορές λύγισες, αλλά δεν έσπασες. Σε βοηθήσανε οι εικόνες που έπλασες με το μυαλό σου. Φανταζόσουν, χιλιάδες κόσμου να ζητωκραυγάζει με το όνομα σου, καθώς με το μετάλλιο γύρω από τον λαιμό σου θα  επιστρέφεις στην πατρίδα σου και να σε υποδέχονται με μουσική και σημαιοστολισμούς. Οι άνθρωποι να σπρώχνονται για να  βγούνε φωτογραφίες μαζί σου, να παίρνεις αγκαλιά τα παιδάκια, να μοιράζεις αυτόγραφα, να σου αφιερώνουν πανηγυρικούς λόγους. Οι εφημερίδες να πλημμυρίζουν τα πρωτοσέλιδα τους με  την φωτογραφία σου.

Οι ήττες είναι πιο πολλές και πιο συχνές για τους περισσότερους αθλητές, όχι οι νίκες. Μια νίκη μπορεί να αξίζει όμως όσο χίλιες ήττες ή και παραπάνω. Και αυτές οι στιγμές χαράς, σε κάνουν να ξεχνάς κάθε απογοήτευση και κάθε βάσανο που πέρασες, διανύοντας τον δύσβατο δρόμο προς την κορυφή. Από την ελληνική αρχαιότητα ακόμα, στις πόλεις κράτη γκρεμίζονταν τα τείχη, ώστε  να υποδεχθούν τους ολυμπιονίκες. Ήταν τόσο "μεγάλοι" που δεν μπορούσαν αλλιώς να μπούνε μέσα στην πόλη. Ανάλογης υποδοχής έχουν τύχει και στη σύγχρονη εποχή αθλητές που σηκώσανε την ελληνική σημαία ψηλά.

Μπορεί να πίστεψες και εσύ ότι για λίγο έστω θα γίνεις σαν αυτούς ένας γίγαντας,  ένα ίνδαλμα,  ένα πρότυπο, αλλά δυστυχώς για σένα στη σύγχρονη Ελλάδα καταργήθηκαν τα είδωλα, απαγορεύεται η αριστεία και τα πρότυπα είναι περιττά.  Είμαστε στην Αυγή μιας νέας εποχής. Οι σοφοί προσπαθούν να πείσουν τους ανθρώπους που ζούνε σε αυτή τη χώρα, πως δεν υπάρχει τίποτα το ακατόρθωτο και έτσι κανένας άθλος δεν πρέπει να τους συγκινεί. Μπορεί η ζωή τους να μην έχει τίποτα το σημαντικό, αλλά  όλοι μπορούν να κάνουν, ότι πέτυχες και εσύ, απλά έτυχε να μην βρεθούν στην θέση σου. Μην περιμένεις λοιπόν να ακούσεις και πολλά καλά λόγια. Ο φθόνος  υπερνικά τον θαυμασμό και έτσι να εύχεσαι ή να ευχόσουν να μην μπεις στο μάτι κάποιου, που έχει δημόσιο λόγο.  Τείχη για σας δεν πρόκειται να γκρεμιστούν, διότι είναι γκρεμισμένα εδώ και πολύ καιρό, ούτε κανένας θα σας σηκώσει στην πλάτη του, γιατί δεν κάνατε δα και κανένα θαύμα που θα σώσει αυτή τη δύσμοιρη χώρα (η οποία δεν έχει καμία σωτηρία).  Οι επευφημίες  ακούγονται  εδώ μόνο κατά την ώρα του λιθοβολισμού. Οπότε καλύτερα μην τραβάτε το σκοινί, αν κάποιος τυχάρπαστος, τα βάλει μαζί σας, γιατί μπορεί να σηκώσατε την λάθος πέτρα.

Καλή δύναμη στον αγώνα σου και  κουράγιο μετά τον αγώνα σου λοιπόν. Εγώ, σε ευχαριστώ!

Ο Einstein για το ψέμα και την πολιτική

10 τρόποι για να μάθεις την αλήθεια από έναν ψεύτη

Αν θέλεις να καταλάβεις πότε κάποιος σου λέει ψέμματα, μην περιμένεις να δεις τη μύτη του να μεγαλώνει ή το παντελόνι του να παίρνει φωτιά. 

Όπως είναι γνωστό, η στάση του σώματος, η έκφραση του προσώπου, η οπτική επαφή  και γνωρίσματα όπως ο τόνος και η σταθερότητα της φωνής παίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο στην επικοινωνία μας με τους άλλους. Και τα λαμβάνουμε ιδιαίτερα υπόψη μας, κυρίως ασυνείδητα. 

Αν και κατά την λαϊκή ρήση "ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται",  ωστόσο είναι προτιμότερο συνειδητά  να δίνουμε έμφαση σε δευτερεύοντα στοιχεία και πολύ πιο εύκολα να ξέρουμε ότι κάποιος λέει παραμύθια, πριν την πατήσουμε. 

1.Καταρχήν μπορούμε να παρατηρήσουμε ποιος είναι ο τρόπος ομιλίας κάποιου, όταν μιλάει για πράγματα τα οποία σίγουρα γνωρίζει και γνωρίζουμε και εμείς ή για τα οποία δεν έχει κανένα λόγο να ψεύδεται.  Όταν διαπιστώσουμε ποιος τύπος ομιλητή είναι, τότε μπορούμε να συγκρίνουμε, αν  συνεχίζει να μιλάει μα το ίδιο στυλ, καθώς η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το θέμα που μας ενδιαφέρει.

2. Τα άτομα που περιαυτολογούν και λένε ψέμματα, αποφεύγουν να χρησιμοποιούν το πρώτο πρόσωπο του ενικού στις διηγήσεις τους. 

3.Όποια λεπτομέρεια και να τους ρωτήσεις σχετικά με ότι σου διηγούνται, δύσκολα θα σου πούνε ότι δεν την ξέρουν. Ακόμα και αν δεν θα ήταν απαραίτητο να είχαν παρατηρήσει κάτι σχετικό. 

4. Αντιθέτως, συχνά απαντάνε πως δεν θυμούνται ακριβώς και ίσως και να μην ήταν έτσι, να ήταν κάπως αλλιώς, ίσως κάτι ήταν περισσότερο ή λιγότερο ή πιο πριν αντί για πιο μετά, αλλά αυτό αφορά τις ουσιαστικές πτυχές της αφήγησης τους.

5. Υπάρχουν δυο διαφορετικές  ψυχολογικές τακτικές από τους ψεύτες. Αφενός είναι αυτοί που νιώθουν ότι βρίσκονται σε δύσκολη θέση και είναι ανίσχυροι,  οι οποίοι αποφεύγουν να πούνε πολλά και επαναλαμβάνουν γενικόλογα μια ιστορία με πέντε λέξεις, χωρίς συνοχή και λεπτομέρειες. Αφετέρου είναι εκείνοι  που έχουν επιθετική στάση και ασκούν πίεση, ώστε βεβιασμένα και δίχως να σκεφτούμε αυτό που μας παρουσιάζουν, να το αποδεχτούμε. Αφήνουν έντεχνα να υπάρχει η υπόνοια, πως αν δεν τους πιστέψουμε, θα υπάρξουν δυσάρεστα αποτελέσματα. 

6. Είναι ανήσυχοι ή νευρικοί και κάνουν ταυτόχρονα πράγματα, τα οποία δεν έχουν σχέση με την περίσταση. Πχ. αγγίζουν ένα μικρό αντικείμενο που βρίσκουν κοντά τους και επαναλαμβάνουν την ίδια κίνηση.

7. Πριν ξεκινήσουν μια πρόταση ή την ώρα που λένε κάτι, στρέφουν το βλέμμα τους σε ένα άσχετο σημείο. Αν και δεν είναι απαραίτητο, οι μελέτες δείχνουν πως συνήθως κοιτάμε στο πλάι προς τα κάτω, ενώ προσπαθούμε να θυμηθούμε κάτι και στο πλάι προς τα πάνω, καθώς επινοούμε μια απάντηση. 

8.Τονίζουν πως είναι ειλικρινής και έντιμοι, δίχως να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος για αυτό. Φτάνουν εύκολα στο σημείο να ορκίζονται ή να επικαλούνται τον λόγο της τιμής τους.

9. Έχουν τους λόγους τους να  ψεύδονται Αν κάποιος πει την αλήθεια μπορεί να βρεθεί σε δύσκολη θέση, να εκθέσει τρίτους ή να μιλήσει για πράγματα που δεν θέλει να ξέρουμε. Σε αυτή την περίπτωση, όσο κάποιος επιμένει με ερωτήσεις, τόσο το άτομο αυτό κλείνεται, αλλά παράλληλα γίνεται πιο επιθετικό.

10. Παρακολουθώντας λεπτομερώς ότι μας λένε, μπορούμε, όχι και τόσο δύσκολα, αν ρωτήσουμε ξανά στη συνέχεια της συζήτησης για τις ίδιες λεπτομέρειες ή κάτι παρεμφερές, να διαπιστώσουμε, αν όσα έχουμε ακούσει μέχρι τώρα είναι αλήθεια.

Το μεγαλύτερο ψέμα όλων είναι πως εμείς δεν λέμε ποτέ ψέμματα. Όλοι οι άνθρωποι έχουν πει στην ζωή τους πολλά ή λίγα ψέμματα. Αυτό που διαφοροποιεί τον ειλικρινή από τον μη ειλικρινή άνθρωπο είναι ο λόγος, για τον οποίο κάποιος ψεύδεται.  Είναι διαφορετικό να θες να κρατήσεις τα όρια σου απέναντι σε κάποιον και προκειμένου να μην γίνεις αγενής και απότομος, του κρύβεις την αλήθεια και είναι άλλο πράγμα και τελείως αθέμιτο να θες να πετύχεις τον στόχο σου παραπλανώντας τους άλλους. Υπάρχουν βέβαια και τα άτομα που είναι ανασφαλή και αυτό τους οδηγεί στην μυθοπλασία.

Η ελληνική γλώσσα έχει ανάγκη από φροντίδα

Πολλές φορές γίνεται  λόγος από τους Έλληνες για τις ελληνικές λέξεις που χρησιμοποιούνται σε διάφορες γλώσσες του κόσμου και κυρίως φυσικά στις ευρωπαϊκές γλώσσες, ιδιαίτερα δε στην αγγλική. Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις είναι από την Ελληνική γλώσσα (Βιβλίο Γκίνες).

Σαφώς και είναι ένας λόγος να νιώθεις περηφάνια ως ομιλητής μιας γλώσσας, η οποία μάλιστα ταυτίζεται με το έθνος σου. Όπως λογικά μεγάλη περηφάνια πρέπει να νιώθει ο Ισπανός, ο Γάλλος ή ο Άγγλος, καθώς  σχεδόν παντού επάνω στη γη, μπορεί να βρει κάποιον που να  ομιλεί τη μητρική του. Αντίστοιχα, έχεις λόγους να αισθάνεται όμορφα ο Ιταλός, που συχνά πυκνά ακούει πόσο εύηχα και ευχάριστα στα αυτιά είναι τα ιταλικά. Ενώ, κατά την άποψη των πολλών, δεν πάνε πίσω ούτε τα γαλλικά, ούτε τα ισπανικά.

Η ελληνική υπήρξε στην αρχαιότητα, η πιο διαδεδομένη γλώσσα της Μεσογείου, κυρίως χάρης στις ελληνικές αποικίες που απλώνονταν στα παράλια της. Κατά αντιστοιχία στα τωρινά δεδομένα, αυτός είναι ένας πολύ σημαντικός λόγος που πολλοί μιλάνε τις γλώσσες που αναφέρθηκαν παραπάνω. Η  Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία, προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ. Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες άκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες». Δυστυχώς, κάπου στην πορεία η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε. Η Ελληνική γλώσσα επεβλήθη αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητα της. Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

Η ελληνική γλώσσα έχει επηρεάσει σημαντικά τις άλλες γλώσσες, τόσο στην πολιτική, όσο και στους επιστημονικούς όρους, στις τέχνες, στη φιλοσοφία, στο θέατρο και γενικά σε τομείς στους οποίους είχε προηγηθεί κοινωνικά και, κατά συνέπεια, γλωσσολογικά. Τα πρώτα χριστιανικά κείμενα γράφτηκαν σε αυτήν. Οι Λατίνοι επηρεάστηκαν βαθύτατα από τα ελληνικά που ήταν πλουσιότερη γλώσσα τότε και έτσι πολλά ελληνικά στοιχεία εντάχθηκαν σχεδόν αυτούσια στα λατινικά, από τα οποία, εν συνεχεία εντάχθηκαν και σε άλλες συγγενείς προς τα λατινικά γλώσσες. Με την σειρά τους τα ελληνικά επηρεάστηκαν κι αυτά από την γλώσσα λαών με τους οποίους αλληλεπίδρασαν είτε με πολέμους είτε οικονομικά, είτε κοινωνικά με αποτέλεσμα στην διάρκεια των αιώνων να μπουν στο ελληνικό λεξιλόγιο λατινικές λέξεις, ενετικές, σλαβικές, αλβανικές και τουρκικές. Στα προεπαναστατικά του 1821 χρόνια η ελληνική γλώσσα άρχισε να επηρεάζεται περισσότερο από τις δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες, κάτι που συνεχίστηκε μετά την απελευθέρωση με περισσότερη ένταση, επειδή ο ελληνικός, ως υπόδουλος πληθυσμός με μη ανεπτυγμένη οικονομία, δεν διέθετε πληθώρα όρων που είχαν δημιουργήσει με την πρόοδό τους οι πιο ανεπτυγμένες πλέον δυτικές κοινωνίες. Εντούτοις, χάρη στο ενδιαφέρον των δυτικών για την αρχαία ελληνική και την λατινική γλώσσα, πολλοί επιστήμονές τους δανείστηκαν αρχαιοελληνικές λέξεις για το σχηματισμό νεολογισμών και έτσι η ελληνική επεβίωσε και μέσω πληθώρας ξένων επιστημονικών ή φιλοσοφικών όρων. Η ελληνική στην περίοδο της καθαρεύουσας άρχισε να επανεισάγει τις λέξεις της, καθώς έπαιρνε ξανά πίσω λέξεις που είχε δανείσει πρώτη σε άλλες γλώσσες (αντιδάνειο).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο. Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από τον βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.

Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πως να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης.

Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λες, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της. Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με την σκέψη του ανθρώπου.

Δυστυχώς σήμερα, δώδεκα εκατομμύρια άνθρωποι μόνο, από τον τεράστιο πληθυσμό της γης, ομιλούν ως μητρική τους την ελληνική και σαφώς πιο λίγοι είναι αυτοί που τη γνωρίζουν ως δεύτερη. Εξαιτίας της μετανάστευσης η γλώσσα ομιλείται ακόμα σε χώρες-προορισμούς ελληνόφωνων πληθυσμών μεταξύ των οποίων η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Υπολογίζεται ότι ο συνολικός αριθμός ανθρώπων που μιλούν ελληνικά ως πρώτη ή δεύτερη γλώσσα είναι γύρω στα 20 εκατομμύρια.

Μετά την πλήρη επικράτηση της δημοτικής στο εκπαιδευτικό σύστημα και τα ΜΜΕ (δεκαετίες του 1970 και 80) πολλές λέξεις άρχισαν να σβήνουν από την καθομιλουμένη (π.χ. θυγατέρα, τροφός, όνος, παντοπωλείο).  Και δεν ήταν μόνο λέξεις της καθαρεύουσας (νοματαίος, τηράω, χάμω). Αυτή η παρακμή που βιώνουν κάποιες λέξεις, οδηγεί στην συρρίκνωση της ελληνικής, καθώς αντικαθιστώνται από άλλες ξενόφερτες ή σε κάποιες περιπτώσεις μένει η θέση τους κενή. Αυτό όμως έρχεται σε αντίφαση με την φύση της ελληνικής που δεν φτιάχτηκε έχοντας τυχαίες έννοιες για το κάθε τι. Η ελληνική γλώσσα είναι κατά κυριολεξία μια ανεκμετάλλευτη κληρονομιά. Ένα περιουσιακό στοιχείο.  

Ο Έλληνας ενώ μπορεί να έχει ένα εργαλείο που του επιτρέπει πρόσβαση σε μια γλώσσα με ζωή κάποιων χιλιετηρίδων, η οποία έχει επηρεάσει τις μισές γλώσσες του κόσμου και ζει μέσα σε αυτές. Η οποία παρεμπιπτόντως είναι η γλώσσα του, αντιθέτως οδηγείται στο ξερίζωμα, δηλαδή την οριστική αποκοπή του νοήματος από τις λέξεις.

Μπορεί να φανταστεί κάποιος, αν υπήρχε παγκόσμιο ενδιαφέρον για την εκμάθηση της ελληνικής και την αντιμετώπιζαν σήμερα, όπως κάποτε, ως θεϊκή μελωδία, πόσο ευνοϊκό θα ήταν αυτό για τον τουρισμό, τη μουσική, τη λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινηματογράφο μας,  τους Έλληνες επιστήμονες κλπ. ή απλούστατα την ψυχολογία μας σαν λαός; Ίσως, θα μπορούσε να δώσει ένα νέο όραμα, που τόσο μας λείπει.

Πέρα από αυτά τα όνειρα, το βασικό μας πρόβλημα είναι πως βγάζουμε όλο και πιο ανορθόγραφες, ασύντακτες και τελικώς ανόητες (μέσω της σταδιακής απώλειας του νοήματος των λέξεων) γενιές.

Χρειάζεται επειγόντως μια πνευματική ελίτ, η οποία θα ασχοληθεί με τις λέξεις που χάνονται και θα αποκαταστήσει τη σχέση της σύγχρονης ελληνικής με τις ντοπιολαλιές και την καθαρεύουσα, την οποία χρησιμοποίησαν τόσοι αξιόλογοι Έλληνες λόγιοι και συγγραφείς, έχοντας ως σκοπό τους να αποκαταστήσουν τους δεσμούς με την αρχαία ελληνική. Η ελληνική γλώσσα είναι ένας κήπος εγκαταλειμμένος και κάποιος πρέπει να τον φροντίσει για να αναδειχθεί και πάλι ο πλούτος του. Θέλει πολύ ξεχορτάριασμα, κλάδεμα, σκάψιμο, σπορά και πότισμα…

Οι 10 πιο επικερδείς παράνομες ασχολίες παγκοσμίως

 

10) Λαθρεμπόριο ανθρωπίνων οργάνων

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας υπολογίζει ότι κάθε χρόνο πραγματοποιούνται 10.000 παράνομες μεταμοσχεύσεις οργάνων. Τα νεφρά αποτελούν το προϊόν στο 75% της παράνομης διακίνησης ανθρώπινων οργάνων. Πολλοί ασθενείς ταξιδεύουν στην Κίνα, την Ινδία και το Πακιστάν και πληρώνουν μέχρι και 200.000 δολάρια. σε συμμορίες που συλλέγουν όργανα από τους οικονομικά ασθενείς οι οποίοι πληρώνονται μόνο 5.000 δολάρια.

9) Λαθρεμπόριο Χρυσού

Το παράνομο εμπόριο χρυσού έχει τζίρο περίπου 2,3 δισ. δολάρια. το χρόνο. Ένα από τα έθνη που επηρεάζονται ιδιαιτέρως από το παράνομο εμπόριο χρυσού είναι η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, όπου το 65% των χρυσορυχείων ελέγχονται από τους αντάρτες. Οι εν λόγω επαναστατικές ομάδες ελέγχουν και το δίκτυο διεθνούς διακίνησης του οποίου τα κέρδη υπολογίζονται στα 400 εκ. δολάρια το χρόνο. 

8) Λαθρεμπόριο έργων τέχνης και Αρχαιοκαπηλεία

Το παράνομο εμπόριο έργων τέχνης έχει ένα κύκλο περίπου 6,3 δισ. δολάρια. το χρόνο. Επί σειρά ετών ομάδες τρομοκρατών όπως η Αλ-Κάιντα και οι Ταλιμπάν εμπλέκονται στο παράνομο αυτό εμπόριο. Και καθώς ο πόλεμος στη Συρία δεν μοιάζει να κοπάζει, το ισλαμικό κράτος έχει βρει μέσω αυτού μια εύκολη πηγή εισοδήματος. Το 2015 τα Συμβούλιο Ασφαλείας των Η.Ε. υιοθέτησε μια απόφαση, τη 2199, σύμφωνα με την οποία αναγνωρίζεται επίσημα η σχέση της αρχαιοκαπηλίας και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας, απαγορεύοντας το εμπόριο των αρχαιοτήτων και των έργων τέχνης του Ιράκ και της Συρίας. 

7 )Παράνομη υλοτομία

Επιφέρει κέρδη περίπου 7 δισ. το χρόνο στους λαθρεμπόρους  σε παγκόσμιο επίπεδο. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα η αγορά ξυλείας χάνει σε ετήσια βάση 10 δισ. δολάρια από το παράνομο εμπόριο. Και είναι κάτι που αγγίζει όλα τα πλάτη της Γης, με το 61% του εμπορίου να είναι παράνομο στην Ινδονησία, το 25% της Ρωσίας και το 70% στη Γκαμπόν. Από τη στιγμή που η INTERPOL ξεκίνησε τις συντονισμένες προσπάθειες να αντιμετωπίσει το παράνομο εμπόριο το 2013 κατάφερε να κατάσχει παράνομη ξυλεία αξίας περίπου 40 εκ. δολαρίων. 

6) Παράνομη Αλιεία

Με παγκόσμιο τζίρο 9,5 δισ. δολάρια. σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με αναφορές το 2014 αλιεύθηκαν παράνομα περίπου 3,8-8,1 εκ. τόνοι ψαριών στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού. Το πιο πρόσφατο περιστατικό αφορούσε στην Ταϊλάνδη, στην οποία έστειλε προειδοποίηση η Ε.Ε. για αθέμιτες αλιευτικές πρακτικές. Υπολογίζεται, ότι το 2014 το 39% περίπου των θαλασσινών από την Ταϊλάνδη, που μπήκαν στην Αμερικανική αγορά, ήταν παράνομο.

5) Παράνομο εμπόριο άγριας ζωής

Η άγρια ζωή, η οποία περιλαμβάνει τόσο ζώα όσο και φυτά, επιφέρει κέρδη περίπου 10 δισ. Δολαρίων ανά έτος. Οι μεγαλύτερες παραβάτες στον τομέα αυτό είναι η Κίνα και η Κένυα. Η τελευταία αποτελεί κέντρο παράνομου εμπορίου ελεφάντων, ενώ η Κίνα ρινόκερων και τίγρεων. Τα στοιχεία του ΟΗΕ δείχνουν ότι περισσότεροι ελέφαντες σκοτώνονται για τους χαυλιόδοντες, από όσους γεννιούνται. Η WWF αποκάλυψε ότι πάνω από 100 εκ. τόνοι ψάρια, 1,5 εκ. ζωντανά πουλιά και 440.000 τόνοι φαρμακευτικά φυτά διακινούνται κάθε χρόνο. 

4) Λαθρεμπόριο πετρελαίου

Στο παράνομο εμπόριο πετρελαίου κινούνται σε παγκόσμιο επίπεδο ποσά περίπου 10,8 δισ. δολαρίων κάθε χρόνο. Ακριβώς όπως και το παράνομο εμπόριο έργων τέχνης, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών πιστεύει ότι το παράνομο εμπόριο πετρελαίου ελέγχεται από τρομοκρατικές ομάδες όπως το ισλαμικό κράτος και το Τζαμπάτ Αλ'Νούσρα. Πρόσφατα, Ρώσοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι κατηγόρησαν δημοσίως την τουρκική κυβέρνηση ότι προωθεί εκατομμύρια δολάρια από έσοδα παράνομου πετρελαίου στους τρομοκράτες του ισλαμικού κράτους στη Συρία και στο Ιράκ. 

3) Καταναγκαστική εργασία, σωματεμπορία, trafficking.

Η καταναγκαστική εργασία αποφέρει περίπου 31,6 δισ. δολ, το χρόνο  στα χέρια των παραβατών.  Περίπου 21 εκ. άντρες, γυναίκες και παιδιά πέφτουν θύματα τράφικινγκ σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας. Ο Οργανισμός αναφέρει ότι το 68% των ανθρώπων αυτών εργάζονται καταναγκαστικά, ένα 22% είναι θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και το υπόλοιπο ποσοστό εργάζεται καταναγκαστικά σε φυλακές ή σε εργασίες που τους επιβάλλονται από στρατιωτικές ή επαναστατικές δυνάμεις.

2) Παραχάραξη και απομίμηση προϊόντων

Στη δεύτερη θέση βρίσκεται η απομίμηση προϊόντων που μπορεί να περιλαμβάνει από οινοπνευματώδη ποτά μέχρι ρούχα. Το εμπόριο αυτό έχει τζίρο περίπου 250 δισ. δολάρια. το χρόνο. Σύμφωνα με το αρμόδιο τμήμα του ΟΗΕ, η Μαφία και η Καμόρρα στην Ευρώπη και οι Αμέρικας, οι Τρίαντς και Γιακούζα στην Ασία επιδίδονται στην διακίνηση προϊόντων 'μαιμού'. Και καθώς ανοίγουν και νέοι δρόμοι online, αυξάνονται οι ευκαιρίες προώθησης των προϊόντων αυτών. Οι κατασχέσεις που πραγματοποιήθηκαν στα ευρωπαϊκά σύνορα αφορούσαν κατά 57% ρούχα και κατά 10% κοσμήματα και ρολόγια.

1) Διακίνηση ναρκωτικών

Η διακίνηση ναρκωτικών είναι το πιο προσοδοφόρο εμπόριο με κέρδη ύψους 320 δισ. δολάρια το χρόνο. Η Βόρεια Αμερική απορροφά το 40% της παγκόσμιας κατανάλωσης (το σύνολο ανέρχεται στους 470 τόνους)  και μεταφέρεται από την Κολομβία στο Μεξικό ή την Κεντρική Αμερική.

Πηγή: lovemoney.com